Forum Opvoeden 4 - 12

Van ‘gewoon terugbijten’ tot ‘negeer de verlegenheid van je kind’, van ‘zie je kind als individu’ tot ‘ze kunnen meer dan je denkt’. In het aprilnummer van J/M, dat in de winkel ligt van 18 maart tot 21 april, aandacht voor het slechtste en het beste opvoedadvies dat je ooit kreeg. Zes opvoeddeskundigen vertellen over de meest beroerde maar ook over de meest waardevolle opvoedtips die ze zelf ooit kregen. Wat is het beste of slechtste advies dat jij kreeg?

Het introduceren van:'laatste keer', dit moet je vanaf het begin af aan consequent doen, maar dan heb je er ook echt wat aan. Kinderen willen spelletjes spelen, geduwd worden met schommelen, salto's aan je handen draaien, van de glijbaan glijden en elke keer weer opnieuw. Geen probleem, tot na de 100ste keer. Door laatste keer te zeggen (en te doen!!!!!) leer je ze al heel wanneer het stopt. WERKT ECHT!!

2de tip, laat je kinderen niet bij je in bed slapen. Als je het niet wilt, begin er niet aan, niet toegeven!!!
(Mijn zoon heeft tot zijn 7de bij ons in bed geslapen en ik heb er ook van genoten, maar als ik het anderen kan aanraden, niet aan beginnen.)

Mijn zoontje was in zijn peutertijd nogal opstandig. Ik kreeg toen van iemand de tip om de strijd alleen aan te gaan, als je dit echt wilt. Ga van tevoren na of je de strijd aan wilt gaan of dat het probleem misschien niet zo erg is. Dat wil niet zeggen dat je alles maar moet pikken, maar soms heb je ruzie met je kind om eigenlijk niks. En later las ik ergens dat je geen vraag moet stellen, als je geen nee wilt horen. Dan moet je het dus zeggen en niet vragen.

Niet willen aankleden.
Het is alweer wat jaren geleden. Mijn dochter van 2-3 jaar weigerde zich 's morgens te laten aankleden. Als ik haar broek aan kreeg had ze haar shirt alweer uit. Een vriendin adviseerde mij om het "haar probleem" te laten zijn. Ofwel, geef haar genoeg tijd om zichzelf aan te kleden en zeg dat als ze dan niet klaar is, ze in haar pyjama meegaat naar de crèche. Zo gezegd zo gedaan. En het werkte vanaf de eerste keer.

'Volg je gevoel!' Een goed advies, dat ik al tijdens mijn zwangerschap. Het was de juf van zwangerschapsgym die dit advies gaf. Zij zei dat je als jonge moeder heel veel goedbedoelde adviezen krijgt (helemaal waar, zo bleek later), maar dat die adviezen elkaar zo vaak tegenspreken. Pik er één of twee mensen uit waar je naar luistert, was haar wijze raad. En vertrouw voor de rest op jezelf. Op je eigen gevoel!
Vanaf dag 1 heb ik haar wijze raad opgevolg. En tot op de dag van vandaag (mijn kinderen zijn nu 8 en 6) werkt het perfect. Ik ben helemaal geen 'zweverig' type, maar luisteren naar jezelf en doen waar jij je goed bij voelt werkt gewoon! En niet alleen bij het opvoeden trouwens...

toen onze dochter net geboren was, en wij als "groentjes" van ouders aan het begin van haar leventje en opvoeding stonden, kregen wij de tip om vooral je hart te volgen bij beslissingen die wat moeilijker zijn. En soms maak je dan weleens een minder goede keuze, maar je kind mag best weten dat jij, als ouder, ook maar een mens bent en dat foutjes erbij horen. Dus: Volg je hart, doe wat goed voelt!!

fouten toegeven
Om een eerlijke en goede band met je kind op te bouwen waarin je zorgt dat je kind je vertrouwt: neem tijd om op je fout terug te komen en licht deze toe.

ga mee in het tempo en in de wens van het kind
In de periode dat ik werk en zorg combineerde kreeg ik het zelf te druk, ik snauwde zo nu en dan tegen de kinderen. Tip: blijf geduldig in het antwoorden en het maken van plannen met je kind, laat hem/haar meedenken en push niet teveel.

Een kind moet de ruimte kunnen hebben om te zwemmen. Maar dat zwembad moet wel die afmeting hebben, dat hij of zij bij de kant kan komen.
Hoe ouder het kind, hoe groter het zwembad maar de rand moet binnen bereik blijven.

Dit is een advies dat ik gelezen heb in een boek of blad over opvoeden. "Opvoeden is voorleven". Ik denk dat dit mijn belangrijkste opvoed motto is geef het goede voorbeeld. Je kind mag niet liegen, doe dit zef dan ook niet (ook geen leugentje om best wil). Je kind mag niet slaan of schreeuwen, doe dit zelf ook niet.
Verder is het belangrijk om duidelijk te zijn: dit mag wel en dit mag niet. De discussies (strijd) ontstaat voornamelijk als het soms wel en soms niet mag.

Toen mijn zoon van 3 nog niet alleen buiten mocht spelen en zijn buurjongetje van 2 wel, had mijn buurvrouw een geweldig advies voor me. Zij legde me uit dat zij haar kinderen echt niet binnen kon houden. En, het ging toch altijd goed? Nou, protesteerde ik, op het punt waar ik woon zie ik hem wel eens de straat overrrennen en dat gaat nog maar net goed.
'Maar het gaat goed' antwoordde ze met een triomfantelijke glimlach. Maar hoe doe jij dat dan, zo'n jongen moet toch naar buiten toe? Nou ja, zeg ik, als hij naar buiten gaat, ga ik met hem me om het in de gaten te houden en ik laat hem goed kijken als we oversteken. Tja, no, daar moest zij niet aan denken, altijd mee naar buiten te moeten. En toen kwam haar advies:'Weet je wat het is, je moet je kind gewoon vertrouwen. Lekker naar buiten en vertrouw erop dat het goed gaat'
Dit was haar advies. Ik heb het maar niet opgevolgd.

Als jonge moeder (24) en moeder van het 1e kleinkind in de familie, kregen ik en mijn man nogal eens goedbedoelde, ongevraagde adviezen van (schoon)familie.
Ik wilde het graag op onze eigen manier doen en keek vooral waar onze dochter zich het fijnst bij voelde.
Ook al betekende dat dat we soms wat later op een verjaardag kwamen omdat we haar middagslaapje niet wilden onderbreken. En ook al betekende dat soms dat mijn schoonouders teleurgesteld waren als ze onaangekondigd om 17 uur op de stoep stonden voor koffie terwijl wij wilden gaan eten...
Houd jij rekening met het dagritme van je kind? Nou, wij zouden dat héél anders doen....
Geef jij haar een koekje/snoepje met suiker? Volgens mij kun je veel beter...
Eet ze wel eens patat met een frikadel? Iets slechters bestaat niet...
Eten jullie al om 17 uur, omdat ze anders te moe is? Belachelijk, dan laat je haar toch eerder eten dan jullie...
En zo kan ik legio voorbeelden noemen.
Ik gaf meestal gewoon een antwoord in de zin van: het is ons kind (later: kinderEN) en wij doen het op onze manier!
En dat is iets wat ik iedereen mee zou willen geven: vertrouw op je zelf! Jij kent je kind het beste, dus weet jij hoe je het best met je kind om kan gaan en fouten maken doet iedereen....

In tegenstelling tot velen, doe juist niet teveel wat je hart je ingeeft. Want dan zou je bij elk kreetje en zeurtje zo snel mogelijk van het probleem af willen zijn. Het beste advies dat ik kreeg was van onze eerste kraamverzorgster. Ritme en regelmaat en niet teveel willen toegeven aan de grillen van je kind. En zolang wij dat doen met onze dochters zijn het heerlijke meiden, maar zodra wij gingen toegeven aan hun grillen, en aan voeden op verzoek deden, ging het hek van de dam. Dus gewoon je gezonde verstand gebruiken en regels stellen die altijd hetzelfde zijn dat was het beste advies dat wij kregen. Want als je je gevoel de hele tijd blijft volgen wil je het je kind alleen maar naar de zin maken gaf onze kraamverzorgster aan. En ze had zo ongelooflijk gelijk!

Hoe harder je iets vastpakt, hoe meer het je ontglipt. Je moet goed kijken naar je kind. Het vertrouwen in je kind hebben.
Wees eerlijk naar elkaar en veel praten.

Bedenk vooraf of het meningsverschil met je kind zo belangrijk is dat je echt je zin moet krijgen. Gaat het om iets wat in wezen onbelangrijk is (kleur sokken, te warme kleding, te weinig eten, later ook kleur/lengte haar etc) dan kan je maar beter je kind gewoon zijn/haar gang laten gaan en zelf de gevolgen laten dragen. Wel vooraf jouw mening geven, met reden erbij, want wellicht zijn ze toch gevoelig voor argumenten. Zo niet, dan niet, en als het verkeerd uitpakt (uitgelachen, te warm, te laat komen) dan jammer. Dat vergroot de kans dat ze wel luisteren als het echt belangrijk is (veiligheid, huiswerk).

Dit gaat over het werken aan de relatie met je puber. Wanneer er strijd is heeft het niet zoveel zin om te proberen haar/hem iets te leren en/of uit te leggen waarom je iets vindt. Op dat moment zijn ze het gewoon niet eens met jou. Wanneer de situatie weer hersteld is en er heerst rust, soms maar voor een uur, neem dan de ruimte om de relatie weer verder op te bouwen en je uitleg alsnog te geven.
Wij moeten zeggen dat we hier enorm veel steun aan hebben gevoeld omdat wij het moment van praten en opbouwen makkelijker konden uitstellen.

Het beste advies voor mij is de time-out geweest: Ik had nogal moeite met het op een rustige manier corrigeren van mijn kids. De time-out heeft ervoor gezorgd dat ik even tot rust kan komen als ze helemaal niet luisteren. Ook voor de kids is het duidelijk dat sommige dingen echt niet kunnen en dat er consequenties aan vast zitten.
Ik hoef 'm bijna niet meer toe te passen, de kinderen reageren veel beter op mijn aanspreken en ik kan zelf ook rustiger blijven...

PS adviezen zoals het "dubbeltjeswoord" (tegen ongewenst taalgebruik), aftellen (bij 1 moet je echt geluisterd hebben),zakgeld niet als strafmiddel inzetten en kijken naar wat voor gedrag bij een bepaalde leeftijd hoort (dat hebben kinderen van die leeftijd allemaal) hebben ook enorm geholpen.

Als versgebakken moeder dacht ik mijn dochter minstens 2x op een dag in bad moest doen en dagelijks schonen kleren aan moest hebben. Dagelijks haar bed moest verschonen, want dat werd van je verwacht... Vanwege mijn fysieke beperking lukte dit me vaak niet en kwamen andere dingen ook op de lange baan geschoven. Ik heb hulp gevraagd kreeg ik thuisbegeleiding. In een van de eerste gesprekken, nadat ik haar de dingen vertelde keek ze me aan alsof ik helemaal gestoord was. En ze vroeg aan mij of ik wist wat "gezonde verwaarlozing" was. Geen idee....een baby maakt zich nog niet vies en dus hoeft er geen dagelijkse badmoment te zijn...wassen is ook heel goed. En jonge kinderen moeten vies worden van het spelen en hier mee leren om te gaan. En de wasmachine is wel gewillig, die wil wel voor je werken. En door deze woorden ben ik heel anders tegen vuiligheid aan gaan kijken. Drie keer in de week douchen, iedere dag wassen en schoon ondergoed is genoeg. En van vies zijn worden ze echt niet minder. Wat een last viel er van mijn schouders....

Opvoeden begint al vóórdat het kind een jaar oud is. Met 9 maanden (ongeveer) zie je al dat sommige kinderen weten wat er gebeurd als ze dwingend gaan krijsen en daar dus gebruik van maken. Als je daar (soms) aan toegeeft werk je in de hand dat dat gedrag blijft of zelfs nog meer gebruikt wordt.


En.. consequent zijn! Als je nee zegt dan is het ook nee. Als een kind doorkrijgt dat nee nooit ja wordt (wel tevoren goed nadenken dus!) zal het niet gaan drammen. Het weet dan dat het toch bij voorbaat een verloren strijd is.

Kinderen die drammen en blijven drammen... dat komt volgens mij omdat ze er meerdere keren succes mee hebben gehad. Eigen schuld van de ouders dus.