Gezin met alleen zoons

Tekst: Anouk Horsthuis

J/M Pubers juli/augustus 2007

Gerard (41) en Inge (42) Weemhoff hebben vier luidruchtige zonen: Matthijs (14), Maarten (13), Menno (6) en Milo (4). ‘Stoeien, gooien, duwen, schreeuwen en voetballen in de kamer.’

Inge:

‘Ik heb altijd kinderen gewild. Dat het er meer moesten worden dan twee, en hoeveel leeftijdsverschil er ongeveer tussen moest zitten, dat wist ik vanaf het moment dat Gerard en ik een keer oppasten bij een oom van Gerard. Hij had twee wat oudere zoons en twee zoontjes die een stuk jonger waren. Geweldig vond ik dat. Twee groten en twee kleintjes. Niemand die buiten de boot valt. Het is dan ook met een reden dat wij twee groten hebben en twee kleintjes. Maar het is natuurlijk volslagen toevallig dat het ook vier jongens zijn geworden! Een grappig toeval, maar niet meer dan dat. Ik heb me nooit beziggehouden met de vraag of het meisjes of jongetjes zouden worden. Dat vond en vind ik totaal niet relevant.’

Overzichtelijk

‘Alleen bij de eerste wist ik zeker dat het een jongetje zou worden. Ik was drie maanden zwanger, liep langs een raam waarop een geboortekaartje hing met de naam Matthijs en ik wist dat ons kind zo zou heten. Daarna heb ik die stellige overtuiging niet meer gehad. Pas na iedere bevalling, als het weer een jongetje bleek te zijn, dacht ik: ja, natuurlijk. Een jongetje. Het klopt.

Zelf heb ik er nooit van opgekeken, andere mensen wel. Die dachten dat we graag een meisje wilden en dat we daarom nog een derde en een vierde kregen. “Nou, nog eentje dan,” zeiden ze. “De vijfde wordt vast een meid.” Zelf zagen we het heel anders. Nog een jongetje erbij, dat kenden we. Dat was overzichtelijk. Ik weet zeker dat we ons, als de vierde een meisje was geworden, veel meer hadden moeten aanpassen. Dan hadden we nu een heel ander soort gezin gehad.’

Anders dan meisjes

Een jongensgezin is anders dan een meisjesgezin. Mijn broer heeft twee meiden en bij hem thuis gaat het er heel anders aan toe dan bij ons. Zijn meisjes kunnen heel rustig zitten spelen. Mijn jongens stoeien, gooien, duwen, schreeuwen. Vooral vlak na het eten. Dan moeten ze ineens achter elkaar aanrennen, elkaar omduwen, tackelen… En Gerard gaat daarin mee. “Doe toch wijs, man,” roep ik hem soms toe. Waarom moet er gevoetbald worden in de kamer? Maar meestal laat ik ze maar. Blijkbaar hebben ze het nodig om na het eten nog even los te gaan.

Bovendien weet ik inmiddels dat het meestal goed afloopt. Ik weet dat andere moeders soms gruwelen van de dingen die mijn kinderen uitspoken, maar ik ben niet meer zo snel onder de indruk van de toeren die ze uithalen. Als ze op een muurtje klimmen, laat ik het meestal gaan. Als ze erop komen, komen ze er ook wel weer af. Dat vertrouwen heb ik nu wel. Ik zou ook geen leven hebben, als ik me de hele tijd zorgen zou moeten maken!’

Gestoei met gelpot

‘In de loop der jaren hebben we overigens wel geleerd onze opvoedingsstijl aan te passen aan het feit dat we met vier zoons in huis wonen. Ik houd onze jongens bewust heel kort. Niet te veel toegeven, niet te veel toestaan. Want als ik het laat gaan, hebben we binnen een half uur een huis vol herrie.

Ik heb me als enige “meisje” in ons huishouden eigenlijk nooit alleen voelen staan. Hoewel ik de laatste tijd wel het verschil begin te merken. Laatst maakte ik bijvoorbeeld een, in de oren van mijn oudsten en Gerard, domme opmerking over de computer en toen was het uit drie monden: “Dûh!” Hun kijk op de dingen, hun belevingswereld begint te veranderen. Maar gelukkig weerhoudt ze dat er niet van om gewoon nog alles met mij te bespreken. Tegen mij zeggen ze geen andere dingen dan tegen Gerard en mij nemen ze net zo makkelijk in vertrouwen. Bovendien zijn ze allevier erg knuffelig. ’s Avonds op de bank kruipen ze lekker dicht tegen me aan. Heerlijk! Ik mis het gelukkig ook niet om te kunnen tutten met een meisje. Mijn moeder heeft nog een hele doos op zolder staan met oude haarstrikken van mij van vroeger, maar die zal daar wel blijven staan. Vlechtjes en strikjes maken, dat is aan mijn jongens niet besteed. En aan mij ook niet. Ik vind dat gestoei met de gelpot iedere ochtend al een hoop gedoe…’

Gerard:

‘Het past heel erg bij me dat ik vier zoons heb. Ik ga graag naar buiten, en dat geldt voor onze jongens ook. Jongens zijn meer gericht op wat er buiten gebeurt dan meisjes. Jongens houden van dingen doen, iets spannends ondernemen. Ik neem regelmatig een van de kinderen mee op pad. Lekker lopen met de hond en dan een beetje praten. Mannenpraat. Of juist niks zeggen. Dat is volgens mij ook typisch voor mannen: gewoon een beetje lopen en een uur lang verder je mond houden. Gewoon, twee mannen op stap.

Dat wij alleen zoons hebben, vind ik leuk. Maar niet leuker dan ik het zou hebben gevonden als we vier dochters hadden gekregen. Vroeger was ik meer een vrouwenman. Ik ging graag met vrouwen om, kon goed met ze praten. Maar sinds wij de jongens hebben, is dat wel veranderd. Ik merk dat ik tegenwoordig makkelijker met mannen praat. Het is ongecompliceerder, no nonsense. Mannen spreken dezelfde taal, hebben aan één woord genoeg. Dat is dan blijkbaar toch het effect dat het hebben van vier zoons op mij heeft.’

Rol

‘Nu onze oudste twee kinderen groter worden en gaan puberen, merk ik dat mijn rol in ons gezin groter wordt. Tot hun negende waren ze meer op Inge gericht, maar ik merk dat ze zich nu meer op mij gaan richten. Ik denk dat dat te maken heeft met het feit dat alles wat er buiten de muren van ons huis gebeurt steeds interessanter voor hen wordt. En ik denk dat ik sta voor de buitenwereld en Inge voor thuis. Inge heeft thuis namelijk een grotere taak en functie dan ik. Het zou werkelijk een ramp zijn als zij er niet zou zijn. Zij regelt, zij plant. En is er echt voor de kinderen. Als zij thuiskomt, verandert de sfeer. Wij zijn allemaal jongens en hoe gaat dat met jongens: zodra er een vrouw de kamer binnenkomt, gaat alle aandacht naar haar.

De kinderen reageren op haar ook anders dan op mij. Bij Inge wordt er gezeurd. Bij mij niet. Bij Inge kunnen ze nog wel eens iets voor elkaar krijgen, bij mij weten ze precies wat wel en wat niet mag.’

Herkenning

‘De fase waarin Matthijs en Maarten nu zitten, herinnert me weer aan mijn eigen puberteit. Heel veel dingen die zij nu meemaken, heb ik ook meegemaakt. Dat is een voortdurend “Oja!” Hoewel ik niet geloof dat dat voor Inge heel anders is dan voor mij. De puberteit heeft voor meisjes en jongens ongeveer dezelfde betekenis. Maar ook al weet ik wat ze doormaken, ik kan ze niet voor alles behoeden. Ze moeten er zelf doorheen. Het enige wat ik kan doen, is kijken en afwachten welke keuzes ze maken. Bij het ene kind leidt dat tot meer verrassingen dan bij het andere. Zo zijn Maarten en Menno typisch kinderen van mij en lijken Matthijs en Milo weer meer op Inge. Het zijn dan ook gelijkenissen, karaktereigenschappen en manieren van denken, die helemaal losstaan van het feit dat zij en ik toevallig mannen zijn en Inge een vrouw.

Voor toeristen die langs ons huis lopen, is er overigens geen touw aan vast te knopen. Naast de voordeurbel hangen zes naambordjes. Gerard. Inge. Matthijs. Maarten. Menno. Milo. Op de gevel van een heel klein stadshuisje. Dat die vijf mannen en een vrouw ook het huis ernaast bewonen, is van buitenaf niet te zien, maar voor ons wel ongeveer van levensbelang. Onze jongens zijn echte jongens: ongelooflijk luidruchtig. En ze hebben veel, heel veel ruimte nodig.’