Oma door Jacinta van Rijs

Gunnar weet nog niet dat oma dood is. Hij heeft gelogeerd en we halen hem op. In de auto houden we het nog even voor ons, thuis nemen we de tijd voor hem. Zonder veel omhaal vertel ik dat ik geen goed nieuws heb over oma. Met een angstig vertrokken gezicht vraagt hij: ‘Is ze dood?'

Ja, ze is dood. Hij begint te huilen. Hard te huilen. Dikke tranen rollen over zijn lieve wangen. Hij komt naast me zitten; half op mijn schoot, half op de bank. Dan ineens houdt de tranenstroom op en kijkt hij me aan. 'Mam, wat ging er eigenlijk door je heen toen je hoorde dat oma dood was?'
Een moment ben ik sprakeloos. Ik kijk hem aan en vraag me af of het echt mijn kind was die dit zojuist aan mij vroeg? Ik slik en denk na. 'Nou lieverd,' begin ik een zin. Maar dan moet ik ook huilen. Hij kijkt me aan met een half lachje, alsof hij nog niet gelooft dat ik echt huil. Maar hij ziet mijn tranen en begrijpt dan dat het menens is.

Daar schrikt hij van. Net als ik hem even stevig wil knuffelen, springt Gunnar van de bank en rent naar zijn vader in de keuken. Hij trekt aan zijn arm en zegt: 'Papa, je moet mama troosten, ze huilt!'

Met zijn drieën zitten we even later op de bank en troosten elkaar. We praten over oma, over onze moeder en schoonmoeder.

En later hebben we nog een gesprekje. Want een ding was nog niet duidelijk.
‘Gunnar, je kunt wel klein zijn, maar je kunt mama echt wel troosten,’ zeg ik hem. Sterker nog, je kunt het beter dan wie ook, denk ik er achteraan. Met je lieve kleine handjes, troostend over mijn hoofd en over mijn rug.

Jacinta van Rijs is 47 en getrouwd met Kees. Ze is moeder van Gunnar (10) en werkt als begeleidster van verstandelijk gehandicapten. Daarnaast volgt zij nog een lerarenopleiding. Haar hobby's zijn lezen en schrijven of iets gezelligs doen met haar mannen.