Zorgen om contact vader (13 jaar)

Ik voed mijn zoon (13 jaar) alleen op, sinds hij 1 jaar is. Zijn vader is wat mij betreft een persoon die ik ooit tegenkwam en - ook al voelde de situatie toen goed – over wie ik nu denk: hoe is het mogelijk dat ik juist met deze man een kind heb. Desalniettemin probeer ik dit niet te ventileren naar mijn zoon. Hij mag er altijd heen en toen hij klein was, ging hij om de week een weekend. Alles werd altijd geregeld door mij. Financieel krijg ik geen steun; hij zit in de wao en geeft mijn zoon ook geen attenties of iets dergelijks. In mijn ogen vertoont zijn vader slachtoffergedrag. Dat moet hij zelf weten, maar ik wil niet dat mijn zoon zich verantwoordelijk voor hem gaat voelen. Dit laatste benoem ik wel eens.

Wat mij nu zo intrigeert, is dat mijn kind vanuit de wetenschap dat zijn vader heel weinig met of voor hem doet - dit benoemt hij zelf letterlijk zo - toch bijna iedere dag naar hem toegaat. Terwijl hij zelf vaak in de problemen komt door (non)acties van zijn vader! Dan voel ik mij boos en wellen de tranen op, zoals nu.

Ik ben zo benieuwd naar een soort verklaring voor dit gedrag. Ik weet dat kinderen altijd loyaal blijven aan hun ouders... Speelt dat nu ook, vraag ik mij af. Ik weet dat ik er niet tegen in wil gaan... ik hoop alleen dat hij niet het gedrag kopieert van zijn vader.

Tischa:
Wat ik mooi vind aan jouw verhaal is dat je vooral worstelt met je visie en gevoelens rond alles wat er speelt met je ex-man in relatie tot je zoon, maar dat je dit naar je zoon toe probeert niet te veel te ventileren.

Dat is heel erg goed, want het is voor kinderen erg belangrijk dat er na een scheiding niet met modder gegooid wordt. Dat brengt kinderen in een heel lastig parket. Bovendien werkt het zeker op deze leeftijd regelmatig averechts als je geen begrip hebt voor de band met zijn vader en drijf je hem wellicht daardoor naar zijn vader toe.

Natuurlijk mag je met hem praten over wat er zoal gebeurt, zeker nu hij deze leeftijd heeft. Al zou ik er dan voor kiezen om vooral te vragen hoe hij bepaalde dingen ziet en ervaart, en niet te veel en te snel te oordelen en direct je mening te geven. Ook dát kan juist averechts werken bij pubers, dan gaan ze in het verweer en zichzelf verdedigen.

Ik denk inderdaad dat je zoon loyaal is naar zijn vader. Maar er kunnen meerdere dingen meespelen:
- Allereerst zal hij van hem houden en dat gaat meestal niet (zomaar) over voor een kind, ook al is je vader niet altijd zo als je hoopt dat hij is.
- Soms hoopt een kind nog steeds dat zijn vader (of moeder) gaat veranderen al wordt hij keer op keer teleurgesteld. Zo geeft hij zijn vader keer op keer een kans.
- Het kan ook zijn dat hij zich zorgen maakt en zich in zekere zin verantwoordelijk voelt. Het is goed om met hem te bespreken dat hij de zoon is en blijft, en niet voor zijn vader hoeft te zorgen, ook al is dat op zich natuurlijk een goede eigenschap. Als je het hier met hem over hebt, zou ik allereerst aangeven dat je het heel bijzonder vindt hoe hij het opneemt voor zijn vader en er voor hem is.
Ik zou ook zeggen dat je snapt dat hij dit doet.

Daarnaast kun je vanuit jezelf spreken en bijvoorbeeld zo zeggen waarover je je zorgen maakt: ‘Ik vind het zelf wel moeilijk om te zien hoe hij je af en toe in de problemen brengt of teleurstelt, en ben soms bang dat je je te verantwoordelijk voelt voor zijn gedrag.’ Zo oordeel je niet en dat geeft de meeste kans op een goed gesprek en met hem meedenken over de situatie.

Ook belangrijk: zorg dat je zelf af en toe lekker je hart lucht over die ex van je. Het liefst bij mensen bij wie je je prettig voelt, dan hoef je dat niet bij je zoon te doen.