Elk jaar lopen er in Nederland rond de 25.000 kinderen weg. Meestal zijn ze boven de 14 jaar oud. Van alle thuiswonende kinderen heeft 6 procent wel eens de benen genomen. Bijna twee keer zoveel meisjes als jongens lopen weg. Het weglopen varieert van een paar uur, tot een dag, enkele dagen of weken. Een op de vijf blijft langer dan drie maanden weg.

Waarom lopen pubers weg?
• Behoefte aan bewegingsvrijheid
• Slechte thuissituatie
• Testen van de ouders (Houden ze wel van me? Merken ze het wel als ik wegblijf?)

Wat kunnen ouders doen?
Bureau Jeugdzorg, dat vaak te maken heeft met weggelopen kinderen adviseert:
• Geef pubers duidelijkheid en grenzen naast vrijheden en verantwoordelijkheden.
• Pubers zijn heel onzeker. Er is maar weinig voor nodig of 'de wereld vergaat' en maakt dat ze geloven dat niemand meer van hen houdt.
• Houdt contact met je kind op een belangstellende manier. Vraag niet steeds waarom ze dingen doen, veroordeel niet maar toon interesse.
• Wees niet te gehaast en te resultaatgericht en wees niet te bang voor wat er kán gebeuren.
• Heb vertrouwen in je kind, met de meesten komt het helemaal goed!

Ze zijn toch weer thuisgekomen. Wat nu?
• Leg niet de nadruk op wat is misgegaan
• Kijk naar wat je kind wél goed doet en complimenteer hem of haar daarmee.
• Zeur niet door over de schuldvraag, die is niet van belang.
• Wees oplossingsgericht en niet bang om objectieve hulp van buitenaf in te schakelen
• Luister naar je kind
• Laat je eigen kwetsbaarheid zien: zeg dat je hem of haar vreselijk gemist hebt en dat je bang en verdrietig was toen hij weg was.
• Leg je kind uit dat je dit gedrag niet accepteert, maar wel onvoorwaardelijk van je kind houdt.