‘Mama, denk je dat het ijs nu blijft liggen?’ vraagt ze. Vorig jaar stond ze voor het eerst op het ijs. Hollandser kon het niet; op haar eigen doorlopertjes, handjes op de rug, knietjes licht gebogen.

Ik ben jaloers. Nee eigenlijk ben ik dat niet. Ik ben trots. Dat ben ik zeker wel. En ik ben ook opgelucht. Want zo moeilijk als onze oudste het heeft op haar nieuwe school, zo gemakkelijk huppelt de middelste erdoorheen.

Uit een grote wolk van mentholpoeder stapt onze zoon grijnzend te voorschijn. ‘Ik hoef niet naar school, ik heb waterpokken!’ Zijn kleine zusje huilt, onder haar rompertje zie ik alleen maar rode stippels.

Mijn rustige zaterdagmiddag wordt verstoord als de bel gaat en mijn 6-jarige zoon zijn vriendje heeft binnengelaten, voordat ik een reden kan bedenken om het vriendje weg te sturen. Dus spelen ze samen in ons huis.