‘Mama, de vis doet raar,’ schreeuwt mijn dochter. Ik werp een blik in het aquarium. De vis dobbert in rugcrawl door het water.
Ik inventariseer: geen redden meer aan.
De volgende dag vis ik hem met pollepel uit het aquarium om hem vervolgens door het toilet te spoelen.
Als mijn dochter een uur later uit school komt, is ze ontroostbaar. ‘Mijn vis is dooood,’ snikt ze.

Nog geen twee dagen later fluistert mijn man in mijn oor dat hij Siepe dood in zijn hok heeft aangetroffen. Zodra de kinderen op bed liggen, staan wij samen in de achtertuin.
De grond is zo bevroren dat we onmogelijk een gat kunnen graven. Er zit niks anders op; we rollen het konijn in een krant en begeleiden hem naar zijn laatste rustplaats: de groene bak.

De kinderen lopen de dag erop wel tien keer langs het lege konijnenhok, maar hebben niks in de gaten. Het zit me niet lekker hun te moeten vertellen dat hij dood is.
‘We kunnen natuurlijk ook net doen alsof het konijn is weggelopen,’ oppert mijn man.
Dit is zijn beste idee aller tijden!
Diezelfde middag toon ik met gespeelde verbazing het openstaande deurtje en help ik zoeken naar het ontsnapte konijn.
Mijn zoon kijkt me wanhopig aan.
‘Ach, hij heeft vast een ander warm huis gevonden,’ stel ik hem snel gerust.
Aan het einde van de week spelen de kinderen in onze achtertuin.
‘Waar is jullie konijn gebleven?’ vraagt het buurjongetje van 8.
‘Ons konijn...,’ tettert mijn zoontje, ‘...is zó door een vos uit zijn hok gesleurd, meegenomen en opgegeten. Kijk je kan de sporen nog zien!’
Hij wijst naar kleine gaatjes in de sneeuw.
Het buurjongetje kijkt geschrokken mijn kant op.

Even kom ik in de verleiding om te vertellen dat ons konijn gewoon veilig in de groene bak ligt, maar ik hou me in. Grappig dat mijn zoon zonder blikken of blozen een luguber verhaal verzint over de verdwijning van ons konijn, terwijl ik alles uit de kast haal om het kinderleed te verzachten.
Zou dat zijn manier van verwerken zijn?

Natasja Bijl (37) is moeder van een dochter (6) en zoon (9). Ze werkt bij een woningbouwvereniging in Lelystad en blogt op www.hippemamaclub.nl

Schrijf jij ook zo geestig?

Schrijf jij ook zo geestig, ontroerend of herkenbaar over je schoolgaande kinderen (4-16 jaar) en je gezin? Stuur je column - maximaal 350 woorden - naar: redactie@jmouders.nl onder vermelding van 'Lezerscolumn'. Vermeld behalve je eigen leeftijd en je werkzaamheden, ook de leeftijd(en) van je kind(eren). Elke week plaatst J/M een nieuwe column op de website. De redactie van J/M behoudt zich het recht voor lezerscolumns niet te plaatsen.