Meidenvenijn komt in de klas van onze dochter al voor sinds ze in groep 1 zit. Er is sprake van ‘bondjes’. Nu zit ze in groep 6 en steekt het weer heftig de kop op. Wij hebben het een aantal jaar geleden aangegeven en dat is niet prettig opgepakt door de school.
In dat opzicht zijn we het vertrouwen in school kwijt. Vorig jaar had onze dochter goed contact met de ‘meiden-bondjes’ en is een aantal zelfs komen logeren.
Nu ligt ze er blijkbaar weer uit en dat doet haar zelfvertrouwen geen goed. Dit keer zouden we graag zien dat ze haar zelfbeeld niet ophangt aan anderen, dat ze er niet perse bij wil horen. Er zijn namelijk twee meiden en een jongen met wie ze ook veel optrekt. We zouden het fijn vinden als ze zich meer op hen kan en wil concentreren.
Hoe kunnen we hier als ouder mee omgaan? Wanneer begeleiden, ingrijpen, laten gaan, zelf laten oplossen? Ik merk dat mijn eigen gevoel als moeder enorm meespeelt en ik het daardoor moeilijk vind om hier objectief tegenaan te kijken.

Tischa Neve, kinderpsycholoog en J/M opvoedcoach:

Natuurlijk speelt je moedergevoel mee! Hoe graag zou je die meiden niet even de les leren en je dochter overtuigen van het feit dat anderen veel meer de moeite waard zijn?!
Maar ja, dat werkt meestal niet en het is goed je te realiseren dat je moet proberen zo objectief mogelijk te blijven en je dochter te ondersteunen, maar laat het ook háár proces en keuze zijn. Moeilijk…

Het is pittig voor je dochter dat het erop lijkt dat de ‘meisjes-bondjes’ zich weer tegen haar afzetten, net nu ze ze ‘eindelijk’ voor zich gewonnen had.

Wil je je dochter helpen, dan is stap 1: écht naar haar luisteren en haar verhaal en visie boven tafel krijgen. Dat doe je door in een gesprek níet je eigen mening en oordeel te geven, níet met oplossingen te komen of goed bedoelde adviezen te geven, maar wel:
- Echt tijd vrijmaken om naar haar te luisteren.
- Zonder met iets anders bezig te zijn naar haar luisteren en laten merken dat je écht luistert.
- Door te vragen naar haar mening en gevoel, en te hummen (hmm..., o ja, vertel eens, oké). Hoe denkt zij erover, wat maakt haar verdrietig, hoe kijkt ze er nu tegenaan en wat wil ze?
- Voor haar samen te vatten wat ze zegt en te checken of je het goed begrepen hebt.
- Verschillende opties/scenario’s/keuzes met haar te bespreken zonder op te leggen.
- Vanuit jezelf (ik-boodschap) te praten als je je zorgen of gevoel weergeeft.

Je kunt haar vragen of en hoe je haar kan helpen. Suggereer verschillende mogelijkheden, maar laat de keuze aan haar. Bijvoorbeeld:
- het gesprek met de meisjes oefenen
- voor- en nadelen bedenken van contact en geen contact meer
- praten met de leerkracht
- samen bedenken wat zij zou kunnen bespreken
- een cursus om zich sterker te gaan voelen

Door op deze manier met haar in gesprek te gaan, krijg je goed zicht op hoe ze erin staat, wanneer je als ouder wel moet ingrijpen en of ze zelf weet hoe ze ermee moet omgaan.
Dit soort dingen horen namelijk helaas bij opgroeien en het maakt haar ook sterker als ze zelf hiermee dealt. Met jullie op de achtergrond.

Het liefst besparen we onze kinderen alle verdriet en narigheid, maar zo leert ze veel over vriendschappen. Ze moet alleen leren de juiste keuzes te maken voor zichzelf. Mocht het te heftig voor haar worden dan grijp je in, maar wellicht komt ze er - met jullie op afstand -prima door heen.

Ook een opvoedvraag?

Stuur Tischa een bericht via opvoedadvies@jmouders.nl en wie weet lees je binnenkort Tischa's antwoord in J/M of op de website!

Alle vragen worden anoniem behandeld, voel je dus vrij elk probleem of vraag voor te leggen.