Bij ons in de buurt wonen heel veel kinderen in de leeftijd van 3-4 jaar. Heel leuk allemaal, maar nu zit er een jongetje bij dat het elke keer verziekt door te schoppen, slaan, bijten, duwen of krabben. Heel erg vervelend voor de andere kinderen, maar nu begint het te escaleren en dreigt een ware burenruzie.

Alle andere ouders klagen over het jongetje en zijn eigen ouders zitten eigenlijk ook met de handen in het haar, hoewel de moeder toch heel voorzichtig haar zoon verdedigt met argumenten als: ‘alle kinderen doen wel eens wat’ of ‘ja, mijn zoon is geen heilige en pakt ook speelgoed af, maar hij gebruikt echt geen fysiek geweld’. Het jongetje slaat overigens zonder reden toe, zomaar uit het niets. Ik ken mijn eigen zoon niet eens zonder al die krabben en wondjes in z’n gezicht, door toedoen van ‘zijn vriend’. Ik wil de ouders niet aanvallen, maar ben het nu heel erg zat en vrees voor een onprettige sfeer in de straat. Hoe moeten we dit aanpakken?

Tischa Neve, kinderpsycholoog en J/M opvoedcoach:
Inderdaad een lastig dilemma zo in de buurt. Het lijkt me goed om je eens voor te stellen dat het jouw kind is, dat dit gedrag laat zien bij het spelen in de buurt. Je zou je ongetwijfeld heel rot voelen dat het jouw zoontje niet lukt om op een sociaal handigere manier te reageren op andere kinderen. Je zou je er wellicht een beetje voor schamen, of met je handen in het haar zitten omdat je niet weet hoe je het hem anders kan aanleren. Waarschijnlijk zou het ook voelen als falen, wanneer alle kinderen leuk spelen en jouw kind lukt dat niet. Uit onmacht zou je waarschijnlijk ook iets zeggen als ‘alle kinderen doen wel eens wat’, terwijl je eigenlijk wel weet dat het niet goed is. Misschien doe je wel heel veel om het te voorkomen, maar lukt dat je niet.

Stel je nog even voor dat het je eigen kind is. Door je zo te verplaatsen in de situatie is het namelijk makkelijker om te bepalen wat je wel of niet kunt doen en hoe. Hoe zou jij door andere ouders uit de buurt aangesproken willen worden, wanneer je de moeder was van dit kind? Wat zou je helpen, waar zou je wat mee kunnen en wat zou juist weerstand oproepen. En waardoor zou je je als moeder onzeker en vervelend voelen?

Ik denk dat je op het volgende uitkomt:
- Het is fijn wanneer we kinderen die sociaal onhandig zijn, niet te veel een negatief stempel geven. Een kind reageert niet voor zijn lol sociaal onhandig en fysiek. Dat komt doordat hij niet weet - of niet heeft geleerd - hoe hij dat anders moet doen. Het zou ook kunnen zijn dat er iets aan de hand is, waardoor het hem niet lukt of waardoor hij daar meer tijd voor nodig heeft.
- Als ouder van zo’n kind voel je je ook niet fijn. Zeker niet als je ziet of weet dat iedereen ervan baalt en er een mening over heeft. Als men erover praat zonder jou daarbij te betrekken is dat heel naar. Het fijnst is het als ouders uit de buurt het lef hebben en de moeite nemen om het eens rustig en met begrip met je te bepraten en te zoeken naar oplossingen. Het is fijn als iemand eerst begrip toont voor de vervelende situatie en aangeeft dat het niet de bedoeling is om iemand aan te vallen of buiten te sluiten, maar dat het nu regelmatig zo uit de hand loopt dat er kinderen pijn door hebben.
- Probeer samen op zoek te gaan naar een oplossing voor het spelen op straat. Hoe kunnen jullie de kinderen hierbij helpen zonder het jongetje buiten te sluiten? Wie weet kan de moeder wat meer in de buurt blijven? Of kunnen jullie als andere ouders ingrijpen en de kinderen (en dit kindje specifiek) helpen hoe hij het anders kan aanpakken. Dan kan hij het leren.

Als je met begrip en op een oplossingsgerichte manier met de moeder praat, zal ze dat wellicht alleen maar fijn vinden en kun je met elkaar kijken hoe je dingen kunt aanpakken.
Ik zou het zo ook aan andere ouders vertellen als die erover beginnen. Anders gaat het al snel achter de rug van de ouders rondzingen en dat zorgt voor veel gedoe en negativiteit.