Theaterbezoek, workshops, een verhalenfestival én binnenkort een zwemsteiger. Het Zeeuwse dorp Dreischor bruist van de kinderactiviteiten. Drie moeders vormen de drijvende kracht achter de ‘droomclub’. ‘We wilden iets anders, iets Wat er nog niet was op het eiland.’

Dreischor is een dorp zoals een dorp eruit hoort te zien, met een kerktoren en bakstenen huizen. Het Zeeuwse plaatsje, in 2001 nog verkozen tot groenste van Europa, ademt rust uit. De stilte hangt in de straten. Voor de dagelijkse boodschappen moeten de duizend inwoners, de Reisenaers, de auto pakken. De laatste dorpswinkel is onlangs gesloten omdat de eigenaar is overleden, vertelt Sylvya Elderman (41). 'Dan houdt het op, er is niemand die het wil voortzetten. Het is niet rendabel, een winkel in het dorp.' Voor de circa 150 kinderen was de sluiting een slag. Marije Roks (41): 'Ze gingen er altijd snoep halen.'

Er is in het dorp níets. Nou ja niets, er is gelukkig een basisschool en natuurlijk zijn er diverse sportclubs en activiteiten. Maar in een klein dorp blijft de keus beperkt, zegt Ellen Bentlage (40). Evenals Sylvya en Marije is ze bestuurslid van de Droomclub Dreischor. Marije: 'We hebben ook een Oranjevereniging.' Ellen: 'Het dorpscomité organiseert bijvoorbeeld disco, film en Halloween, maar verder is er eigenlijk niet veel voor de jeugd. Als je naar theater wilt, moet je naar de Randstad.'

Droomteams
Een paar jaar geleden startten de provincie en de woningbouwvereniging een project om te onderzoeken hoe de leefbaarheid in dorpen op Schouwen-Duiveland vergroot kon worden en hoe de vergrijzing kon worden tegengegaan. Diverse 'droomteams' moesten hiervoor plannen bedenken. Marije: 'Het jeugdteam heeft toen met de kinderen op school gebrainstormd. Dat was leuk, ze wilden een tropisch zwembad, een H&M en een tweede Anne Frankhuis hier in het dorp.'

Uiteindelijk kwam het team met het plan een zwemsteiger te maken bij een nabijgelegen dijkje met zand dat al jaren als strandje wordt gebruikt. En er waren voorstellen voor een jeugdclub en een skatebaan. Ellen: 'De zwemsteiger kreeg de meeste stemmen, en de jeugdclub was ook populair.'

Een vaste kern van ouders vormt nu het bestuur van de Droomclub, en veel andere ouders helpen en zijn betrokken bij de 'club'. Het is geen hangplek of wekelijkse knutselclub, er is zelfs geen ontmoetingsruimte. 'Die hebben we ook niet nodig, al krijgen we binnenkort wel een ruimte in de kerk. Fijn, maar we wilden juist geen plek waar de kinderen iedere woensdag de middag doorbrengen. Dat is alleen maar tijdverdrijf, we zijn geen oppas. We wilden iets anders, iets wat er nog niet was op het eiland. Je mist veel als je in een dorp als dit woont. Daarom dachten we: laten we eens kijken wat er wél te doen is in de buurt.'

Iedereen helpt mee
Marije: 'Het zijn leuke mensen die hier wonen.'

Sylvya: 'Heel divers, veel kunstenaars, veel creatieven, maar niet alleen vrijbuiters.' Ellen: 'Het is ook een hecht dorp. Er zijn veel bedrijven en er wonen mensen met allerlei beroepen, die iets voor de kinderen kunnen betekenen. Zo hoop ik dat ze binnenkort op pad kunnen met een vogelaar.

Iedere leeftijdsgroep gaat nu een keer per jaar naar het theater en het museum, en doet een workshop. Dan vragen we bijvoorbeeld een textielkunstenares iets te doen, of we houden een steeldrumworkshop.' Marije: 'Vergeet het verhalenfestival niet.' Ellen: 'Dat was een festival voor kinderen tot en met groep 4. We hadden een route door het dorp aangelegd en ze werden door dorpelingen thuis voorgelezen. Als aandenken kregen ze bij iedere visite iets mee. Een mevrouw las een verhaal over draken voor en gaf knikkers mee: dat waren drakenogen. Een ander las iets voor over arenden en gaf veertjes.'

Sylvya: 'Binnenkort mogen de kinderen een metamorfose voor ouders bedenken. Overdag krijgen ze een rondleiding op een expositie Kleding door de eeuwen heen, en 's avonds is er een modeshow, dan hopen we dat de ouders gaan paraderen.'

Ellen: 'Het idee achter de Droomclub is dat ze kennismaken met nieuwe dingen, zoals theater, en op onderzoek uit gaan. Tegelijkertijd willen we ze laten zien wat er wél is op het eiland. Daarvoor werken we samen met verschillende bedrijven en instellingen in de buurt.' Sylvya: 'We maken er altijd wel een projectje van.'

Ellen: 'Daarom doet iedereen mee. Op het verhalenfestival lazen ouders voor, maar ook mensen die geen kinderen hebben. Het leuke is dat steeds meer dorpelingen erbij betrokken raken. In het begin werd gezegd: waarom ga je niet met ze naar De Efteling? Ja, dat kunnen ouders zelf wel doen, zeiden we dan, wij willen iets meer. Als de hele club naar het theater in Barendrecht gaat, dan maken ze toch extra geschiedenis samen.'

Sylvya: 'En de zwemsteiger komt er!' Ellen: 'We moesten 40.000 euro bijeenbrengen en bleven hangen op 8000 euro. Toen hingen we achtduizend vlaggetjes te koop aan een lijn vanaf het centrum tot het strandje. We hoefden ze niet eens allemaal te verkopen, het geld kwam binnen. Begin juli wordt de zwemsteiger ingewijd met een feest.'

Droomclub Dreischor
Drie moeders zijn mede-initiatiefnemer van de Droomclub Dreischor, die voor de plaatselijke jeugd van 2 tot 18 het verschil maakt: ieder clublid gaat nu een keer per jaar mee naar het theater, een museum of een workshop.

De club wordt gerund door ouders. De initiatiefnemers zijn: Ellen Bentlage (40), moeder van Loes (3), Jard (8) en Wieneke (12); Marije Roks (41), moeder van Sara (13), Wessel (11) en Mira (7); en Sylvya Elderman (40), moeder van Esmee (12) en Demi (7).