redactie
redactie Opvoeden 6 jun 2019

’12 is de leeftijd waarop mijn kinderen super zelfstandig willen zijn’

De jongste is net twaalf geworden. Ik merkte aan mezelf dat ik bij hem al weken van tevoren ging opletten of hij zich meer van mij ging losmaken. Dat gebeurde namelijk wel toen zijn oudere zus een paar jaar daarvoor twaalf werd.

Bij haar veranderde het van de een op de andere dag: ze wilde opeens alles alleen doen. Alleen gaan shoppen en steeds minder andere dingen samen doen. Maar de grootste verandering was wel dat ze vanaf het moment dat ze 12 jaar oud was, niet zoveel meer met me deelde. Als ik vroeg: ‘hoe was het op school?’ Kreeg ik geen uitgebreide verslagen meer over de lessen en wat zij en haar vriendinnen allemaal hadden meegemaakt. Er volgde een koeltjes antwoord: ‘leuk’ of ‘Wat denk je zelf? Het is school.’ gevolgd door een diepe zucht.

Ze wilde niet meer mee met alle familie-uitjes. Ze bleef liever op haar kamer of ging afspreken met vriendinnen. Ik snap het helemaal en het hoort ook bij die leeftijd. Maar het was toch omschakelen: ik moest opeens een andere rol spelen in de opvoeding en een ander type ouder zijn. Ik ben zelf ook ooit die leeftijd geweest en ik kon me met geen mogelijkheid voorstellen dat ik het mijn moeder ooit net zo moeilijk heb gemaakt. Natuurlijk weet ik nog dat ik als tiener genoeg momenten had waarop ik dramatisch verzuchtte dat ik mijn ouders saai vond en mijn leven verschrikkelijk was omdat ik nog geen vriendje mocht. Alles draaide om mijn sociale leven en ik dacht dat ik alles al wist over het leven. Sterker nog: ik dacht dat ik het zelfs beter wist dan mijn ouders. Maar ik was echt niet verschrikkelijk, toch?

LEES OOK: 5x zelfstandige kinderen opvoeden doe je zo

Toen ik het mijn moeder over het pubergedrag van mijn dochter had, bleek ik er helemaal naast te zitten. Volgens mijn moeder was ik net zo en jawel, begon dat ook precies rond mijn 12e verjaardag. Dat was confronterend. Misschien was ik hierdoor wel extra alert op die 12e verjaardag van mijn jongen. Ik besloot het los te laten en het vooral op zijn manier te vieren.

Hij had – in tegenstelling tot mijn dochter – helemaal geen zin in een verjaardagsfeest met vrienden. Hij wilde juist een groot familiefeest. Hij wilde dat zijn neefjes en nichtjes erbij zouden zijn en zijn grootouders. Hij wilde een simpel familiefeest met een simpele verjaardagstaart en wat uit de frituur als avondeten. Dus zo deden we het.

Stiekem was ik wel verbaasd dat hij zich nog wel helemaal gedroeg als de jongen met dezelfde interesses als een paar jaar terug. Hij was niet opeens een super sociaal feestbeest geworden, maar hield zich rustig en wilde er vooral niet teveel poespas van maken. Hij vond het nog steeds leuk om met mij te kletsen en had er geen probleem mee of even mee te gaan om boodschappen te doen.

Toen ik net aan het idee begon te wennen dat er bij hem niks zou veranderen, veranderde alles. Hij wou opeens niet meer samen naar de bioscoop maar bracht liever uren door op z’n kamer. Als ik tussendoor kwam kijken of alles wel in orde was, reageerde hij geïrriteerd. ‘Mam, laat me nou effe!’

LEES OOK: Is het wel of niet goed als je kind vaak alleen speelt?

Toen de kids nog klein waren was ik misschien hartstikke opgelucht als ik even een moment voor mezelf had en alleen was. Ze waren als kleine kinderen behoorlijk aanhankelijk en wilden heel veel met ons knuffelen en spelen. Nu ze ouder worden en minder ‘zin’ hebben om met ons rond te hangen, is het een wereld van verschil.

Gelukkig merk ik nu dat het bij een fase blijft. Mijn dochter wordt dit jaar 17 en ze begint me weer steeds meer bij dingen te betrekken. Misschien komt het ook wel omdat ze op andere vlakken steeds meer verantwoordelijkheden en zelfstandigheid krijgt. Ze heeft een bijbaantje, heeft het druk met nadenken over school en welke richting ze op wil. Ze laat mij daar steeds meer in toe, ze praat met me over haar strubbelingen zonder dat ik daar specifiek om hoef te vragen. Tegelijkertijd krijg ik een inkijkje in hoe ze zich ontwikkelt tot een prachtige jongvolwassene.

Dit zal vanzelf ook wel zo loslopen met mijn zoon. Tot die tijd blijf ik geduldig. Het geeft me in ieder geval een goed gevoel dat ze blijkbaar vanzelf weer bijdraaien. Zo ben ik tenslotte ook weer bijgedraaid tegenover mijn moeder.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
’12 is de leeftijd waarop mijn kinderen super zelfstandig willen zijn’
Sluiten