ADHD

redactie 22 jun 2018 ADHD

Er zijn momenten waarop zichtbaar is dat onze kinderen zich aardig thuis beginnen te voelen in Marokko. Dat de integratie vorm krijgt.
Ook als dat ons niet goed uitkomt.

Nog niet zo lang geleden kwamen wij terug van een vakantie in Ouarzazate. Een stad in het zuiden van Marokko. Onze week was een mooie combinatie van ‘chillen’, lekker in en aan het zwembad liggen met de iPad, en op pad zijn om de omgeving te ontdekken. Doordat we voor de gehele week lootjes trekken wie wanneer de dag mag bepalen, komt iedereen ruimschoots aan bod en is er geen gedoe als papa en mama eropuit willen.

We brachten op weg naar huis ook een bezoek aan Aït-Ben-Haddou, een schitterende oude middeleeuwse Berberse stad, bestaande uit diverse aan elkaar gebouwde kashba’s, gelegen aan de rivier de Ouarzazate. Een parel van leembouw architectuur uit de lang vervlogen tijden van de karavaanroutes. Unesco-werelderfgoed en decor voor grote speelfilms als Lawrence of Arabia, Gladiator en Alexander. Maar ook hier valt er niet aan te ontkomen: de commercie heeft  toegeslagen. Je wandelt door stegen met talloze winkeltjes die van alles aanbieden. Het haalt iets van de charme van de historische omgeving af, al is het gelukkig nog niet storend.
En het nodigt ook uit om iets te kopen.

Ons oog valt op een bijzonder houtsnijwerk, dat eruitziet als uniek en niet reproduceerbaar. We onderhandelen stevig; tenslotte is een prijs nooit de werkelijke prijs, en we lopen twee keer weg. We denken dat we het hebben verloren. Maar als we bijna beneden aan de voet van de heuvel zijn, komt iemand ons met het beoogde kunstwerk hijgend achterop gerend en betalen we alsnog de prijs die wij hebben geboden.
Het lukt ons vervolgens ook nog om met stevig afdingen twee nep-geweren voor de jongens te kopen, die dit van dichtbij ademloos gadeslaan, waardoor zij zichtbaar onder de indruk zijn van dit ‘Marokkaans onderhandelen’ door papa en mama.

Die avond komen we thuis in Rabat.
We vallen allemaal, vermoeid van de reis, in slaap. Helaas wordt Sam al weer om zes uur wakker en begint aan zijn moeder te vragen hoe laat het is, of hij naar beneden mag en of zij dan ook meegaat. Op dat laatste geeft Monique niet thuis. Maar Sam is hardnekkig. Hij kan goed drammen. Hij blijft doorgaan en mijn vrouw zwicht uiteindelijk onder de zich eindeloos herhalende mantra. Ze gaat met hem mee naar beneden.
Op de trap zegt Sam, zichtbaar tevreden met zichzelf, tegen haar: ‘Goed kan ik onderhandelen, hè mama!’

Reageer op artikel:
ADHD
Sluiten