ADHD bestaat niet?

redactie 22 jun 2018 Blogs

Historica Angela Crott weet het zeker: ADHD bestaat niet. Dat is niets meer en niets minder dan gewoon jongensgedrag. Druk, baldadig, overmoedig, agressief: what's new? Kain, Abel, David en Goliath vlogen elkaar 2000 jaar geleden al in de haren. Wij kunnen er alleen gewoon niet meer tegen.

We leven in zo'n opgefokte, uberstreste prestatiemaatschappij dat we zwaar geirriteerd raken van kwajongens die de boel een beetje lopen te ontregelen. Die niet netjes zes uur lang in hun schoolbankje blijven zitten. Nooit wachten op hun beurt. Overal doorheen gillen. Door onze pas gewassen ruiten vallen. En die dan ook nog geweertjes maken van onze design-kersenbloesemtakken en elkaar daarmee te lijf gaan. Brr; lastig, geen tijd voor.

Angela Crott zegt het niet zo maar. Ze haalt het uit de 171 opvoedboeken over jongens uit de jaren 1882 tot 2005 die ze heeft door geploeterd. Ze is er zelfs doctor op geworden.

En toch heeft Angela geen gelijk.

ADHD bestaat wel. Echt, er zijn jongetjes die het kwajongensstadium voorbij zijn. Voor J/M hebben wij veel  ouders van adhd-ers geinterviewd. Allemaal vertellen ze hetzelfde verhaal. Van het onbestemde gevoel dat er iets met hun zoontje aan de hand is. Van de gevreesde uitspraak van de kleuterjuf dat met Jantje geen land te bezeilen is. Van de aarzelende gang naar de kinderpsychiater. Van de gewetensproblemen als ze hun zoon uiteindelijk toch Ritalin geven. Van de afkeurende of meewarige blikken waarmee anderen hun opvoedkwaliteiten bezien. En allemaal krijgen ze vroeg of laat te horen dat ze hun zoon maar eens mee moeten geven: dan is 't zo gebeurd met die onzin.

Als ADHD een modegril zou zijn en geen stoornis, hoe kan het dan dat de meest drukke jongetjes op slag rustiger worden als ze hun Ritalin hebben geslikt? Jij en ik kunnen die pillen slikken tot we een ons wegen, maar bij ons doet het niks. En hoe verklaar je anders die chaotische beelden als je met een MRI-scan neerdaalt in het brein van een adhd-er? Bij jou en mij ziet het er veel gelijkmatiger uit. En als het alleen maar een kwestie van onbegrip voor typisch jongensgedrag  zou zijn, wat doe je dan met al die ad(h)d-meisjes?

Twee tot zes procent van de Nederlandse kinderen heeft een adhd-stempel. Exacte cijfers zijn niet te geven. Tot nu toe is adhd niet met een simpel testje of medisch onderzoekje vast te stellen, zoals een lichamelijke stoornis. De diagnose is gebaseerd op ervaringen en meningen van mensen die met de vermeende adhd-er te maken hebben. Vinden zij Jantje abnormaal druk, dan heeft-ie het. Vinden ze het wel meevallen, dan heeft-ie het niet.

En daar zit 'm de kneep.

Bij gebrek aan keihard biologisch bewijs, geeft persoonlijke interpretatie de doorslag bij de diagnose van adhd. In een maatschappij waar weinig begrip en geduld is voor onbeheerst, chaotisch en druk gedrag, zouden wel eens te veel onbeheerste, chaotische en drukke kinderen te snel een officieel stoornissen-logo opgeplakt kunnen krijgen. Nep-adhd-ers. Dát zijn de kwajongens over wie Angela Crott het heeft. Typische knullen, waar niks mis mee is behalve dat ze; tja, jongens zijn.

Reageer op artikel:
ADHD bestaat niet?
Sluiten