Meer blogs

redactie 21 jun 2018 ADHD

Nou daar hang ik dan als sok. Helemaal in mijn uppie aan de waslijn. Ik hang er al een dag of twee en vandaag zal de nieuwe was wel opgehangen worden. Ik hoor het gemopper al van een vrouw die zegt: ‘Waar is die andere sok nou weer?’
Dan word ik los in de mand gegooid en zie ik wel waar ik uitkom. Gelukkig kom ik daarna in een kamer waar het erg gezellig en rommelig is. En ga ik de sokkenla in.

De sokkenla gaat open en ik zie Stuitermeisje. Bij haar maakt het niet uit of je samen of alleen bent; je wordt toch wel aangetrokken. Of de sokken nou bij elkaar passen, of niet.

Soms vindt ze het wel moeilijk om anders te zijn dan andere kinderen, maar qua kleding maakt dat haar helemaal niet uit. Ze houdt best van felle kleurtjes maar rustige kleuren draagt ze ook. Ze vindt het juist leuk om er anders uit te zien dan anderen. Ze heeft bijvoorbeeld best vaak twee verschillende kleuren schoenen aan.
Dan krijgt ze weleens opmerkingen: ‘Hé, je hebt twee verschillende schoenen aan.’
En dan zegt ze: ‘Ja dat weet ik, wat vind je ervan?’ Daar kan ze van genieten. Ze vindt het niet zo erg om anders te zijn, want je bent wie je bent en je hoeft echt niet te veranderen voor een ander.

Ondertussen vind ik het als sok alleen maar leuk, zo word ik toch gedragen ook al ben ik in mijn eentje. Pas hoorde ik iemand zeggen: ‘Weet je, het leven is gewoon te kort om sokken bij elkaar te zoeken.’

Daar kon Stuitermeisje zich helemaal in vinden.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten