‘Adhd is een gave’

Blake Taylor (20) heeft adhd. Dankzij de steun van zijn familie lukte het hem zijn impulsiviteit te temperen, zijn slordigheid de baas te worden en zich te leren concentreren. Hij schreef er een indrukwekkend boek over.

Opvoedboeken

Je boek is erg gestructureerd en helder. Hoe kreeg jij dat als ongeconcentreerde, niet gestructureerde adhd'er voor elkaar? 'Dat ging ook niet vanzelf. Toen ik eraan werkte, van mijn 16e tot mijn 18e, evolueerde het boek van een chronologisch levensverhaal tot een serie korte verhaaltjes. Mijn doelgroep – jongeren met adhd – leest moeilijk, dus moest het boek zo helder mogelijk zijn. Zo kwam ik op het idee om het op te delen in hoofdstukken die ieder een adhd-karakteristiek behandelen, zoals concentratieproblemen, impulsiviteit, slordigheid, hyperactiviteit of tics. Deze hing ik op aan persoonlijke anekdotes, gevolgd door een uitleg over oorzaken en gevolgen en tips om ermee om te gaan. Eigenlijk heeft het schrijfproces mij nog meer geleerd om structuur in mijn leven te brengen.' Jij bent zeer intelligent en je moeder heeft zich enorm voor jou ingezet. Kunnen kinderen zonder zo'n IQ en zulke steun hetzelfde bereiken? 'Ook als je geen steun krijgt, moet je proberen je problemen te overwinnen. Ik kreeg veel emotionele brieven van lezers die nauwelijks hulp kregen als kind maar het toch ver schopten. De meeste adhd'ers zijn trouwens bovengemiddeld intelligent en creatief. Helaas worden ze vooral druk en onaangepast gevonden. Veel scholieren schreven me dat ze door mijn tips voor het eerst hoge cijfers halen.'

Sinds je 5e slik je medicatie. Hoe denk je over fervente tegenstanders hiervan? 'Toen mijn moeder besloot mij Ritalin te geven, kreeg ze de hele familie over zich heen. Maar vaker zijn de óuders tegen medicatie. Ze vrezen de bijwerkingen, zoals leverschade of afstomping van het gevoelsleven. Ik heb altijd baat gehad bij medicatie, al was het een hele zoektocht naar het juiste middel.

Overigens bestaat adhd in verschillende gradaties. Mensen met een lichte vorm zijn vaak al gebaat bij meditatie, een dieet en voldoende slaap en beweging. Voor de zwaardere vormen vind ik medicatie wel raadzaam. Veel pubers met adhd die geen medicijnen slikken, doen aan zelfmedicatie; ze zoeken hun heil in alcohol en drugs. Dan ben je nog verder van huis.'

Wel of niet diagnosticeren? 'Ik ben er nog altijd blij om dat ik werd gediagnosticeerd, omdat er toen maatregelen getroffen werden. Wie niet weet dat zijn struikelblokken door adhd veroorzaakt worden, kan zich zijn hele leven anders dan anderen – en daardoor minderwaardig – voelen.'

Heb jij nu nog last van de adhd? 'Ik heb soms moeite met focussen en sociaal functioneren; ik heb de neiging mij terug te trekken. Dat zal altijd wel blijven. Ik slaap veel, sport elke dag en eet gezond. Snoep en suiker verergeren de hyperactiviteit. Beweging en proteïnen en Omega 3 vetzuren zorgen voor een natuurlijke aanmaak van dopamine. Medicatie heeft hetzelfde effect, maar dan kunstmatig. Als ik sport, raakt mijn hoofd weer leeg en heb ik het overzicht terug.'

Wat is jouw tip voor kinderen met adhd? 'Zie het als een cadeau. “Enorm druk” kun je ook zien als “heel energiek”. Als je die energie in goede banen leidt, kun je bergen verzetten. Ik kon moeiteloos studeren, sporten, muzieklessen volgen én werken. Verder zijn mensen met adhd vaak slim, charmant, creatief, gepassioneerd, eerlijk, avontuurlijk, vastberaden, inlevend en hebben ze veel gevoel voor humor.'

Wat raad je ouders aan? 'Veel ouders vinden het vervelend om hun kind te laten labelen. Maar als je ontkent dat je kind een gedragsstoornis heeft, maak je zijn leven alleen maar gecompliceerder. Dus laat hem diagnosticeren en help zijn leven te structureren.'

Reageer op artikel:
‘Adhd is een gave’
Sluiten