ADHD: onhandig

redactie 21 jun 2018 ADHD

Onhandig zijn is bij mij wel een dingetje. Ik heb er soms – nou ja eigenlijk: meestal – nogal last van, vooral op school of met sporten. Ik heb denk al zeker vijf keer gehad dat ik door de aula liep – eigenlijk is het meestal rennen – en dat ik per ongeluk viel of uitgleed omdat ik gewoon even niet zo goed oplette. Dat is dan zo’n situatie, dat ik wel door de grond kan zakken.

Stel je maar eens voor dat het grote pauze is en dat het gebeurt in een volle aula met allemaal 2de, 3de, 4de, 5de en soms zelfs 6de-jaars kinderen. Die zien je dan als brugklasser onderuitgaan. Dat is nooit mijn favoriete moment.

Uiteraard probeer ik te doen alsof er niks gebeurd is, terwijl mijn vriendinnen aan de rand van de aula staan en zich helemaal dood lachen. Ik kan er gelukkig zelf ook om lachen. Vooral als het lukt om niet tegen iemand anders aan te botsen. Al blijft het toch zo’n momentje dat ik denk: o no, dat moet mij weer gebeuren.

Hoe het komt dat ik zo onhandig ben? Dat is voor mij vaak ook een raadsel, al weet ik soms wel hoe het komt. Dan ren ik achter iemand aan met gym of in de aula en dan ben ik heel even ergens anders met mijn gedachten. En precies op dat moment moet ik weer ergens tegen aanlopen of uitglijden. Het komt ook wel eens doordat ik gewoon niet voor me kijk en dan staat er ‘ineens’ iemand voor me tegen wie ik aanloop. Tja, meestal kan ik er niks aan doen.

Sinds ik mijn medicatie (Ritalin) heb, gaat het al een stuk beter. Ik kan beter opletten en ik glij wat minder snel uit. Omdat ik mijn gedachten beter kan houden bij waar ik mee bezig ben.

Maar dat het beter gaat, betekent niet gelijk dat het over is.

Reageer op artikel:
ADHD: onhandig
Sluiten