Al mijn ideeën over opvoeding konden overboord

redactie 21 jun 2018 Blogs

Al voordat ik zwanger was van Yaël, dacht ik na over wat voor moeder ik zou willen zijn. Dat is denk ik een van de verschillen met mijn eigen moeder. Niet dat zij nooit eens ergens over nadacht, dat bedoel ik niet, maar zij was net 21 toen ze mij, haar eerste kind kreeg. Ze was zelf nog een kind, een puber bijna nog. In mijn baby-album kijkt ze me aan. Op haar kin zie ik nog jeugdpuistjes. Ze speelt zo goed als ze kan grotemensje.

Ik was 31 toen ik Yaël kreeg, precies tien jaar ouder dan mijn moeder. En ik had dus ook tien jaar langer gehad om te leven zonder al te grote verplichtingen, me te ontwikkelen en een eigen identiteit op te bouwen.

Oudere moeders doen de dingen denk ik bewuster. Dat kan een voordeel zijn, maar ook een belemmering. Mijn moeder deed volgens mij vaak maar wat. Toen ik als kleuter aan haar vroeg wat seks was, zei ze: 'In je blote kont achter het stuur zitten.' We zaten op dat moment toevallig in haar Mini, die die dag voor de verandering spontaan startte, vandaar. Mijn belangstelling was door dit antwoord trouwens wel meteen gewekt.

Op mijn 31ste wist ik dus precies welke dingen ik beslist anders zou doen dan mijn moeder en welke dingen ik goed vond aan haar opvoeding. Tijdens mijn zwangerschap las ik het boekje 'Grenzen stellen om je kind te helpen', dat een beetje Duits is (de auteur, Carola Schuster-Brink, is Duits), maar wel heel nuttig.

En toen kreeg ik Yaël. En alles werd anders. Want door al haar beperkingen vroeg ze heel andere dingen van mij dan een normaal kind. Al mijn ideeën over opvoeding konden overboord.

Yaël heeft ook grenzen nodig, ze heeft juist grenzen nodig. Maar niet grenzen als 'wat je opschept moet je ook opeten' en 'ik luister alleen als je normaal tegen me praat'. Wel grenzen in de vorm van geruststellende rituelen en vaste patronen. Verder heeft ze eigenlijk de hele dag geruststelling en bevestiging nodig.

Waar ik me ook op verheugde toen ik zwanger was, waren de gesprekken die ik zou voeren met mijn kind. Discussies als-ie wat ouder werd. We zouden praten over politiek en andere grote thema's. Ik zou mijn kind iets bijbrengen, wegwijs maken in de krant en in boeken.

Dat liep dus allemaal iets anders. Een groot deel van de opvoeding van Yaël is gewoon verzorging. Eten en drinken geven, medicijnen toedienen, verschonen, aan- en uitkleden. Dat is nu zo en dat blijft ook zo. En dan is er nog gewoon het 'samen zijn'. Yaël is het gelukkigst als ik op de bank zit en zij zich over mij heen drapeert. Of, nog beter, als we samen op de bank liggen. En dan babbel ik wat tegen haar of ik wrijf haar over haar ruggetje of we liggen daar gewoon.

De afgelopen jaren heb ik vaak verlangd naar 'normaal'. Ik moest vaak denken aan hoe het allemaal was geweest als Yaël niet gehandicapt was. Maar de laatste tijd denk ik steeds vaker dat ik eigenlijk wel geschikt ben als moeder van een gehandicapt kind, dat dit heel goed bij me past. Ik ben namelijk vrij lui.

Vrijdag vertelde een collega-moeder me dat ze de volgende dag vroeg op moest, want ze moest met haar zoons naar hockey. Ik dacht meteen: wat verschrikkelijk! Sta je daar aan de kant van het veld te kleumen. Blij dat ik er niet uit hoef.

Ik zou ook niet echt een moeder zijn die met haar kinderen was gaan voetballen of andere fysiek inspannende activiteiten zou ondernemen. Maar lekker de hele zondagmiddag in ligstand met Yaël op de bank, een beetje haar voetjes masseren en intussen gedachteloos uit het raam staren, dáár ben ik dus heel goed in.

Afgelopen zondag was zo'n dag. Ik hoefde niet te gaan schaatsen (brrrr) of op een andere manier af te zien in de kou. Ik ben echt helemaal tot rust gekomen. Terwijl we daar lagen, ik met een kop thee, Yaël met een flesje Roosvicee, dacht ik: andere mensen geven bakken met geld uit aan cursussen en boeken om in het hier en nu te leven, maar ik heb Yaël. Of ik haar nu verzorg of gewoon wat met haar op de bank lig, ik word gedwongen in het hier en nu te zijn. Mindfulness heet dat toch? Als je streeft naar mindfulness, is een gehandicapt kind echt een aanrader. 

Reageer op artikel:
Al mijn ideeën over opvoeding konden overboord
Sluiten