Alleen Koekie zelf weet wat goed is voor Koekie

redactie 21 jun 2018 Blogs

Met Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, zat ik opeens per ongeluk naar een tv-programma te kijken waarin kok Ramon Beuk zijn halfbroer bezocht in Suriname. Ze stonden op een begraafplaats waar houtjes een rechthoek vormden. Daar lag hun beider vader. Geen steen, geen bloem, geen niks.

Toen Beuk 4 was, had vader zijn gezin in Nederland achtergelaten en keerde hij terug naar Suriname. Daar startte hij een nieuw gezin en daar ging Beuk nu op bezoek, voor het eerst sinds zijn peutertijd. Het aardige van het programma was, dat het mij de gelegenheid gaf Koekie, die van Surinaamse afkomst is en wiens oude paspoort ons leerde dat hij dat land een keer heeft bezocht, wat vragen te stellen.

˜Zou jij ook niet graag weer eens naar Suriname gaan? begon ik voorzichtig.

˜Nee, zei hij kortaf.

˜Celine en ik zouden er graag met je naartoe gaan, drong ik aan.

˜Nee Frans, zei hij.

˜Zou je je vader willen bezoeken? vroeg ik hem.

˜Nee, zei hij.

˜Echt niet? vroeg ik voor alle zekerheid.

˜Nee, wil ik niet, zei hij.

˜Zou je het leuk vinden als wij verhuizen naar de Bijlmer? was de volgende vraag.

˜Nee, wil ik niet, zei hij beslist en hij zette zijn handen tegen zijn oren ten teken dat hij niet gediend was van verdere vragen in deze richting.

Koekie is helemaal Oud-Zuid geworden, een wat deftige en blanke buurt in Amsterdam. Waar hij nu ruim anderhalf jaar woont en waar hij het naar zijn zin heeft. Bijlmer, Suriname, een vader die hij niet echt meegemaakt heeft; het is allemaal een ander, vorig leven, waar hij rigoureus afscheid van genomen heeft. Waarschijnlijk ter zelfbescherming, om de chaos in zijn hoofd niet nog groter te laten worden; het is allemaal al onbegrijpelijk genoeg voor een jongen van 9.

En dan kom ik aanzetten met pseudobetrokken onzinnige suggesties om op zoek te gaan naar zijn roots. Ik wil niets liever dan alles over zijn leven weten, ik wil zijn vader ontmoeten, zijn familieleden spreken, ik wil er als het even kan een boekje over schrijven of een documentaire over maken. ˜Het even trieste als vrolijke leven van Koekie' zou het dan gaan heten. Of zoiets. Want op een of andere manier denk ik dat het belangrijk is dat hij weet waar hij vandaan komt, dat hij niet vergeet dat hij Surinaams is.

Maar voor Koekie bestaat er alleen een hier en nu. Hij heeft besloten dat waar hij nu woont, de beste plek is waar hij ooit gewoond heeft. Hij is nu een blanke Surinamer, een witte neger, geef het maar een naam.

En dan begint zijn pleegvader wat te zeuren en dingen te vragen waar hij niet over na wil denken. Volwassenen denken al zijn leven lang dat ze weten wat goed voor hem is en het heeft hem geen donder opgeleverd. Koekie weet zelf het beste wat goed voor hem is. Dat is de les die hij me nu weer geleerd heeft.

Misschien dat als ik hem deze vragen over drie of vijf jaar stel hij een ander antwoord geeft. Of niet natuurlijk. En ook dan zal ik er weer vrede mee moeten hebben.

Reageer op artikel:
Alleen Koekie zelf weet wat goed is voor Koekie
Sluiten