Alleen thuis

redactie 19 jun 2018 Gedrag

antwoord

Heel verstandig dat je goed overweegt wat je hiermee doet. Het is een belangrijke keuze en de kinderen zijn nog op een leeftijd dat je er goed over na moet denken. Dat kun je je kinderen ook gerust vertellen. Laat weten dat je best snapt wat ze willen, maar dat het een moeilijke beslissing is, die om een serieuze afweging vraagt. Dat kost tijd, en die tijd ga jij er ook voor nemen. 

Het is heel lastig om een leeftijd aan te geven waarop kinderen het aankunnen om echt een tijdje alleen thuis te blijven. Deskundigen geven vaak 12 jaar als scharnierleeftijd aan. Maar het is vooral zaak te kijken naar de situatie en het kind zelf. Voor elk kind is dat anders. 
Een paar ideeën en overwegingen om je mee te geven:

  • Ik vind 5 uur achter elkaar alleen thuis zijn sowieso een te lange tijd op deze leeftijd. Je geeft aan dat ze nu al een uurtje alleen kunnen blijven. Je zou dat langzaam kunnen opbouwen. Misschien is er een tussenoplossing mogelijk op de vrijdag, waardoor het niet zo lang is? Kunnen ze oefenen door steeds iets eerder weg te gaan van de buitenschoolse opvang? 
  • Je kunt allereerst samen met de jongens eens op een rijtje zetten wat er bij komt kijken om een middag per week alleen thuis te zijn en wat de voor- en nadelen zijn of risico’s. Waar zouden jullie bijvoorbeeld afspraken over moeten maken? Zo betrek je ze erbij en merk je ook hoe ze met bepaalde zaken omgaan, hoe ze erover denken, en wat voor gevoel dat jou geeft et cetera. Ook kom je zo zelf goed op de knelpunten en overwegingen uit. 
  • Kijk goed naar de kinderen zelf en overweeg o.a. de volgende zaken:
    – Hoe gaat het overblijven en uurtje alleen zijn nu, hoe is je gevoel daarover? Hoe houden ze zich aan de afspraken? En afspraken in het algemeen?
    – Hoe zit het met hun verantwoordelijkheidsgevoel?
    – Zijn het impulsieve kinderen? Zoeken ze grenzen op of zijn ze rustig en bedachtzaam en op hun hoede?
    – Zijn het buiten of binnen kinderen? 
    – Hoe zelfstandig zijn ze al? 
    – Hoe zijn ze met elkaar? Gaat dat goed, zijn het maatjes of is er vaak onenigheid en strijd? Luisteren ze naar elkaar? Kunnen ze elkaar op dingen aanspreken en overleggen?
    Pas als je op deze vragen antwoorden kunt geven waar je een goed gevoel bij hebt, kun je overwegen om het alleen zijn langzaamaan op te bouwen.

Vervolgens vind ik het belangrijk om de randvoorwaarden en situatie te bekijken en zo optimaal mogelijk te maken. Denk dan aan dingen als: 

  • Zorg voor een veilig huis
  • Zijn er goede, bekende buren die stand by willen en kunnen staan? Aan wie de kinderen bijvoorbeeld melden dat ze thuis zijn of weg willen. 
  • Werk jij (of je man?) in de buurt, kun jij in geval van nood snel thuis zijn en ben je altijd bereikbaar als ze bellen? Of is er een opa/oma of goede vriend?
  • Hoe vaak bel jij ze op die middag of zij jou?
  • Is er altijd een telefoon voor handen waarop ze iemand kunnen bereiken?
  • Zorg dat jij altijd een briefje bij je hebt waarop vermeld wordt dat er twee kinderen alleen thuis zijn, voor geval er iets met jou gebeurt. Laat dit ook weten op je werk.

Als laatste is het zaak heel duidelijke vaste afspraken te maken met de kinderen en moet je er zeker van zijn dat ze die nakomen (vaak ook kwestie van opbouwen in tijd en zien of ze het goed blijven doen):

  • Wat mag er wel en niet: buiten spelen, naar vriendje gaan, iemand mee naar huis nemen, op de computer/tv, drinken en eten/snoepen
  • Wat zijn afspraken tussen de jongens: zorg voor elkaar, pas op elkaar, wat te doen bij ruzie etc.
  • Wat zijn afspraken in huis: hou het netjes en opgeruimd als mama thuis komt, waar komen ze wel aan en niet, mogen ze mensen bellen etc.
  • Wat te doen als er een bekende (aan)belt of als het een vreemde is?
  • Zorg voor vaste afspraken voor wat te doen bij vragen/hulp/nood
Reageer op artikel:
Alleen thuis
Sluiten