Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Zolang ik me kan herinneren, maak ik me zorgen over de kinderen. Misschien is het iets wat alle stiefmoeders herkennen. Ik weet het niet. Als de kinderen bij ons zijn en ze zijn wat stil of afwezig, begint het bij mij te malen. Missen ze hun moeder? Zijn ze op hun gemak? Vinden ze mij raar? Wat scheelt eraan? Is alles wel goed met ze?

Toen de kinderen kleiner waren, had ik er nog veel meer last van. Omdat ik nieuw was en ze veel verzorging nodig hadden. En omdat ze waarschijnlijk inderdaad hun moeder misten. Vroeger had ik zeg maar echt een reden om me te bekommeren om zwijgzame kindertjes. Maar waarom schiet ik nu nog steeds in de kramp als een kind wat stiller is? Als ik zie dat er eentje niet in z’n element is?

Vooral mijn stiefdochter heeft dat effect op me. Zij en haar broer zijn allebei geen grote praters, maar als mijn stiefzoon ergens ongemak over heeft, smeert hij het met het grootste gemak, passief-agressief en al, over het hele gezin heen. En omdat hij altijd vrij duidelijk is over wat hij wel en niet fijn vindt, is het ook altijd duidelijk wat hem dwarszit. Zo niet zijn zusje.

Ze wordt wat stiller, kijkt wat afwezig, licht gepijnigd, alsof ze rondloopt met een kiezelsteentje in haar schoen. ‘Wat is er meissie, waar doet het zeer?’ Zou het komen omdat ik voor haar meer mijn best moest doen toen ik haar ‘kreeg’? Ze was zo jong en moest best wennen aan mij. Ik houd sinds het begin als een havik mijn oog op haar gericht. Als ze het koud heeft, hol ik er met een dekentje heen, als ze honger heeft, kook ik haar lievelingspasta. Ik wil gewoon niet dat ze het ongemakkelijk heeft. Bij voorkeur nooit.

Je handelt uit schuld zou een volleerd psycholoog me zeggen. Maar schuld waaraan? Je verwent haar veel te veel, zou mijn oma zeggen als ze het zag. Toch stuur ik haar ook echt met een lelijke regenbroek door weer en wind naar school. En dan roep ik: ‘hup, niet zeuren, recht je schouders, kijk het leven aan!’ Wanneer ze als een verzopen kat uit school komt, laat ik alles uit mijn handen vallen om thee te zetten (oh nee, het meisje is doorweekt!).

Je trekt er gewoon eentje voor, zou de buurvrouw van mijn moeder zeggen. Tja. Als mijn eigen dochter groot verdriet heeft, ben ik ook een en al moederliefde, en toch is het een ander gevoel. Alsof ik weet dat mijn dochter kan stuiteren en toch niet breekt.

Mijn moeder zou zeggen dat kinderen nou eenmaal verschillende reacties oproepen bij hun moeder. Dat het de normaalste zaak van de wereld is. Net echt allemaal.

Ik ben natuurlijk hopeloos verloren als mijn stiefdochter dit leest. Wat een carte blanche voor een krampende puber. Een keer moeilijk kijken en stiefmoeders ligt aan haar voeten. Mijn oplettende blik en verzorgende houding hebben onze band echt veel goed gedaan. Nu moet ik oefenen om mijn schouders op te halen als ze moeilijk kijkt. Toe maar meissie, groei maar op.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten