Alles staat haar leuk

redactie 22 jun 2018 Blogs

Yaël heeft vandaag haar kakkersoutfit aan. Een McGregor-bloesje met een BB-ruitje in zachtgroen en een roze broek. Het staat haar fantastisch. Vanmorgen twijfelde ik even of het niet meer een dag was voor een bohemiennerig tuniekje met haar skinny jeans, maar ik dacht: die kan ze morgen ook nog aan, het blijft de hele week mooi weer.

Ik vind het leuk om Yaël mooi aan te kleden. Het voordeel van een kind dat zo gehandicapt is als zij, is dat ze me nooit tegenspreekt. Ze zegt nooit dat ze die en die jurk stom vindt en niet meer aan wil. Dus kan ik volop experimenteren met outfits. Ik hoef bovendien niet bang te zijn dat ze later gothic wordt of zo.

Voor mijn vintage babe struin ik Marktplaats en eBay af, op zoek naar bijzondere kleertjes. Dat normale meisjes van haar leeftijd al een sterk ontwikkelde eigen smaak hebben, blijkt wel uit de teksten bij de advertenties: 'mijn dochter vindt dit niet mooi', 'mijn dochter wilde het absoluut niet aan'. De tweedehands kleren combineer ik listig met Hemaatjes en nieuwe kleren van bijvoorbeeld het Engelse merk www.boden.co.uk. Een soort vrijetijdsstylist ben ik.

Waar ik in mijn eigen kledingkeuze heel stijlvast ben, experimenteer ik bij Yaël met verschillende stijlen. De ene dag ziet ze er preppy uit, in een wybertjestrui met een rokje, dan weer retro, in een appelgroen seventies-jurkje. Alles staat haar leuk.

Een paar beperkingen zijn er wel. Zo is er de luier; dat ze nog luiers draagt is niet erg, maar ik vind dat ik dat niet hoef te benadrukken. Verder bijt ze kleine knoopjes kapot, dus dat beperkt de keuze ook enigszins. Ik moet er, juist omdat ze gehandicapt is, ook voor waken haar niet te kinderachtig aan te kleden. Bovendien moeten haar kleren vaak vervangen worden, vanwege ongelukjes met eten, drinken, poep en plas.

Maar voor het overige kan ik grenzeloos losgaan. Want juist door die ongelukjes moet ze heel véél kleren hebben.

Het klinkt als oppervlakkig vermaak en dat is het ook. Maar ik weet als geen ander dat juist oppervlakkigheid troost kan bieden in zware tijden. Zoals Nigella Lawson in een interview met Elle eens tegen mijn vriendin Ilonka Leenheer zei: 'When times are bad, there's always lipstick.' Die uitspraak maakte indruk op me omdat-ie zo waar is. Wat er ook gebeurt, we kunnen het leven altijd glans geven met een beetje versiering.

In wat ik nu vaak 'de zware jaren' noem, de jaren waarin Yaël bijna elke nacht urenlang gilde en we met haar ziekenhuis in en uit renden, was één ding altijd in orde: Yaëls outfit. Terwijl steeds duidelijker werd dat het in haar hoofd goed mis was, putte ik troost uit de gedachte dat ze er in elk geval volmaakt uitzag. Is dat compensatiegedrag van mij? Vast. Maar ik zie niet hoe ik er iemand kwaad mee doe.

De mooie kleertjes verlenen haar namelijk ook waardigheid. Ik geef Yaël waardigheid, door ervoor te zorgen dat ze er altijd tiptop uitziet, door niet te denken: ah joh, ze heeft het toch niet door, als haar kleren maar lekker zitten en makkelijk aan- en uitgaan.

Ze heeft het trouwens wel door. Vrijdag, toen ze zo'n leuk Fransig stippenbloesje aanhad, heeft ze wel tien minuten naar zichzelf staan staren in de spiegel. Ze lachte naar de stippen en bevoelde de stof. Mijn kleine ijdeltuit.

Al die aandacht voor haar kleren levert mij als moeder veel complimenten op en dat vind ik leuk. Het vervult me met trots dat Yaël er zo mooi uitziet.

Ik heb nooit kunnen meedoen aan snoevende moederpraat over snel kruipen, lopen, praten of wat dan ook of over een pas ontdekt, bijzonder talent: dansen, zingen, tekenen. Yaël liep pas na haar tweede verjaardag en praten kan ze nog steeds niet. Ze kan verder eigenlijk niets zelf. Maar ze is wel gezegend met een schattig gezichtje en mooi haar. En ze heeft altijd mooie kleertjes aan. 

Reageer op artikel:
Alles staat haar leuk
Sluiten