Altijd stiefmoeder

redactie 22 jun 2018 Blogs

In mijn allereerste blog schreef ik hoe het stiefmoederen mij makkelijker afging toen mijn dochter geboren werd, omdat ik vanaf dat moment in elk geval altijd aan het moederen was. Maar er waren toch scherp begrensde dagen voor mijn stiefmoederschap. Dagen waarop ik wel dat extra stapje deed en dagen dat het niet nodig was. Nu de kinderen hun eigen dagen meer indelen ben ik bijna altijd stiefmoeder en het went maar matig.

Ik moet nou eenmaal een extra tandje bijzetten als de oudste twee er zijn. Of een van de twee. Stiefkinderen of eigen kind maakt nog niet eens alles uit. Het is gewoon hard werken met twee pubers in huis. Twee kinderen van wie er een redelijk zelfredzaam is rond het schoolwerk. En de ander – jullie raden het al – zo ontzettend niet dat ik net zo goed mijn werk aan de wilgen kan hangen om me volledig bezig te houden met het toezien op en het bijsturen van de schoolgang.

En dan is het heel lekker als ze er even niet zijn. Als ik een van de twee heb uitgezwaaid en gedag heb gekust, leun ik achterover om van mijn welverdiende rust te genieten. Zo – even niet.

Maar dat is tegenwoordig niet meer het geval.
Als je er een hebt uitgezwaaid, piept de volgende om de hoek.
Ze delen zelf hun tijd wel in.
Ze bepalen zelf wel waar ze zijn. Want er valt een uurtje uit, of ze hangen vast hier in huis in afwachting van een afspraak.
Of ze komen wat eerder anders moeten ze zo op en neer.

Het is natuurlijk goed en ze zijn welkom, en ik snap ook dat het op en neer reizen en het wonen in twee huizen niet meevalt. En dat gemak de mens dient.
Ik ben blijkbaar meer een gewoontedier dan ik dacht. Alsof mijn lijf zich nog aan een schema houdt, want het is echt fysiek voelbaar. De wisselzondag waarop ik achteroverleun en ontspan, en de schrik als er dan maandagochtend weer een kind binnenwandelt. (Tja, eerste uurtje vrij).

Ik denk dat het gewoon heel lang duurt voordat mijn lijf zich om de nieuwe situatie heeft heen gevouwen. Wie weet mis ik het straks allemaal enorm als de kinderen nog groter zijn en het huis uit zijn.
Dat binnenvallen en je nodig hebben.
Die breuklijn tussen groot willen zijn en niet zonder je hulp kunnen.
Dat zelf je tijd willen indelen en bij de eerste verveling met grote ogen aan me vragen: wat gaan we doen vanavond?
Best schattig eigenlijk, als het niet tegelijkertijd zo vermoeiend zou zijn.

Ik vraag me ook af hoe het straks is als mijn eigen dochter pubert. Waarschijnlijk niet veel makkelijker en wie weet wel veel moeilijker. Maar ja, ik was nou eenmaal eerst stiefmoeder en daarna pas moeder en ik maak de dingen van klein tot groot altijd het eerste mee als stiefmoeder. Inmiddels bijna fulltime.

Reageer op artikel:
Altijd stiefmoeder
Sluiten