Altijd wat met Koekie. We worden er wel eens doodmoe van

redactie 21 jun 2018 Blogs

Tegen een van de beste vriendinnen uit zijn klas had Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, gezegd: ˜Ik haat je.” Er diende serieus gepraat te worden. Hij moest een excuuskaart schrijven en een cadeautje voor haar inpakken. Het was het ergste incident van dit schooljaar, het moment dat we dachten: redden we het wel met Koekie? Er volgden nog veel meer incidenten. Sommige komisch, sommige ernstig. Over dat gedoe met lipstick en mascara bijvoorbeeld, konden we best lachen (mijn vrouw wat harder dan ik); hij vindt het nu eenmaal leuk om meisjesdingen te doen. Tja. Minder grappig waren die keren dat hij uit de klas wegliep. We hoorden geluiden dat hij bijna iedere dag op de gang zat of stond.

Afgelopen woensdag was het ook weer goed raak.'s Middags stond de vader van een klasgenoot op mijn voicemail. Dat kon maar een ding betekenen: stront aan de knikker. Toen ik Koekie ophaalde van de naschoolse opvang vroeg ik hem: ˜Wat is er gebeurd tussen Ben en jou?” Tot mijn verrassing gaf hij antwoord. Weliswaar kon ik aan zijn verhaal geen touw vastknopen, maar in ieder geval ontkende hij niet dat er een vechtpartijtje was geweest. Tegen achten 's avonds had ik Bens vader aan de lijn. Ik kon een reconstructie maken. Het begon met schreeuwen naar elkaar, beledigen, kwetsen, daarna gooide Koekie hem een doek naar het hoofd, gooide Ben een stokje, volgde er een wilde achtervolging door school, werd Ben in bedwang gehouden door de directrice, maar slaagde hij er toch in een paar keer Koekie te schoppen, die op zijn beurt met aanloop een tweebenige karatetrap richting Ben uitdeelde. Zo moest het ongeveer gegaan zijn.

Het was niet honderd procent duidelijk wie de aanstichter was, maar ik had de indruk dat het niet Koekie was. Bens vader zei dat hij het triest vond. Ben en Koekie waren het grootste deel van het vorige schooljaar goede vrienden, en nu, vooral doordat ze allebei zo gevoelig waren voor het gestook van een paar meisjes in de klas, waren het de grootste vijanden. We zouden zo snel mogelijk een vredesoverleg hebben. We spraken vrijdagmiddag af. Koekie was 's ochtends al nerveus. Als hij ergens een hekel aan heeft, dan zijn het wel gesprekken over hem. Om drie uur haalde ik Ben en Koekie op van school en liepen we gedrieen naar cafe Wildschut. Ze vonden nog ingepakte koekjes op straat en deelden die, ze hadden goede gesprekken samen, kortom: ze waren de beste vrienden. Ben vertelde dat Koekie piano had gespeeld op school en dat er meer dan dertig kinderen waren komen luisteren. Hij was trots op zijn vriend/vijand.

Het gesprek in Wildschut had eigenlijk niet meer gehoeven. Het probleem was met de bedreigende aankondiging van het gesprek de wereld uitgeholpen. Desondanks deden Bens vader en ik nog even streng. “Het maakt ons geen donder uit waarom jullie ruzie hebben gemaakt en hoe hard jullie geschopt en geslagen hebben, maar nu is het afgelopen. Jullie mogen een keer per jaar ruzie maken, en die keer is nu geweest. Jullie zijn weer vrienden. Beloofd?” Ben keek me aan en zei welgemeend: 'Ja'. Koekie keek naar de grond en zei ook ja. Ter afronding spraken we af dat we binnenkort met zijn vieren zouden gaan fietsen. Bens vader en ik waren opeens serieuze kandidaten voor de Nobelprijs voor de Vrede.

Vervelend is dat het allemaal zo verdomd veel tijd kost. Er is altijd wat met Koekie. Mijn vrouw en ik fietsen altijd naar school of naar de naschoolse opvang met de bange vraag: wat heeft-ie nu weer uitgevreten? Met wie moeten we nu weer praten? Daar worden we wel eens doodmoe van. We doen dezer dagen dan ook regelmatig een beroep op Koekie: mag het eens een week rustig zijn? Oh ja, het ˜ik haat je”-klasgenootje komt vrijdag bij ons spelen.

Reageer op artikel:
Altijd wat met Koekie. We worden er wel eens doodmoe van
Sluiten