Angstige momenten

redactie 22 jun 2018 Blogs

Half twee ’s nachts, manlief is in dromenland, de pubers zijn allemaal veilig thuis en ik kan me eindelijk rustig omdraaien. Twee van onze puberpleegkinderen zijn op stap geweest; de een naar een feestje, de ander even chillen met vrienden. Hoezeer ik ze ook vertrouw, ik blijf wakker tot iedereen veilig thuis is en ik weet dat alle lichten uit zijn en de achterdeur op slot.

Plotseling hoor ik een enorm lawaai: KLABENGGG! ik schiet overeind. ‘Huh…wat… hoorde ik iets…’ mompelt mijn man.  ‘Er kletterde iets om of zo. Ga jij maar kijken,’ zeg ik heldhaftig. Na een grom en een vloek bij het stoten van een kleine teen schuifelt manlief in het donker de overloop op.  Alle kamerdeuren zitten dicht, overal de rustige ademhaling van de kinderen en ook niks te vinden in de huiskamer. Zelfs onze poezen liggen onschuldig te knipogen in het licht. ‘Nou het zal wel buiten geweest zijn dan, het waait nogal,’ concludeer ik.

Oerbrul

Inmiddels drie uur, we sukkelen weer in slaap. Een half uur later weer een keiharde knal, nu gevolgd door een ijzingwekkende oerbrul van de oudste puber. Ik schrik me rot en stoot manlief weer aan. Geen idee wat er is… maar het is een grote vent die knul dus de sterkste mag voorop! In ganzenpas gaan we naar zijn kamer. We horen gesmoord ‘Nee, nee, nee,’ en een angstig gepraat.  De deur openend struikelen we bijna over spiegels die op de vloer zijn gevallen. De plakspiegels die op de deur zaten geplakt. Zo vast als een huis dachten we, maar dit blijkt iets minder solide dus.  Diep weggedoken onder de dekens ligt een jonge vent van 1.88m te rillen van schrik en angst. ‘Jongen, er is niks,’ zeg ik, en ik klop zachtjes op zijn rug. We praten wat en ruimen de boel op, zodat hij wat kalmeert. 

Bang

Bleek, bezweet en rillend zit hij overeind in bed half onder zijn dekbed verdwaasd te kijken naar ons. Na 10 minuten zegt hij;  ‘Ik dacht dat ze het raam ingooiden en me op kwamen halen…’ ‘Ach jongen,’ zeg ik; ‘had dan geroepen.’ ‘Nee,’ zegt hij, ‘de eerste spiegel had ik geen zin om op te ruimen. Dat doe ik morgen wel, dacht ik. Maar bij de andere spiegels was ik zo geschrokken en bang!’

Veel meegemaakt

Dan kunnen we eindelijk rond 4 uur ons bed weer inschuiven. Mysterie opgelost, spiegels opgeruimd en onze boom van een puber gekalmeerd. Het duwt ons weer met de neus op de feiten; sommige kinderen hebben heel diep zittende angsten. Soms staan ze stijf van schrik of zijn overstuur van de simpelste dingen. Wat hebben ze toch een hoop meegemaakt en wat moeten ze toch een hoop verwerken.

Het wordt een kort nachtje. Ons jongste pleegkind van 3 jaar is steevast wakker om 6.45 uur. Gelukkig voor hen slapen de pubers een gat in de dag, bedenk ik me redelijk jaloers.

Reageer op artikel:
Angstige momenten
Sluiten