Xynta Support
Xynta Support Blogs 31 mrt 2021

Anoniem: ‘Ik ben net mijn moeder’

Het huwelijk van onze ouders ging bepaald niet over rozen. Tegen de tijd dat mijn broer en ik tieners waren, was er een stille oorlog aan de gang. Ik heb er nooit uitgebreid met mijn ouders over gepraat; dat doe je nou eenmaal niet. Later heb ik alles zelf bij elkaar gepuzzeld.

Ik ben net mijn moeder

Mijn ouders waren dolverliefd toen ze trouwden, maar nadat wij eenmaal waren geboren, kwam de klad in hun huwelijk. Wat ik begreep, was dat mijn vader qua werk niet zo ambitieus was terwijl mijn moeder hem graag zag opklimmen. Voornamelijk vanwege de verdienste, ook omdat wij kinderen natuurlijk klauwen met geld kostten. Mijn broertje sukkelde ook een paar jaar met zijn gezondheid (maar ziet er tegenwoordig uit als Hollands welvaren).

Mijn vader vond op zijn beurt dat mijn moeder weleens een baan kon zoeken. Zij heeft dan ook jaren parttime gewerkt, maar wat betreft het huishouden stond ze er alleen voor. Een dubbele job, dus! Mijn pa kon niet eens een ei bakken en had geen idee, wilde ook niet weten, hoe de wasmachine werkte. Onder veel gezucht en gesteun deed hij sporadisch een boodschapje en daar bleef het bij.

Destijds waren er hele periodes waarin we door het huis slopen. „Kom maar even niet in de huiskamer”, zeiden we dan tegen elkaar. „Het is weer zover.”

In de loop der jaren hoopten de frustraties zich op. Mijn broer en ik zagen het vaak niet aankomen, maar opeens was mijn vader weer eens avondenlang van huis om mijn moeder te ontlopen. Zij deed niets bijzonders als hij er wel was; ze negeerde hem compleet. De sfeer was ijzig.

Anoniem: ‘Ik las in het dagboek van mijn dochter dat ze is ontmaagd.’

Pas na zijn overlijden vertelde mijn moeder dat hij af en toe vreemdging. Daar had ze geen bewijs voor, het was eerder ouderwets speurwerk. Een luciferdoosje van een onbekend hotel, een blonde haar op zijn overhemd. Het leek wel een film. Mijn vader ontkende altijd, zei ze.

Geen fijne tijd

Hoe dan ook was het geen fijne tijd. Het was moeilijk om vriendjes en vriendinnetjes thuis uit te nodigen, je wist nooit of de sfeer zou omslaan. Dan schaamden wij ons natuurlijk rot.

Al heel snel ging ik op kamers wonen. Een nieuwe stad, een studie, allemaal doodeng, maar alles was beter dan thuis. Toch was het een opluchting dat mijn ouders gingen scheiden.

Beiden bouwden een nieuw leven op. Mijn vader stichtte een tweede gezin, mijn moeder ontmoette pas op latere leeftijd een lieve man. Gelukkig hebben ze nooit van ons geëist dat wij partij trokken. Slechts één keer zei mijn moeder: „Zorg dat je nooit aan een man zoals je vader blijft hangen!”

Ik was sowieso erg voorzichtig in mijn eigen liefdesleven, fladderde van de een naar de ander. Bang om me te binden, bang om in net zo’n situatie als mijn ouders te belanden.

Anoniem: ‘De grote liefde van mijn dochter valt in de categorie ‘fout vriendje’. Grijp ik in?’

Spijt

Uiteindelijk trouwde ik toch, met Martijn. Maar daar heb ik spijt van. Het cliché is helemaal waar: de geschiedenis herhaalt zich. Jaren van ergernissen hebben ervoor gezorgd dat ik hem het liefst doodzwijg. Ik ben net mijn moeder.

Een scheiding lijkt me de beste optie. Zeker nadat ik laatst, na de zoveelste ’stille’ ruzie, mijn kinderen over een ’fittie’ hoorde mompelen. Hun tienertijd kan ook niet rooskleurig zijn.

Anoniem: ‘Ik vind mijn ene kind leuker dan mijn andere kind: maakt mij dat een slechte moeder?’

Reageer op artikel:
Anoniem: ‘Ik ben net mijn moeder’
Sluiten