APK

redactie 21 jun 2018 Blogs

Dat had beter, liever en rustiger gekund. Waarom schiet ik zo belachelijk uit mijn slof? Het is pas kwart voor acht 's ochtends en mijn veertienjarige zoon heeft zijn eerste snauw al te pakken. Om een flutreden. Hij had de ochtendkrant totaal ontrafeld en alles door elkaar gegooid. Stonden de bunga bunga parties van Berlusconi ineens naast de voorzwaai van Epke Zonderland. ˜Wat maakt de volgorde nou uit?,' verdedigde mijn zoon zich. ˜Jee, wat ben jij zielig, zeg!' Het waren de eerste drie zinnen die wij die dag tegen elkaar zeiden.

Af en toe zou ik willen dat er een APK-keuring bestond voor de manier waarop ouders met hun tieners omgaan. Dat je elk jaar naar de garage kunt voor een onderhoudsbeurt. En dat dan een stelletje pedagogisch geschoolde monteurs wat losse bouten aandraaien en de boel lekker doorsmeren. Verschillende onderdelen zijn bij mij aan vervanging toe.

Zo zijn mijn gesprekstechnieken geen hoogstandjes. Als ik – gewapend met koekjes en een verse pot thee – mijn oudste probeer te verleiden tot een intiem moeder-zoongesprek over zijn toekomstplannen, gaan de koekjes rap naar binnen, maar mijn nuttige adviezen niet. Na een paar minuten zijn we al in een welles-nietes-discussie beland over de voor- en nadelen van diverse opties. Nog wat later is de discussie ontaard in een regelrechte ruzie waarbij het volume op 10 en de inhoud op min 30 staat. Hij bonkt de trap op en vlucht naar zijn vrijplaats; zijn kamer waar ik niet meer zomaar binnen mag lopen, maar alleen na schriftelijke aanvraag in drievoud.

Ook mijn denkbeelden over een idyllisch gezinsleven moeten ingeruild worden voor realistischer versies. Hoe knus ik ook met kaarsjes in de weer ben, ik hou ze niet beneden in de woonkamer. Kropen we vroeger nog gezellig met z'n allen op de bank, nu rennen ze als 't even kan naar hun kamers om daar geheimzinnige dingen te gaan doen. Als ik protesteer, spreken ze het toverwoord uit. Huiswerk. Tja. Maak daar maar eens bezwaar tegen.

Met een dagje uit kan ik ze ook niet echt meer blij maken. Tot een jaar geleden hobbelden ze nog wel achter ons aan. Maar niet van harte. Er hoefde maar dit te gebeuren of het wankele evenwicht van een harmonieus gezin op pad veranderde in een beschamende stamppartij van scheldende tieners en mokkende ouders. Wil ik ze nu nog kunnen verleiden tot een gezamenlijk uitje, dan moet ik een flinke zak geld meebrengen: voor een middagje shoppen kunnen ze doorgaans nog wel een gaatje in hun agenda vinden.

Helaas. Er bestaat nog geen APK voor pubergezinnen. Gelukkig kun je met J/M’s nieuwe puberspecial zelf als reparateur aan de slag. Met hulp van de ervaringen van andere ouders en adviezen van deskundigen hoe je het thuis leuk kunt houden. Of weer kunt krijgen.

Reageer op artikel:
APK
Sluiten