Baby’s erbij

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het leven is weinig planbaar, maar toen ik zwanger werd van onze dochter was het geloof ik wel tijd voor gezinsuitbreiding. De kinderen waren 6 en 8 toen ze geboren werd. Vier maanden later kregen hun moeder en stiefvader ook een dochtertje. Ineens waren er overal baby’s, meisjes ook nog eens. Mijn stiefzoon vroeg zich af of we dat nou niet beter hadden kunnen regelen. Ze vroegen sowieso vrij veel over de bevruchting en hun ogen gingen steeds verder openstaan. Echt?! Gaat dat zo? De een riep op een onrustig treitermoment in de auto zelfs dat ze aardig voor papa moesten zijn omdat hij al drie keer zaadjes had gegeven. Probeer dan je stuur nog maar eens recht te houden.

Met het fotoboek op schoot werd de ontwikkeling van de foetus nauwlettend gevolgd, maar voor mijn gevoel meer uit biologische interesse dan uit het besef dat ze echt een broertje of zusje gingen krijgen. Zelf zat ik niet zo op een roze wolk en ik kan me niet herinneren dat de kinderen er heel erg mee bezig waren, maar dat kan ook aan mijn eigen verweekte brein hebben gelegen. De boel ging pas echt voor ze leven toen de baby er was. En een paar maanden later in het andere huis dus nog eens.

Voor mij werd het stiefmoederen makkelijker omdat ik vanaf dat moment altijd moeder was, maar ik begon ook het verschil te ervaren. Oeremoties denderden door mijn lijf de eerste weken, beschermdrift, moederliefde. Benauwd kreeg ik het ook, van de verantwoordelijkheid, van het drukkende besef dat dit kind nooit meer weg ging. Dat dit kind gekomen was om te blijven.

Ik had de eerste paar maanden heel sterk het gevoel dat ik me niet goed genoeg kon verdelen over de drie kinderen, het ‘eigen-bloed-eerst’ dramde door mijn lijf. Mijn man heeft veel tijd voor alle kinderen genomen en ik kan me geen nare taferelen herinneren. Alleen dat sterke gevoel dat ik er voor mijn eigen kind moest zijn en tegelijkertijd geen enkel kind tekort wilde doen. Ik hoor van vriendinnen wel eens dat ze zich niet kunnen voorstellen dat ze van een tweede kind net zo veel gaan houden als van hun eerstgeborene. Dit lijkt hetzelfde principe maar dan alleen weer eens helemaal anders.

De kinderen raakten ontzettend op dreef als de zusjes bij elkaar in de buurt waren, dan wilden ze dat de baby’s elkaar zouden zien en het liefst ook knuffelen. Het heeft echt even geduurd voordat ze begrepen dat de zusjes van elkaar geen zusjes zijn, niet eens officiële familie. ‘Ja maar’, protesteerden ze dan, en ‘hè, echt niet?’ Het was een te grote genetische puzzel voor ze.

De meisjes zijn inmiddels dikke vriendinnen en ruziën zelf ook nog wel eens over de vraag van wie die grote broer en zus nou zijn. Ze snappen er niets van. Ik moet er om grinniken en haal de uitgesleten kreet ‘samen spelen, samen delen’ nog maar eens van stal. Een grote broer en zus moeten delen blijkt in de praktijk net zo lastig te zijn als je kind moeten delen.

Reageer op artikel:
Baby’s erbij
Sluiten