Ben ik wel een goede vader voor Koekie en andere kerstkwesties

redactie 22 jun 2018 Blogs

Mijn moeder was de meest zorgzame moeder die er bestaan heeft, en mijn vader was de allerbeste vader die een kind zich kon wensen. Mijn moeder is bijna zes jaar dood, mijn vader stierf meer dan vijftien jaar geleden. Als de eerste sneeuw van het jaar valt en de temperaturen onder nul gaan zakken, dan denk ik vaak aan ze. Met grote vreugde.

Mijn vrouw en ik zeggen wel eens tegen elkaar dat als Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, eerder bij ons was komen wonen, mijn moeder nog geleefd zou hebben. Na de dood van mijn vader had het leven voor haar geen zin meer en heeft ze zich langzaam doodgehongerd. Ik was haar enige zoon, woonde honderden kilometers bij haar vandaan en ik gaf haar geen kleinkinderen. Hoewel ze trots op me was, was ik in menig opzicht niet de gedroomde zoon.

Niets aan te doen.

Mijn moeder zorgde niet alleen goed voor mij, ze stimuleerde me ook constant in intellectuele zin. Voorlezen, rekenen, van haar laatste huishoudgeld papier en pennen, boeken en blaadjes voor me kopen. De ambities die zij niet had mogen waarmaken, projecteerde ze met hart en ziel op mij.

Mijn vader was er voor andere dingen. Iedere avond, toen ik klein was en bang naar bed ging, speelde hij accordeon in de deuropening tot ik sliep. Later, na een lange dag hard werken, fietste hij naar huis en dan stond ik met een bal in mijn hand op hem te wachten. Hij dronk een kop thee en tot mijn moeder het eten klaar had, waren we dan aan het voetballen in de tuin. Er sneuvelden planten en af en toe een ruit. Maar als ik wilde voetballen, dan werd er gevoetbald. Toen ik de leeftijd had om in teamverband te gaan spelen, was hij bij al mijn wedstrijden aanwezig. Weer of geen weer. Zelfs toen ik eindexamen middelbare school deed, had hij een cruciale rol. Om mijn zenuwen onder controle te krijgen, bedachten we dat het slim was om samen te kaarten. Dan zaten we, met extra hoge inzetten, al om kwart over zes ‘s ochtends aan tafel. Mijn diploma, met betere cijfers dan ik ooit eerder gehaald had, was ook zijn diploma.

Als ik aan mijn vader denk, dan voel ik me richting Koekie ruim te kort schieten. Natuurlijk ga ik iedere zaterdagmiddag met hem naar de Jaap Eden IJsbaan voor zijn schaatslessen, in het honkbalseizoen fietsen we iedere woensdagnamiddag samen naar de training en ga ik altijd mee naar zijn wedstrijden. En ik lees hem bijna iedere avond voor. Maar tegelijkertijd houd ik al mijn hobby’s in stand. Zit ik urenlang achter mijn computer, luister ik met koptelefoon op naar mijn muziek, lees ik boeken en wil ik vaak niet door hem gestoord worden.

Mijn vrouw komt qua inzet en goede bedoelingen een stuk dichter in de buurt van mijn moeder dan ik bij mijn vader. Maar het is wat het is. Ik heb in mijn leven zolang alleen gewoond en geleefd en ik ben mijn werk zo belangrijk gaan vinden, dat mijn egocentrisme te goed ontwikkeld is om mezelf nog weg te kunnen cijferen.

Nee, ik geloof niet dat ik een slechte pleegvader ben. Maar aan mijn eigen vader kan ik in de verste verte niet tippen. In dat opzicht prijs ik me gelukkig dat Koekie mijn vader nooit meegemaakt heeft.

Reageer op artikel:
Ben ik wel een goede vader voor Koekie en andere kerstkwesties
Sluiten