Bezoekregeling pubers en vader

antwoord

Ik kan me voorstellen dat het een heel moeilijke situatie voor je is. 

  • Aan de ene kant willen je kinderen en hun vader graag flexibiliteit in hun contact, weten zij hoe ze het graag willen invullen en zouden zij daar alle vier blij van worden. Dat is lijkt me iets wat jij ook liever wil dan boze buien, dreiging van een rechtszaak en gesteggel om de omgangsregeling. Het zal je dus vast ook meer rust en gezelligheid opleveren als het zo gaat worden. 
  • Maar aan de andere kant ben jij er. De moeder die al jaren vrijwel de gehele zorg van drie pubers op zich neemt, die soms gewoon even wil – en nodig heeft – dat de verantwoordelijkheid voor de kinderen er een paar dagen niet is. Die ook haar eigen tijd nodig heeft en een stukje geluk wil opbouwen met een nieuwe liefde. Ik kan me voorstellen dat het in de gewenste vorm van vader en kinderen voelt dat iedereen kan doen en laten wat hij wil, maar dat jij dan altijd degene bent en blijft die moet organiseren, regelen en je verantwoordelijk voelt als je dingen voor jezelf doet zonder de kinderen. Een heel logisch gevoel wat denk ik vaak onderschat wordt door derden.

De vraag is of het iemand goed zal doen als je laat aankomen op een rechtszaak en/of je poot stijf houdt. Dan zijn er denk ik alleen maar verliezers. Gewoonweg omdat er dan strijd is rond een bezoekregeling en de pubers daar zeker veel van mee krijgen. Bovendien ‘wint’ er in het geval van een rechtszaak één ouder, en dat lijkt mij niet goed voelen als je het vanuit de kinderen bekijkt. 
Samen met je ex tot een oplossing komen is niet gelukt. In mijn ogen is de enige juiste manier om dit op te lossen: met z’n vijven om de tafel gaan, dat past ook bij de leeftijd van de kinderen.

De insteek van dat gesprek moet dan zijn: hoe kunnen we ieders mening en gewenste situatie serieus nemen en tot een oplossing komen die recht doet aan iedereen en die het contact tussen vader en kinderen in stand houdt. 
De kunst is om niet naar het verleden te gaan kijken en met verwijten te komen over en weer, maar juist de toekomst en de gewenste situatie als uitgangspunt te nemen. 

  1. Om te beginnen mag iedereen zeggen hoe hij het graag zou willen. Om de beurt mag iedereen vertellen hoe hij/zij het ‘t liefste wil en wat daar de redenen van zijn. De afspraak is dat iedereen de ander laat uitpraten en luistert. Noteer ieders mening/wens op een groot vel.
  2. Kijk vervolgens waar de overeenkomsten zitten. Ik denk dat iedereen wil dat er een goede oplossing komt, blije gezichten en rust en duidelijkheid. Dat is al een mooi gezamenlijk punt. 
  3. Laat iedereen ook zijn twijfels/gevoelens en angsten vertellen. En praat hierover. Hoe zien de anderen dit? Kan die angst misschien weggenomen worden?
  4. Als je op deze manier samen kijkt naar elkaars wensen, twijfels en gevoelens kun je kijken naar een oplossing/afspraak die voor iedereen oké voelt. Daarbij moet iedereen vooraf weten dat er water bij de wijn moet worden gedaan. Geven en nemen. Wat kunnen de anderen bijvoorbeeld doen rondom jouw wensen en angsten? Hoe kunnen zij zorgen dat die angsten kleiner worden of jij echt tijd voor jezelf hebt? En wat kun jij doen?

Hopelijk kunnen je ex en de kinderen dan ook begrijpen dat jij niet zomaar tegen vrije afspraken bent, maar dat daar meer angsten en/of gevoelens bij zitten. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden, dus hopelijk kunnen jullie dan ook samen dingen bedenken waardoor jij je er ook oké bij voelt. 

Te denken valt aan:

  • momenten plannen waarop jij echt je handen vrij hebt
  • de kinderen vragen of zij bijvoorbeeld één keer per maand met elkaar thuis kunnen blijven als jij wat voor jezelf doet, waarbij je ex achterwacht is in plaats van jij
  • momenten plannen waarop alle kinderen met/bij hun vader of elders zijn
  • enzovoort

Laat de kinderen en je ex maar creatief meedenken!
Misschien zie je het niet zitten of lukt het niet om dit met z’n vijven te doen. Ik raad jullie dan aan om het in een gesprek te doen met een (scheidings)coach die volgens een oplossingsgerichte methode werkt. Liefst met kennis van scheidingsproblematiek. Die kan gespreksleider zijn en met jullie in een of een paar gesprekken tot een goed plan komen!

Over een paar jaar kunnen alle kinderen zelf beslissen. Ik denk dat het ‘t beste is als je de jaren daaraan voorafgaand samenwerkt aan een leuke, goeie band met hun vader in deze ‘nieuwe’ situatie. Dan is de kans het grootst dat die band er later ook nog is. 

Reageer op artikel:
Bezoekregeling pubers en vader
Sluiten