Bij vader wonen

antwoord

Ik kan me voorstellen dat het heel verdrietig voor je is zoals het nu loopt. Je doet je best, voelt je heel rot en nu zet je dochter zich ook nog tegen je af en trekt ze naar haar vader toe. Het punt is dat niet alleen jij, maar ook je dochter het erg moeilijk heeft met de situatie. En dat kan zorgen voor onbegrip en strijd over en weer. 

Als ik het zo hoor, spelen er zeer waarschijnlijk een paar dingen mee: 

  • Jij hebt het zelf zwaar gehad. Zoals je al zegt heb je best afgegeven op de vader en was je niet al te geduldig. Heel begrijpelijk, maar voor kinderen extra pittig naast hun eigen verdriet. 
  • Je dochter laat waarschijnlijk (een deel van) dit gedrag zien als een schreeuw om aandacht. Onbewust. Als ze het had kunnen verwoorden had ze gezegd: ‘Mam, ik vind het allemaal zo moeilijk en ik zit daarnaast ook nog eens met mezelf in de knoop. Ik wil wel bij je terecht, maar jij bent zelf nog zo verdrietig en ik ben een puber dus weet ik er niet zo goed raad mee. Dus reageer ik me maar lekker af op jou en mijn broer. Sorry…’ Helaas kan ze het niet zo verwoorden en waarschijnlijk ziet ze het zelf ook niet zo in. 
  • Daarnaast is je dochter ook nog eens in de puberteit gekomen. Een roerige en pittige periode voor veel pubers. Daarbovenop een scheiding verwerken is extra pittig en kan voor rare bokkensprongen zorgen.
  • Nu het in de dagelijkse sfeer thuis niet lekker loopt, is het een heel aanlokkelijk idee om naar de andere kant (papa) te trekken. In haar ogen gaat het daar allemaal makkelijk en leuk. Natuurlijk is dat zeer waarschijnlijk na een tijdje ook helemaal niet zo en zal ze jullie missen en terug verlangen, maar nu lijkt dat voor haar de oplossing. 

Wat kun jij nu doen?

  • Met stip op 1: houd contact en wijs haar niet af. Dan ben je nog veel verder van huis. Probeer in gesprek te blijven, echt naar haar te luisteren en niet te oordelen of te verwijten. Ze is in de war en onzeker over alles; haar nu loslaten of boos op haar worden, maakt dat niet beter. 
  • Houd zo mogelijk ook contact met je ex. Kijk hoe hij erin staat, leg uit hoe het voor jouw gevoel zit en probeer samen tot een oplossing te komen.
  • Het kan helpen als je haar en je zoon in elk geval vertelt wat je nu ook aan mij hebt gemaild, namelijk dat je niet altijd even vrolijk en geduldig was en niet altijd aardig over je ex praatte. Stel je open en kwetsbaar op. Erken haar onvrede, laat die er zijn en help haar om die te verwoorden. Bijvoorbeeld: ‘Is het misschien zo…./ ik heb het gevoel dat meespeelt dat…., klopt dat?’ Je hoeft het niet eens te zijn met haar gevoel, maar dat mag er wel zijn. 
  • Probeer samen te kijken naar de gewenste situatie. Hoe kunnen jullie daar komen? Wat zou zij graag anders zien? Wat stoort haar? Wat zijn oplossingen? Brainstorm er op los en kies uiteindelijk samen de opties die kunnen en reëel zijn. 
  • Het kan zo zijn dat dit alles het beste bespreekbaar is terwijl ze bij haar vader is. Dan is dat zo. Dwingen terug te komen heeft geen enkele zin. Ik zou nooit aandragen dat je ervan baalt omdat juist hij de veroorzaker is van al het kwaad. Kinderen moeten nooit hoeven kiezen tussen ouders. Ook al doen wij als ouders verkeerde dingen, een kind mag altijd van elke ouder evenveel houden. Laat dat haar heel duidelijk weten anders komt ze in een loyaliteitsconflict en bovendien werkt dat argument vaak juist averechts. 

Geef het allemaal de tijd. Als het je lukt bovenstaande te doen, hoop ik dat jullie er weer goed uitkomen. Zo niet, dan helpt het wellicht om bijvoorbeeld een scheidingscoach te zoeken die met jou samen echt goed naar de situatie kijkt. 

Reageer op artikel:
Bij vader wonen
Sluiten