Mama kan niet zo goed tegen dat geluid

Geschreven door: op 20-8-2013

Boem, boem, boem, boem. Ik sta bij het aanrecht groenten te snijden en Yaël duwt heel hard een van de lades dicht. Boem, boem, boem. Open, dicht, open, dicht, open, dicht. Het ladespel duurt nu al een minuut of vijf, maar als ik niet ingrijp duurt het zo een halfuur. En het geluid werkt nogal op mijn zenuwen.

Eigenlijk wil ik zeggen: 'Kappen met dat geluid!' Maar dat doe ik niet. Ik pak een pannendeksel en laat het met een zwaaiende beweging op de grond vallen, zodat het draaiend tot stilstand komt. 'Kijk, Yaël, wat mama doet, ik laat het DEKSEL draaien.' Yaël kijkt vluchtig om en gaat dan weer verder met het ladebeuken. De afleidingsmanoeuvre is mislukt. Ik probeer het nogmaals. 'KIJK, mama laat het deksel DRAAAAIEN!' Nu kijkt ze helemaal niet meer. Boem, boem, boem.
Dus pak ik haar op, zet haar op het vloerkleed bij haar speelgoed, zeg verontschuldigend: 'Mama kan niet zo goed tegen dat geluid', loop weer naar de keuken en doe het hek voor de keuken dicht.

Heerlijk, rust. Yaël kijkt me verbijsterd aan en gaat even later maar met haar lawaaispeelgoed aan de slag. Fijn, minder erg dan de lade. Ik ga verder met de uien en denk nog even na over de grens die ik Yaël zojuist gesteld heb. Of eigenlijk heb ik vooral mijn eigen grenzen kenbaar gemaakt. Als het over opvoeden gaat, gaat het vaak al snel over grenzen stellen. En over de vraag waar de grenzen liggen in een goede opvoeding. Ik heb daar niet zulke ideeën over, ook omdat ik een atypisch kind heb. Maar ik heb wel een idee hoe die grenzen in de meeste gezinnen tot stand komen: de grenzen die ouders hun kinderen opleggen, zijn meestal hun eigen grenzen, alle hoogdravende pedagogische ideeën ten spijt.

Was ik opvoedkundig verantwoord bezig toen ik Yaël uit de keuken verwijderde? Nou ja, ik zou kunnen verdedigen dat ik een tic aan het doorbreken was of dat ik dwangmatig gedrag begrensde. Dat zou een leuke verklaring achteraf opleveren. Maar in werkelijkheid was ik die herrie gewoon zat. En zo gaat het volgens mij heel vaak met opvoeden. Ik ken een gescheiden vader die zelf het toonbeeld is van ongedisciplineerdheid, maar die voorbeeldig opgevoede kinderen heeft. En waarom? Omdat hij geen zin heeft in te veel gedoe. Dus stelt hij zijn kinderen duidelijke grenzen. Dat zijn de grenzen van zijn eigen tolerantie.

Ik weet nog wel wat 'grenzen' uit mijn eigen jeugd: in het weekend zachtjes doen als je moeder uitslaapt en als je 's avonds niet kon slapen 'gewoon je ogen dichtdoen en aan iets leuks denken'.
Was mijn moeder daarmee bewust bezig mij rekening te laten houden met anderen of opbloeiende kinderneuroses in de kiem te smoren? Of wilde ze 's ochtends nog even blijven liggen en 's avonds ongestoord de krant lezen als de kinderen eindelijk in bed lagen?
En is het erg als ouders hun kinderen hun eigen grenzen opleggen? Ik denk het niet, als die grenzen enigszins normaal zijn. Want kinderen leren zo ook dat mensen niet grenzeloos zijn. Zelfs hun ouders niet. 


  • Linda van der Klooster - 21 augustus 2013 23:26

    Haha, bij ons hoeven ze ook nog niet te slapen, Als ze maar wel stil op hun kamer blijven, zodat papa en mama wat tijd voor zichzelf hebben. Net als opa en oma, toen mama nog klein was!

    • Alida Boersma - 20 augustus 2013 17:24

      Mooi, het is goed om je bewust te zijn waarom je een grens stelt.

      Mijn moeder zei ‘s avonds: slaap je niet, dan rust je wel.


      Mama kan niet zo goed tegen dat geluid

      Sanne Kloosterboer (41) is de moeder van Yaël (9). Yaël is verstandelijk gehandicapt, autistisch en heeft epilepsie. Sanne woont met man en kind in Amsterdam en werkt bij Het Financieele Dagblad.

      Meer blogs