ADHD bestaat niet?

Geschreven door: op 21-3-2012

Historica Angela Crott weet het zeker: ADHD bestaat niet. Dat is niets meer en niets minder dan gewoon jongensgedrag. Druk, baldadig, overmoedig, agressief: what's new? Kain, Abel, David en Goliath vlogen elkaar 2000 jaar geleden al in de haren. Wij kunnen er alleen gewoon niet meer tegen.

We leven in zo'n opgefokte, uberstreste prestatiemaatschappij dat we zwaar geirriteerd raken van kwajongens die de boel een beetje lopen te ontregelen. Die niet netjes zes uur lang in hun schoolbankje blijven zitten. Nooit wachten op hun beurt. Overal doorheen gillen. Door onze pas gewassen ruiten vallen. En die dan ook nog geweertjes maken van onze design-kersenbloesemtakken en elkaar daarmee te lijf gaan. Brr; lastig, geen tijd voor.

Angela Crott zegt het niet zo maar. Ze haalt het uit de 171 opvoedboeken over jongens uit de jaren 1882 tot 2005 die ze heeft door geploeterd. Ze is er zelfs doctor op geworden.

En toch heeft Angela geen gelijk.

ADHD bestaat wel. Echt, er zijn jongetjes die het kwajongensstadium voorbij zijn. Voor J/M hebben wij veel  ouders van adhd-ers geinterviewd. Allemaal vertellen ze hetzelfde verhaal. Van het onbestemde gevoel dat er iets met hun zoontje aan de hand is. Van de gevreesde uitspraak van de kleuterjuf dat met Jantje geen land te bezeilen is. Van de aarzelende gang naar de kinderpsychiater. Van de gewetensproblemen als ze hun zoon uiteindelijk toch Ritalin geven. Van de afkeurende of meewarige blikken waarmee anderen hun opvoedkwaliteiten bezien. En allemaal krijgen ze vroeg of laat te horen dat ze hun zoon maar eens mee moeten geven: dan is 't zo gebeurd met die onzin.

Als ADHD een modegril zou zijn en geen stoornis, hoe kan het dan dat de meest drukke jongetjes op slag rustiger worden als ze hun Ritalin hebben geslikt? Jij en ik kunnen die pillen slikken tot we een ons wegen, maar bij ons doet het niks. En hoe verklaar je anders die chaotische beelden als je met een MRI-scan neerdaalt in het brein van een adhd-er? Bij jou en mij ziet het er veel gelijkmatiger uit. En als het alleen maar een kwestie van onbegrip voor typisch jongensgedrag  zou zijn, wat doe je dan met al die ad(h)d-meisjes?

Twee tot zes procent van de Nederlandse kinderen heeft een adhd-stempel. Exacte cijfers zijn niet te geven. Tot nu toe is adhd niet met een simpel testje of medisch onderzoekje vast te stellen, zoals een lichamelijke stoornis. De diagnose is gebaseerd op ervaringen en meningen van mensen die met de vermeende adhd-er te maken hebben. Vinden zij Jantje abnormaal druk, dan heeft-ie het. Vinden ze het wel meevallen, dan heeft-ie het niet.

En daar zit 'm de kneep.

Bij gebrek aan keihard biologisch bewijs, geeft persoonlijke interpretatie de doorslag bij de diagnose van adhd. In een maatschappij waar weinig begrip en geduld is voor onbeheerst, chaotisch en druk gedrag, zouden wel eens te veel onbeheerste, chaotische en drukke kinderen te snel een officieel stoornissen-logo opgeplakt kunnen krijgen. Nep-adhd-ers. Dát zijn de kwajongens over wie Angela Crott het heeft. Typische knullen, waar niks mis mee is behalve dat ze; tja, jongens zijn.


  • Daffy - 1 november 2012 15:54

    AD(H)D is echt en vreselijk erfelijk. Ik ben een ADD mama sinds kort de diagnose. Ik ga mijn oudste dochter ook laten testen. Dit is omdat ze passend lesmateriaal kan krijgen op school en zo geen achterstand oploopt op school. Ze kan zich vreselijk moeilijk concentreren…. En ik ook vroeger. Waardoor ik dus vreselijk onderpresteerde. En mijn jongste is vreselijk druk dus misschien ADHD?
    En mijn vader heeft het ook( geen diagnose). En die zijn oom. En 2 neven 1 oom en 1 nicht. Dus t zit echt in de familie. 
    Medicatie bij jonge kinderen vind ik een beetje gevaarlijk maar misschien voor sommige een noodzakelijk kwaad. Ik slik nu zelf medicatie en dat werkt fantastisch. Het was altijd zo druk in mijn hoofd daar heb ik nu geen last meer van. Of ik mijn dochters na diagnose medicatie ga geven ? Ik denk t niet, dat moeten ze zelf beslissen als ze daar oud en verstandig genoeg voor zijn.
    Maar een diagnose vind ik belangrijk voor begeleiding, opvoeding en onderwijs.  

    • Rianne - 20 oktober 2012 23:05

      Een ‘echte’ ADHD’er is niet slechts druk of niet rustig… dit zegt zoveel over de weinige echte kennis van ADHD die zoveel mensen hebben die er iets over willen beweren (natuurlijk gevoed door de overdiagnostiek). Een ADHD’er kan door gebrek aan concentratie vaak geen overzicht hebben en taken volbrengen, wat mensen als ‘lui’ kunnen bestempelen, en ‘lastig’ door de hyperactiviteit. Dit is een stoornis in de hersenen, net zoals autisme. Een medicijn kan enorm nuttig zijn om het mogelijk te maken tot op zekere hoogte normaal te functioneren: daar hoeft niks mis mee te zijn. Een label (mits een goede) is bijzonder nuttig en vaak noodzakelijk voor het krijgen van de juiste hulp. 

      • Loesepoes - 19 oktober 2012 19:45

        Je zegt het zelf al ‘misschien’. Jammer dat mensen tegenwoordig klakkeloos maar het advies van een dokter aannemen en zich totaal niet verdiepen in wat het allemaal nog meer met je kind doet… Maar tegenwoordig is iedereen zo druk met het dagelijks leven dat een ‘druk’ kind al snel als lastig wordt ervaren. Als ik de symptomen bekijk zou ik zelf in het hokje van ADD’er moeten plaatsnemen, maar als je goed kijkt past meer dan half NL in dat hokje! Wij zijn sinds we naar school gaan al geprogrammeerd met allerlei onzin die de norm bepaald, maar wie bepaalt die norm? Misschien wel de overheid die ons het liefst als makke schaapjes in de kudde ziet… En de meeste mensen gaan met een big smile van oor tot oor met een recept Nasr de apotheek, blij dat ze nu eindelijk in een hokje passen. Nee, laat mij maar gewoon lekker afwijken van die norm en gewoon zijn wie ik ben.

        • Yvonne - 19 oktober 2012 16:29

          Misschien is mijn kind juist wel zo spontaan en creatief DANKZIJ de Concerta…. Sommige kinderen hebben er gewoon baat bij!

          • Jan Bijpost - 18 oktober 2012 21:17

            Helemaal mee eens, behalve dan die ongepaste vergelijking met Joden en die gele ster. Niet meer doen graag.

            • gast - 18 oktober 2012 14:11

              En waarom moeten kinderen zo nodig rustig zijn??? Waarom moet het creatieve drukke brein onderdrukt worden door een chemisch product als Ritalin? En wat tevens alle spontaniteit wegneemt bij het kind! Tegenwoordig moet iedereen maar in een hokje geplaatst worden met een label om zijn nek, want hey, daaar worden de gewone mensen weer zo rustig van wink Doet me haast denken aan de tijd dat de Joden een gele ster op hun jas gestikt kregen…

              • Eric - 15 juni 2012 11:53

                Laten we het erop houden dat de waarheid in het midden ligt.
                De bandbreedte waar tussen kinderen moeten vallen om “normaal” gevonden te worden word steeds smaller en de bandbreedt waarbij bepaald word dat er iest mis is met kinderen word steeds groter.
                Als je de nieuwe DSM (nr.5) bekijkt zie je dat een kind vorig jaar geen diagnose ADHD of PDD-NOS opgeplakt kreeg maar volgens de nieuwe normen wel.
                Het is trouwens diezelfde DSM die iets meer dan 30 jaar geleden homoseksualiteit nog als een stoornis zag.
                Angela Croft slaat wellicht een beetje door maar heeft in mijn ogen ook wel deels gelijk.

                Ik heb jaren ervaring met mijn zoon die van de ene instantie naar de andere moest en zelfs enige tijd naar een psychatrische dagbehandeling moest.
                Mijn conclusie uit deze rotjaren is ,als je iemand maar lang genoeg behandeld als patient dan word hij dit vanzelf.
                Hij zit nu op een cluster4 school en draait verder normaal mee met zijn omgeving.
                Ritalin komt hierbij niet aan de pas.
                Oja wist je dat 80% van de deskundigen die de DSM samenstellen verregaande banden heeft met de pharmaceutische industrie.
                Ze hebben er dus belang bij om meer mensen patient te maken.

                Natuurlijk zijn er kinderen waarvoor deze middelen een absolute must zijn, maar ze worden mij te gemakkelijk voor geschreven.
                Kortom blijf kritisch en behandel kinderen niet teveel als patient.

                • Pascalle - 18 april 2012 16:22

                  Dank je wel Anne! Je hebt het heel duidelijk en goed verwoord!
                  En redactie van de J/M wil ik graag zeggen; plaats in een volgend nummer alsjeblieft een artikel of de reactie van Anne!
                  Want met het artikel van Angela Crott zaaien jullie heeeeeel veel onbegrip!
                  Ik weet zeker dat menig ouder met een ‘ADHD- kind’ door dit artikel nog meer commentaar en kritiek krijgt en geloof me; een AD(H)D kind opvoeden is al heel intensief en dan zit je echt niet op kritiek van anderen te wachten. Ik ben dan ook eigenlijk heel boos over dit artikel (er staat inderdaad niet voor niets op de cover; niet boos worden eerst lezen.) Nou sorry hoor, na het lezen werd ik alleen maar nog bozer!
                  Want wat krijgen vele ouders nu te horen; ‘Zie je wel dat het aan jouw opvoeding ligt? Want die geleerde mevrouw zegt ook al dat ADHD niet bestaat!’
                  Ik dacht dat jullie blad juist ouders moet helpen? Maar op deze manier maak je ouders alleen maar onzeker!
                  Dus graag een tegenhangend artikel in het volgend nummer!

                  • Roos - 24 maart 2012 8:52

                    Het artikel in de J/M april 2012 komt echt een beetje prikkelend over. Angela Crott lijkt voorbij te gaan aan het feit dat ADHD een neurologische aandoening is; een defect in het zenuwstelsel. Jammer dat zij niet tot een bepaald evenwicht gekomen is door allebei de kanten te bestuderen.

                    Daarom ben ik blij dat Anne Elzinga ( ergens anders) een wat genuanceerder geluid laat horen. Dank je wel daarvoor.

                    Zelf ben ik moeder van een DOCHTER met ADHD.
                    Angela Crott maakt een karikatuur van deze aandoening. Ze heeft het over machogedrag en vergeet dat machogedrag helemaal geen kenmerk is van ADHD. Uit studie blijkt dat de biologische oorzaak een grote rol speelt en het zou handig zijn als Angela dat had meegenomen bij haar onderzoek naar drukke jongens. Ze zou de link tussen ADHD en drukke jongens dan niet zo gauw gelegd hebben en er was een mooi artikel ontstaan over ‘gewone’ drukke jongens zonder ADHD.

                    Hoe het wel is, om van een kind met ADHD te houden, te coachen, samen te lachen en te huilen kun je lezen op mijn blog http://elkedagbloggen.blogspot.com/

                    • Mieke van Stigt - 21 maart 2012 10:54

                      Wat een goed artikel en ik ben het er helemaal mee eens. ADHD is niét hetzelfde als gewoon jongensgedrag. Wat Angela Crott namelijk achterwege heeft gelaten is te kijken om welke jongens de opvoedboeken gaan. Aan het begin van de vorige eeuw waren de “kleine prinsjes” beslist niet de jongens van het kaliber Ciske de Rat, maar de erfgenaampjes van de rijkere mensen, die zich überhaupt zulke opvoedboeken konden veroorloven. Ook laat Angela Crott achterwege te kijken naar hoe er over meisjes werd geschreven. Het belangrijkste zijn de maatschappelijke ontwikkelingen. Jongens van nu zitten allemaal minimaal tot hun 16e op school, niet bepaald een omgeving waar ze hun overtollige energie kwijt kunnen. De drukste jongens (en vooral jongens uit sociale klassen die niet zo goed aansloten bij de schoolcultuur) werkten vroeger al vanaf hun 12e of 14e op het land, op zee of in de fabrieken. Dat was ook niet onproblematisch, want zo konden ze niet meer bereikt worden voor verdere opleiding en vorming. 
                      De samenleving is ingrijpend veranderd en ook “gewoon” jongensgedrag heeft daar een andere plaats in gekregen. Tegenwoordig wordt veel nadruk gelegd op jongensgedrag, terwijl jongens onderling erg verschillend zijn en daar nu niet echt de ruimte voor krijgen. Anderzijds hebben games, alcohol en energiedranken beslist hun invloed. (lees mijn blog: red onze jongens: http://miekevanstigt.blogspot.com/2011/11/red-onze-jongens.html)
                      Wat betreft de vraag of ouders zich aanstellen met ADHD kinderen, heb ik een boze blog geschreven over de zogenaamde “wetenschappers” die zo makkelijk over deze ouders en hun kinderen oordelen: http://miekevanstigt.blogspot.com/  In plaats van te oordelen dat ouders maar eens gewoon moeten gaan opvoeden (uit onderzoek blijkt dat ouders dat doen!) zouden deze dominees eerst moeten kijken naar de oorzaken, voordat ze oordelen.


                      ADHD bestaat niet?

                      J/M-redacteur Anne Elzinga is getrouwd met Ronald en moeder van een dochter (22) en twee zonen van 19 en 16 jaar.

                      Meer blogs