Expat in Marokko: Award

Geschreven door: op 30-6-2015

Max, onze oudste van 10, gaat vandaag zijn opwachting maken bij de Amerikaanse ambassadeur in Marokko. Hij heeft een ‘Academic Achievement Award’ gewonnen.

In zijn eerste jaar op de Amerikaanse school bevindt hij zich in een select gezelschap dat deze award ontvangt. Het is een Award die op alle Amerikaanse scholen wordt uitgereikt aan excellerende kinderen. Om ook het belang te onderstrepen van het goed willen doen.
Het beste uit jezelf halen.
Voor later.
Een award ondertekend door de president zelf. Barack Obama dus.

We weten nog niet precies waarvoor Max hem gaat krijgen, maar we denken dat het zal zijn voor zijn Engels. Zijn Engelse lerares en zijn eigen leraar hebben de afgelopen maanden meerdere malen hun verbazing en bewondering uitgesproken over zijn progressie met Engels. Van zero tot hero. Letterlijk. Of zoals zijn leraar het zei: ‘In al die jaren op internationale scholen ben ik nog nooit een kind tegengekomen dat zo snel progressie boekt in zijn Engels. Hij zit zo goed als op het niveau van zijn klas.’
Hij maakt naam op school. Hij groeit ervan. Hij voelt zich gekend en erkend.

Natuurlijk zijn we trots. En deze award is voor hem de beloning voor zijn discipline en zijn kwaliteiten. Iedere centimeter van die oorkonde heeft hij straks zelf verdiend. En dan te bedenken dat we de school nog moesten overtuigen om deze 10-jarige in 5th grade (groep 7) te laten starten. Daar zou hij in Nederland naartoe zijn gegaan. Als decemberkind is hij een vroege leerling. Ook sociaal weet hij zich prima tussen deze kinderen te voegen, net als in Nederland.

En zo staan we in de tuin van de residentie van de Amerikaanse ambassadeur. Het is een bloedhete dag in Rabat, maar dat mag de pret niet drukken.
Het Amerikaanse systeem - excellerende kinderen die de aandacht krijgen. Ik had niet gedacht dat ik het zo zou kunnen waarderen. Niet zozeer omdat mijn zoon er een krijgt, maar de wijze waarop het gebeurt.
Gepast en bescheiden bij de ambassadeur op de residentie. Het is geen grootse ceremonie maar juist heel klein, met de juiste ‘dosis grootsheid’. Slechts ouders en kinderen die een award krijgen. Meer niet. En de ambassadeur en de schoolleiding kiezen voor een sobere maar zeer persoonlijke toon voor ieder kind. Aandacht voor het excellente zonder dat de hele school daarvan getuige moet zijn.

Max is als laatste van zijn groep aan de beurt.
‘De award krijg je voor je volledige ontwikkeling in alle vakken. Je hebt jezelf in alle vakken tot dicht bij de beste van je klas weten te brengen. En daarbij is vooral je ontwikkeling in het Engels fenomenaal! Want als je je ogen sluit en goed naar Max luistert dan zou je denken dat je iemand uit Kansas hoort praten.’

Daar staat hij dan. Naast de ambassadeur. Trots te wezen in zijn nette overhemd en broek. Hij geniet. De trots erbij te horen. Goed te zijn. Het geeft hem zelfvertrouwen. En mij een brok in de keel. Monique waterige ogen.

Een Amerikaanse school in Marokko. Een jaar geleden nog een onbekende grootheid. Nu lopen we hier met een zoon, die met een Amerikaanse Award op zak en een glimlach van oor tot oor volledig op zijn plek lijkt te zijn. Dat is misschien nog wel het allermooiste van vandaag.



Expat in Marokko: Award

Thijs Kolster is met zijn vrouw Monique en hun zonen Max (10) en Sam (8) neergestreken in Marokko. Monique werkt daar op de Nederlandse ambassade. Thijs is schrijver en huisman, en werkte in Nederland als communicatiemanager. Het gezin woont sinds 2014 in Rabat. Wie meer en uitgebreidere verhalen wil lezen over hun leven in het buitenland gaat naar zijn blog Verhalen uit Marokko

Meer blogs