Expat in Marokko: Ramadan

Geschreven door: op 23-6-2015

De Ramadan is begonnen. Voor het eerst maken we deze vastenperiode in Marokko mee. Het leven verschiet van kleur omdat het ritme op zijn kop gaat. Niet meer eten en drinken overdag en na zonsondergang als de gebeden uit de moskeeën klinken kan er gegeten worden. En dat kan dan tot half vier ’s nachts. Daarna begint het vasten weer. Dertig dagen lang. Maar het leven gaat ook door. Anders, wat langzamer. Het is ook nog heet, 25 graden of warmer.

Deze eerste dagen is iedereen op zoek naar het nieuwe ritme. Chagrijnigheid is voelbaar, meer ongelukken op de weg en in de supermarkt loop je letterlijk in de file. Groot inslaan.
Ook onze kinderen maken het mee. Hun zomervakantie is begonnen. ‘Playdates’ en ‘sleepovers’ met vriendjes zijn het motto. Nu hoeven Marokkaanse kinderen niet mee te vasten. Maar een vriendje van Max vast al om de dag. ‘Zo blij dat ik met jullie mee kan. Vaak tijdens het vasten hangen we thuis wat rond en heeft niemand veel energie om wat te doen.’ Dat snap ik wel. Ouders moeten ook nog werken. Thuis wil je dan rust. Max en hij hebben een heerlijke dag samen.

Onverwacht krijgt de ‘playdate’ een vervolg bij de Marokkaanse familie. Ik zie uit mijn ooghoeken dat in de keuken het eten voor de avond al klaar staat. ‘We mogen niet eten maar zijn de hele dag bezig met eten. We kwellen onszelf wel heel erg.’ De moeder zegt het lachend. Ze heeft een mooie relativering in haar stem. We spreken niets concreets af maar ongeveer als zij gaan eten bij vrienden brengen ze Max of haal ik hem op.

Dat is géén goede afspraak.

Om vijf voor half acht krijgen wij een compleet gestreste moeder aan de telefoon.
‘Hallo, ja wij nemen Max nu mee naar de familie. We hebben geen tijd meer. Moeten daar snel naar toe. Nee, ik kan nu niet uitleggen waar het is. Adres? Nee, heb ik nu niet. Ja, Max wil wel mee. Oh nee, toch niet. Maar lastig nu. We nemen hem mee en bellen over een uur. Is dat oké?

Monique krijgt Max nog even te spreken. Hij vindt dit lastig. Eten bij vreemden tijdens Ramadan. Weet niet wat hij moet doen en hoe te handelen. Monique zegt hem met hen mee te gaan. Wij halen hem later op.
Ramadan-stress noemen wij het nu. Net voor het eten, na een dag gevast, leeg, moe en wat geïrriteerd, kan de vlam zo in de pan slaan. Normaal nadenken is er dan even niet meer bij.
Na een uur krijgen wij een telefoontje. Rust is weer terug in de stem. Max kan worden opgehaald.
We krijgen een adres en route.
Max vond het leuk. Heeft zijn ogen goed de kost gegeven.

Ook onze jongste maakt de Ramadan van nabij mee. Tijdens een ‘sleepover’ bij zijn beste vriend Jahir. Midden in de nacht om een uur of drie heeft de hele familie nog gegeten. Ze hebben Sam maar gelaten.
Hij snurkte er dwars doorheen.
Mooie geste.



Expat in Marokko: Ramadan

Thijs Kolster is met zijn vrouw Monique en hun zonen Max (10) en Sam (8) neergestreken in Marokko. Monique werkt daar op de Nederlandse ambassade. Thijs is schrijver en huisman, en werkte in Nederland als communicatiemanager. Het gezin woont sinds 2014 in Rabat. Wie meer en uitgebreidere verhalen wil lezen over hun leven in het buitenland gaat naar zijn blog Verhalen uit Marokko

Meer blogs