Mij; de zelfkennis van een achtjarige

Geschreven door: op 24-7-2015

Maandag. Nederlandse les na een dag Amerikaanse school in Rabat. Om half zes opent de deur van het lokaal zich en achter elkaar stuiteren de kinderen naar buiten. Acht in getal. 'Mogen we nog even spelen? Ok, ja daaaag!’ En weg zijn ze richting speeltuin. Juf Nicole komt glimlachend als laatste naar buiten. Ze loopt op Monique af en duwt haar een papier in handen. 'Lees dit maar eens. Jullie zoon heeft zich weer van een bijzondere kant laten zien!'

Haar glimlach verraadt de humor van onze jongste zoon. Zij snapt Sam. Geeft hem de ruimte zonder hem de volledige vrijheid te geven. Monique leest het aandachtig en barst dan in een schaterlach uit. 'Echt waar. Was dat zijn antwoord? Geweldig toch!?' Hoe verzint hij het. Als ze thuiskomen, laat ze het mij zien. 'Thijs dit moet je lezen. Meer zeg ik niet.'

"Beetje ondeugend"

Ik lees een opgave van de Nederlandse les.Het gaat over Annie M. G. Schmidt en haar boeken. Je kunt er niet genoeg van hebben gelezen. Kinderen, taal en Annie M.G. Schmidt: mooie drie-eenheid. Bijna heilig. De opgave begint met een gedicht:

Ik wil niet meer, ik wil niet meer! 
Ik wil geen handjes geven,
ik wil niet zeggen elke keer: Jawel mevrouw, jawel meneer.
Nee, nooit meer in mijn leven!

En zo gaat het gedicht verder.

Dan op de volgende pagina de opdracht: ‘Lees het gedicht. En de vraag: ‘Wat is het meest ondeugende boek dat jij kent van Annie M.G. Schmidt?' Het antwoord van Sam: 'Ik wil lekker stout zijn'. Volgende vraag: ‘Kun jij iets noemen wat jij niet zo ondeugend vindt maar jouw ouders wel?' Het antwoord van Sam in duidelijke letters: ‘Mij'.

Wijsheid in eenvoud

Tranen in de ogen van het lachen. Wat een joch. En tegelijkertijd klinkt er wijsheid in deze eenvoud door. Hij kent zichzelf goed, maar bovenal ook hoe zijn ouders hem zien. En het is oké, want zo voegt hij ons later tijdens het eten toe: ‘Ja, jullie vinden dat misschien niet altijd fijn, maar ik denk dat het goed is dat ik een beetje ondeugend ben. Volgens jullie dan hè!'

Pats. Acht jaar oud. Volledig authentiek en oorspronkelijk. Hoe kun je zorgen dat hij dit vasthoudt? Dat het niet ondersneeuwt in al onze ouderlijke bedenksels over hoe het hoort en wat er allemaal moet en vooral ook niet mag? Voorlopig houdt hij aardig zijn eigen wijsheid als kompas. Hoe lastig dat soms voor ons ook mag zijn.

In ‘mij’ schuilt vandaag de zelfkennis van een achtjarige. In dat ene woord, ‘mij’, laat onze Sam zich zien.



Mij; de zelfkennis van een achtjarige

Thijs Kolster is met zijn vrouw Monique en hun zonen Max (10) en Sam (8) neergestreken in Marokko. Monique werkt daar op de Nederlandse ambassade. Thijs is schrijver en huisman, en werkte in Nederland als communicatiemanager. Het gezin woont sinds 2014 in Rabat. Wie meer en uitgebreidere verhalen wil lezen over hun leven in het buitenland gaat naar zijn blog Verhalen uit Marokko

Meer blogs