Mijn hartenbreker

Geschreven door: op 30-6-2015

Gisteren kwam het vriendinnetje van mijn middelste eindelijk een keer kennismaken. Eindelijk, omdat het al minstens een half jaar dikke mik is en we haar eigenlijk nog nooit gezien en gesproken hebben.

Nu kan ik me ook wel voorstellen dat het een beetje eng is om als Amerikaanse bij een Nederlandse familie met alleen maar mannen en een moeder langs te komen. En van mijn oudste weet ik dat 13 jaar de leeftijd is om je dood te schamen voor je ouders. Met name voor hun verschrikkelijke Hollandse accent. Dat was in ieder geval de reden dat hij maandenlang niemand mee naar huis nam.

Maar daar was ze dan.
Ik werd nog even door haar moeder gebeld of ik wel thuis was en of ze haar telefoon aan wilde laten en of we ‘echt’ niet weg gingen vanavond.

De middelste had ons allemaal goed voorbereid.
We mochten niet ‘raar’ met haar praten en ook geen ‘vreemde’ vragen stellen…
Ik niet. Zijn vader niet. En zijn broers ook niet.
Bovendien was het uit den boze om erbij te komen zitten. We moesten maar naar een andere kamer gaan.
Hij had de televisiekamer geconfisqueerd, de bank nog even van alle hondenharen ontdaan en de kussens opgeschud. Netflix was geïnstalleerd en hij had een film uitgekozen.

Wij zaten buiten en gelukkig was het lekker weer. De oudste zat lekker met een koptelefoon een nieuwe serie te binge-watchen, dus daar had hij ook geen last van. Maar de jongste was voortdurend nieuwsgierig en liep met de mooiste smoezen wel twintig keer naar binnen om te koekeloeren hoe het liefdespaar zich gedroeg. En ondertussen deden we spelletjes: scrabble, kaarten, Wie is het, Levensweg - alles hebben we gehad. Niets afgemaakt, want natuurlijk liep hij om de haverklap weg en kwam hij tussendoor even verslag uitbrengen van wat er binnen gebeurde.

Wel handig zo’n spion in huis als het daar maar bij bleef.
Maar mijnheertje was ook onze politieagent. Zo mochten we echt niet naar binnen lopen om een fles wijn te pakken want ‘they cuddled up so nicely’ en onze vraag of ze iets wilden drinken was volgens de jongste echt totaal misplaatst. Zelfs naar de wc gaan, moesten we maar even uitstellen.

Dat ging me op een gegeven moment wat ver. Ik besloot gewoon door de tv-kamer te lopen en zelf even poolshoogte te nemen. Onze spion was namelijk volledig opgegaan in het spelletje met zijn vader dus ik had al een tijdje geen verslag meer gehad. Toen ik zelf even om het hoekje keek, zag ik dat mijn stoere jongetje zijn armpje om de schouders van zijn vriendinnetje had geslagen. Met z’n tweetjes zaten ze met rode wangen op de bank. Hij had een glas limonade voor haar ingeschonken en een stukje frambozentaart stond voor haar op een tafeltje. Zachtjes sloop ik, ongezien, weer weg.

Toen de film afgelopen was, kwamen ze met z’n tweetjes naar buiten. De zon ging bijna onder en hij wilde graag met haar kajakken naar het eilandje tegenover ons huis. Hoe romantisch! Samen vertrokken ze naar de horizon, peddelend onder de roze-oranje lucht. 
Het was een mooi plaatje, die kajak met dat schattige meisje achterop.
M
ijn kleine grote middelste mannetje.

Ik hoop maar dat hij niet al te veel harten gaat breken.



Mijn hartenbreker

Ingeborg Jansen-van ’t Pad Bosch (43, blogger, schrijfster en psychologe) is moeder van drie zonen (15, 12 en 10 jaar) en getrouwd met Jim (44). Ze woont sinds 2010 in de Verenigde Staten, in de suburbs van New York. Opvoeden is sowieso een kunst maar in een stad als New York gaan de dingen net even anders dan in Nederland. Ze schrijft erover. 

Meer blogs