Vakantie in eigen land

Geschreven door: op 11-8-2015

Een goed rapport verdient een beloning. En Max, onze oudste zoon, weet al snel wat hij wil. Lego en uiteindelijk valt zijn oog, na veel wikken, wegen en vergelijken, op Lego Starwars. Op de dag van de aankoop zijn we net in Amsterdam gearriveerd voor onze vakantie in eigen land. Vol trots komt hij met zijn grote doos ons tijdelijke huis binnengelopen. Aan de slag!

We zijn niet zonder reden deze eerste vakantieweek neergestreken in onze eigen straat in Amsterdam. Vrienden, die op vakantie zijn, hebben hun huis tijdelijk aan ons aangeboden. Vanuit Marokko hebben we onze aankomst aangekondigd, zodat de jongens weten wie ze van hun vrienden nog kunnen ontmoeten. Want daar is het deze eerste week om te doen: Afspreken, logeren, spelen, voetballen, eten en dollen met hun Nederlandse vrienden.

Alsof er niets gebeurd is

Nog geen minuut nadat de talloze zakken met Lego over de vloer zijn uitgespreid komt Bas binnen. Max en hij voetbalden samen in hetzelfde team. Alsof er niets is gebeurd, schuift Bas aan en beginnen de twee aan het bouwen van de Starwars Imperial Assault Carrier. Het houdt ze een hele middag zoet. En ondertussen wordt er het een en ander gewisseld.

‘We gaan met zeven jongens van ons oude team over naar de D2, heh.’ 
‘Ik weet het. Wij voetballen op zaterdag. Maar in Marokko is geen competitie dus dat is best jammer. Maar ik basketbal, zwem, doe aan honkballen en track and field. Eh, ik bedoel atletiek.’
‘Cool.’
‘Onze school heeft een zwembad.’
‘Echt? Cool. Kun je nu goed Engels.’
‘Nou, best wel een beetje. Hebben jullie ook Engels op school?’
‘Nou, we krijgen nu een beetje maar dat is zooo simpel.’
‘Ok.’

Tijd tekort

De hele week dansen de jongens door de buurt. Ze fietsen naar vriendjes, ze blijven slapen, het wordt laat. Heel laat. Het deert ze niet. Alsof ze samen het jaar op school, de voetbal, de straat met elkaar hebben afgerond. Ze voegen weer in en ze worden ook weer hartelijk omarmd. Ze komen tijd tekort. Of zoals Sam onze jongste ons uitlegt: ‘Pap ik moet echt om vier uur weg bij Daniel omdat ik vanaf dat tijdstip bij Lucas kan komen spelen. Dat moet je echt helpen onthouden!’ Lucas is zijn grote vriend. Letterlijk. 15 jaar oud en een fanatieke ‘gamer’.  Sam is graag bij hem.

De jongens reppen met geen woord over dat ze dit gemist hebben. Ze zien het als wat nu deze week centraal staat. We gaan uiteindelijk terug naar Marokko. Daar staat ons thuis. Dat weten ze. Wij denken dat wat we nu doen, goed is. We weten niet hoe het in Marokko uitwerkt.

Gewoon leven doet wonderen

Ze laten ons zien hoe vriendschappen gewoon een jaar kunnen overleven zonder al te veel contact. Ze zijn niet vergeten en onze jongens hebben nooit vergeten. Rabat, Amsterdam vooralsnog bestaat het naast elkaar. Niets dat bijt. Wij ‘grote mensen’ zijn soms veel te krampachtig. Denken dat we te weinig doen aan onze vriendschappen, dat er iets moet om het vast te houden. We ervaren deze week dat die hersenspinsels echt niet nodig zijn. Gewoon leven doet wonderen.



Vakantie in eigen land

Thijs Kolster is met zijn vrouw Monique en hun zonen Max (10) en Sam (8) neergestreken in Marokko. Monique werkt daar op de Nederlandse ambassade. Thijs is schrijver en huisman, en werkte in Nederland als communicatiemanager. Het gezin woont sinds 2014 in Rabat. Wie meer en uitgebreidere verhalen wil lezen over hun leven in het buitenland gaat naar zijn blog Verhalen uit Marokko

Meer blogs