Breakie breakie

redactie 21 jun 2018 Blogs

Toen ik stiefmoeder werd, zei een vriendin van mij – die het al lang was – dat ze het zo ingewikkeld vond om altijd in contact te staan met het andere huis. Dat je nooit baas bent over je eigen agenda, maar altijd in overleg moet treden, in constant conclaaf. Ach dacht ik nog, als dat overleg nou soepel verloopt, dan is het toch niet zo erg?

Ze heeft natuurlijk gelijk gekregen want het is inderdaad flink wat georganiseer. Je moet het jaar indelen, de weken, de feestdagen en de vakanties. Je moet vier keer rekening houden met de wensen van bazen en collega’s. En net als je alles strak hebt opgelijnd, kloppen de ontregelende factoren aan: familie die tegensputtert, vliegtickets die niet willen of werk dat zich niet laat voegen. Het is een kwestie van geven en nemen en van elkaar veel gunnen, van constant kijken naar de kinderen zonder jezelf compleet uit het oog te verliezen.

Het is de communicatie van dag tot dag die veel tijd vreet en waar je niet altijd zin in hebt. De moeder van mijn stiefkinderen is de vrouw met wie ik het meeste contact heb, meer dan mijn moeder, mijn zus of mijn goede vriendinnen bij elkaar. We bellen, mailen, sms’en en whatsappen er lustig op los.

Het gaat over school, over tasjes, over proefwerken en over boeken die meegesleept moeten worden. Over sportschema’s, over fysio, over doktersafspraken en over hoestdrank die ingenomen moet worden. Het gaat over afspraken die gemaakt zijn en straf die ze hebben gekregen. Het gaat over hun tranen en ruzies en moeite met slapen. Over hun spullen die zoek zijn geraakt bij het leven in twee huizen. Maar ook over de leuke nieuwe kleren die we hebben gekocht, over het eten dat ze zelf hebben gemaakt of over het moois dat ze hebben gebouwd.

Ik heb er wel eens geen zin in, of ik maak er geen tijd voor of het ontglipt me gewoon in de waan van de dag. We doen het ook weleens dubbel als mijn man ook in de communicatiemodus is geschoten. Volgens mij communiceren gescheiden mensen meer met elkaar als ze gescheiden zijn dan toen ze nog een setje waren. Iets om rekening mee te houden, meer niet.

De kinderen zijn soms verrast over de informatiedichtheid, bijvoorbeeld als ik laat blijken dat ik weet van de ongein die ze hebben uitgehaald. Dat we weten van ruzies en straf. Aan de andere kant zijn ze ook verbaasd als de informatie niet automatisch met hen meereist. ‘Hoezo weet jij niets van mijn boekbespreking morgen, dat heb ik toch aan mama verteld?’ Tja. Soms grijp ik zo’n gebeurtenis aan om iets te zeggen over eigen verantwoordelijkheid en groter groeien. Soms zeg ik niets, dan ben ik net zo moe als zij zijn van het leven in twee huizen.

Reageer op artikel:
Breakie breakie
Sluiten