Brusjes van ADHD’ers

redactie 22 jun 2018 ADHD

Mijn jongste zoon van zeven neemt deel aan de brusjesgroep; gericht op kinderen die een broer of zus met ADHD of autisme hebben. Tegenover ons zit een mevrouw met haar zoon op de bank. Aan het lage tafeltje iets verderop speelt zijn oudere zus met lego.

Het is de tweede van de vier bijeenkomsten,  'Een jonge groep,' had de orthopedagoog gezegd over de drie kinderen. Ze hadden er de workshop op aangepast, want 'die leeftijd wil toch vooral spelen.'

Moegestreden

'Zullen we een keer afspreken? Mijn zoon zou dat heel leuk vinden.' De mevrouw tegenover mij glimlacht mij bemoedigend toe. Ik glimlach zo neutraal mogelijk terug. Eerst maar eens checken of mijn zoon dat ook vindt. 'Dat doen we dan zonder die anderen erbij.' Ze werpt een veelbetekenende blik in de richting van haar dochter bij de lego. Haar hele lichaam straalt de negatieve energie uit van de moegestreden ouder. Ik herken het gevoel en toch gaan mijn haren overeind staan; die 'anderen' slaat ook op mijn oudste en wie is zij om hem er niet bij te willen hebben? De vrouw lijkt het niet te merken. 'Dan hebben wij ook een moment van rust,' gaat ze onverstoorbaar verder. 'O, dat hoeft bij ons echt niet,' antwoord ik op luchtige toon. 'Het gaat de laatste tijd weer heel erg goed.'

Geen normaal gezin

Er is geen woord van gelogen. Door de coaching en medicatie gaat het de afgelopen maanden goed. Ik kan onze oudste weer met een gerust hart even alleen achterlaten bij zijn jongere broertje. Bij zijn zusje is een ander verhaal, maar dat ligt meer aan de combinatie van die twee, dan aan zijn ADHD of ODD.

Toch zal ik niet zeggen dat we weer een normaal gezin zijn. En met normaal bedoel ik een gezin waarbij de kinderen na enige onvermijdelijke discussie (want het blijven kinderen en jij als ouder vraagt vaak dingen van ze, waar ze net geen zin in hebben of het belang niet van inzien), toch zonder al te veel weerstand doen wat hen verteld wordt. Nee, bij ons thuis zal de oudste altijd willen bepalen wat er gebeurd en als dat niet lukt, zeer ondankbaar gedrag vertonen. Als een dwarse puber, maar dan van tien jaar oud. Het doet een groot beroep op mijn zelfbeheersing om op dergelijke momenten niet heel hard te roepen 'dat hij het lekker zelf uit mag zoeken en van mij niets meer hoeft te verwachten!'. En, laat ik eerlijk zijn, af en toe roep ik dat ook.

Discussie, terugtrekken of meedoen

Omdat discussie aan de orde van de dag is, nemen onze andere kinderen het ik-accepteer-geen-nee-gedrag over. Bij de middelste van zeven is het een zeer onnatuurlijk verschijnsel, de jongste van vijf toont zichzelf een ware strijdster. Ik hou mijn hart vast voor het moment waarop zij tien is.

Andere reacties op het dominante gedrag van hun broer zijn zich terugtrekken of meedoen. De middelste weet daarbij vaak feilloos het verkeerde moment uit te kiezen, zodat ik al meerdere keren gefrustreerd heb uitgeroepen dat het voor mij onmogelijk wordt zijn kant te kiezen, als hij een minuut later, om precies hetzelfde, heel hard met zijn broer aan het meelachen is. 'Bepaal wat jij wilt en hou daaraan vast,' is mijn constante opdracht aan hem.

(H)erkenning

Mede daarvoor zitten we nu dus bij die brusjesgroep. Zodat hij (h)erkenning krijgt voor zijn positie in een gezin met een broer met ADHD en ODD. Een broer die hij, ondanks diens allesbepalende houding en de angstige momenten van woede-aanvallen, nog steeds op handen draagt. Omdat deze broer ook degene is die de computerspellen begrijpt, super-toetjes heeft uitgevonden en de enige is die de verhalen over tante Sjaan en ome Billy kan vertellen. Kortom, een broer die godzijdank ook heel gezellig en zorgzaam kan zijn.

Onze middelste moet leren hoe hij meer voor zichzelf op kan komen. Daar is hij zeker niet uitzonderlijk in, maar met de dominante oudere broer die hij heeft, vinden wij dat extra belangrijk. Zijn deelname aan de brusjesgroep is een eerste stap in die richting. Hijzelf vindt het vooral heerlijk dat hij nu ook naar de Jutters mag, de organisatie waar zijn broer zoveel gesprekken heeft gevoerd. Het feit dat hij zich zo gehoord voelt, is voor mij al een bevestiging dat de bijeenkomsten goed voor hem zijn.

Balans

'Hij snapt heel goed wat er met zijn broer aan de hand is,' is de terugkoppeling die wij na de laatste sessie krijgen. En nee, ze herkennen zeker niet mijn hulpvraag dat hij meer voor zichzelf op moet komen. Hij is zelfs duidelijk de verste van de groep. Het doet mij ongewild glimlachen; net zoals de oudste floreert ook mijn tweede zoon in een kleine, veilige groep. En als ik ze dan naast elkaar op de bank zie zitten, komt een oude gedachte in mij op: de oudste maakt zijn jongere broer stoerder, terwijl die op zijn beurt ervoor zorgt dat zijn grote broer rustiger wordt. Zo houden ze elkaar uiteindelijk in balans.

Reageer op artikel:
Brusjes van ADHD’ers
Sluiten