Lisa van den Akker
Lisa van den Akker | LinkedIn Opvoeden 2 september 2020

Column Lia: ‘Straks vinden ze ons vies, met onze plakkerige potten broodbeleg.’

Samen met haar vrouw voedt columnist Lia drie gevoelige, nieuwsgierige en iets te slimme kinderen van 7, 6 en 4 jaar op. Door haar full time job als verpleegkundig specialist GGZ lijkt ze naar eigen zeggen soms op de ‘man die op zondag het vlees snijdt’. Haar missie? Laten zien hoe verschillend we allemaal hetzelfde zijn. Je vindt haar ook op haar eigen blog.

Column: vies hoor!

Ik hoor vooral het stemmetje van mijn verstand in mijn hoofd, wat roept: vies hoor! Het zijn gelukkig niet de daadwerkelijke gasten op die we op bezoek hebben.

We zitten te lunchen, bij ons in de tuin, met twee lieve vrienden en natuurlijk onze drie musketiers.
Halverwege bedenk ik me ineens dat alle potten die op tafel staan plakken en meteen daarna voel ik de schaamte omhoog komen. Gedachten vliegen me om de oren ‘Jee wat zullen ze wel niet van ons denken?’ ‘Vies hoor!’ ‘bleh de volgende keer blijven we niet eten’. En terwijl er nog veel meer gedachten volgen hoor ik mezelf verontschuldigen voor de plakkende potten en uitleggen waardoor dit komt. Onze vrienden kijken verbaast, ‘O ja, dat is toch logisch, wij hadden er geen last van hoor!’.

Snel oordelen

Ik merk dit vaker sinds wij kinderen hebben. Ik heb met momenten veel meer het gevoel ‘bekeken’ te worden of we het wel goed doen als ouders en of onze regels en ideeën over opvoeden voor andere niet te raar zijn. Of het huis wel schoon genoeg om op te voeden. Ik weet dat het nergens op slaat en toch zijn die gedachten er. Ik weet niet goed waar dat vandaan komt, misschien omdat ik zelf ook snel wat kan vinden over ‘hoe anderen het doen’. Terwijl ik dan ook wel meteen relativeer dat iedereen het anders doet en dat dit goed is, omdat ieder kind en ieder gezin andere dingen wil en nodig heeft. Toch is het oordeel er in mijn verstand snel zelfs als het daarna gecoupeerd wordt.

Zelf doen

We hebben nieuwsgierige en leergierige musketiers. Al snel nadat ze konden praten volgde er de zin ‘ikke zelf doen!’ met de toon waardoor je wist dat je dat beter niet kon tegenspreken. Ik vind het ook fijn als kinderen wat meer zelfstandigheid hebben af en toe kunnen meehelpen in huis, zodat we tijd over houden voor die hele berg spellen in de kast waar we alle vijf zo dol op zijn. Dus ik was nooit erg geneigd om tegen het ‘ikke zelf doen!’ in te gaan. Met als gevolg plakkende potten broodbeleg!

Want in de ochtend staan we, met zijn vijven naast elkaar aan ons aanrecht, ons eigen brood te smeren voor het ontbijt en eventueel voor de lunch in de broodtrommel. De kinderen vinden het heerlijk om dit zelf te mogen doen, kennen de basisregels (één gezonde en één ongezonde boterham per maaltijd) en vullen zo zelf hun bord en trommel met dat waar ze zin in hebben. Alleen natuurlijk wordt er dan wel eens boter over een duim heen gesmeerd en in de mond gestopt. Of komt er een hele klodder stroop op het bord terecht die daarna weer vakkundig terug in de pot gaat, want verspilling doen we niet. En ja natuurlijk gaan die plakkerige kindervingers dan weer rondom de potten broodbeleg, Vies he! En ook heerlijk! Om daar in de ochtend samen te staan. Gelukkig komen er niet zo vaak mensen lunchen.

Lees ook:

Lia: ‘Dankzij onze oudste musketier zijn we erachter gekomen dat wij ook hoogbegaafd zijn’

Reageer op artikel:
Column Lia: ‘Straks vinden ze ons vies, met onze plakkerige potten broodbeleg.’
Sluiten