redactie
redactie School 6 dec 2019

Columnist Femke: Rottigheid in de WhatsApp groep van de klas

Columnist Femke Wester is pubermeidencoach en ‘Ik Leer Leren’-trainer. Na omzwervingen via London en Barcelona woont ze nu in het Noorden van het land. Ze schrijft op eerlijke, humoristische en soms confronterende wijze over haar ervaringen uit haar praktijk en uit het dagelijks leven met haar drie zoons van 8, 10 en 12 jaar. Deze week gaat het over rottigheid in de WhatsApp groep van de klas. Meer lezen van Femke? Kijk vooral eens op haar website.

Echt. Je hebt het liefste, leukste, beleefdste kind ter wereld. En dan kijk je wat er in de Whatsapp groep van de klas (niet de officiële) gezegd wordt en je valt stijl achterover. En dat nadat hij me had verteld dat dat soort dingen bij hen niet gebeuren. En ik dat geloofde.

Rottigheid in de WhatsApp groep van de klas

Het gebeurt overal. Rotplaatjes over Anne Frank en Hitler, super seksistische opmerkingen, filmpjes van echte, real life ongelukken en helaas ook op de persoon: cyberpesten.

Laatst was ik een workshop ‘HOE zeg je dat dan?!’ voor meiden aan het voorbereiden toen een slimme, oplettende moeder vroeg me of ik ook het reageren in WhatsApp groepen er bij wilde betrekken. Ohja. Duh. GRAAG!

Wat kun je als ouder doen?

Wat kun je doen als ouder aan de rottigheden? Hoe adviseer je je kind? Hier vier tips, mede mogelijk gemaakt door een aantal van ‘mijn’ pubermeiden.

1. Maak het bespreekbaar

Maak het bespreekbaar zonder te oordelen. Shit happens, dit gebeurt. Ook als het nu nog niet bij jouw kind zo is, dan zullen ze er in de toekomst toch mee te maken gaan krijgen. Geef je eigen grenzen aan zonder over je kind te oordelen.

2. Luister

Vraag je kind hoe het ermee omgaat, of hoe ze ermee om zou gaan. Luister zonder oordeel of zonder onmiddellijk te reageren. Je vraagt naar hoe het is, geef hem of haar dus de veiligheid om dat te vertellen zonder gelijk duwen of trekken.

3. Reflecteer

Vraag of je kind zijn of haar eigen manier van reageren goed vindt. Luister weer, en luister ook naar je kind achter de woorden. Je kunt laten vallen dat ‘sommige kinderen’ zich misschien laf voelen als ze er niks tegen doen, of dat sommige kinderen eigenlijk wel uit de groep willen maar dat niet durven, of er iets van willen zeggen maar bang zijn dat ze dan zelf de sjaak zullen zijn.

4. Samen optrekken

Jongeren denken vaak dat ze drie opties hebben: negeren, uit de groep stappen of er iets van zeggen. Wat ook nog kan, en wat jij ze aan kunt reiken, is dat ze samen met een stel vriend(inn)en uit de app kunnen stappen, of samen naar de mentor gaan. En als ze het helemaal niet meer trekken hebben ze nu gemerkt dat jij ze niet veroordeeld en kun je ze dus ook zeggen dat ze alles altijd bij jou kunnen neerleggen.

Groepsapp doorbladeren

Ik heb zelf overigens nog even de telefoonregels aangescherpt: eens in de zoveel tijd wil ik zijn groepsapp doorbladeren. Zijn privé conversaties daar blijf ik uit, heb ik hem bezworen, maar de groepsapp laat hij me lezen. Zo niet, dan ‘doei telefoon!’ Hij vond het na enig sputteren wel goed eigenlijk. Alsof het hem ergens ook beschermde. Tja, je kunt de harde wereld gewoon niet buiten de deur houden. Maar je kunt de dingen wel benoemen zoals ze zijn, en je kind de ruimte geven om te ontdekken hoe hij of zij er mee om wil gaan, en ze de tools geven om dat te doen.

Lees ook:

 

Reageer op artikel:
Columnist Femke: Rottigheid in de WhatsApp groep van de klas
Sluiten