Dan ga je toch lekker zelf naar die ouderbespreking?

redactie 22 jun 2018 Blogs

O nee, daar heb je d'r weer. Ik geef toe dat dat mijn eerste gedachte was toen Yaël vanmorgen om kwart over vijf een luidkeels 'eeeeeheeeheeeheeeheee' aanhief. Een kwartier eerder was de kat op me gesprongen en die had ik weggeduwd onder een sissend uitgesproken: 'Donder op, Theo, ik wil slapen.' En net toen ik me weer had omgedraaid begon de volgende stoorzender.

Ik geef toe dat Yaël me soms op mijn zenuwen werkt. Dat is een beetje een taboe. Je mag je niet ergeren aan gehandicapte kinderen, want die kunnen er niets aan doen. Die gaan niet expres om vier uur 's nachts op het plexiglazen ruitje van hun aangepaste bed slaan. Of om twee uur 's nachts poepen. Dat doen ze niet om hun ouders te pesten. Dat doen ze omdat ze niet anders kunnen.

Dus hoor je je niet te ergeren, zoals je je ook niet ergert aan een baby. Maar ik ben helaas (nog) geen heilige. Toen Yaël een baby was, sliep ze ook al slecht. Er waren nachten dat ze elke twee uur huilend wakker werd en dat ik haar alleen kon troosten door haar de borst te geven. Dat deed ik dus braaf. De oververmoeidheid kwam er dan op een ander moment uit. Als ik mijn sleutels niet kon vinden bijvoorbeeld. Dan reageerde ik alsof de wereld verging en iedereen tegen me was.

En zo is het eigenlijk nog steeds. Van de week hoorde ik mezelf tegen Hanno zeggen, na weer een gebroken nacht: 'Dan ga je toch lekker zelf naar die ouderbespreking?' Dat was mijn antwoord op een volkomen normale vraag die net even op het verkeerde moment kwam. Hanno antwoordde met een verbaasd 'pardon?', waarop ik mompelde: 'Sorry, moe.' Zonder dramatisch te willen doen: ik begrijp steeds beter waarom slaaponthouding een erkende martelmethode is.

Ik heb inmiddels een aantal gastlessen gegeven aan zorgstudenten. Ik kom daar dan als moeder van een 'cliënt', zoals dat tegenwoordig heet, en vertel wat zoal de valkuilen zijn in de communicatie tussen 'de familie' en de zorgverlener. Dat leidt steeds weer tot interessante discussies.

Een van de onderwerpen die ik altijd de revue laat passeren, is 'moeilijke emoties' bij de familie. Een zorgverlener is er primair voor de cliënt, maar krijgt die familie er gratis bij. En met die familie is dan ook vaak wel het een en ander aan de hand. Familieleden kunnen bijvoorbeeld overbelast zijn, verdrietig over de beperkingen van hun kind, partner of ouder, of boos. Ze kunnen bang zijn voor de toekomst of zich schuldig voelen omdat ze het idee hebben altijd tekort te schieten. En ze kunnen zich ook wel eens doodordinair ergeren.

Ik zeg dan altijd: 'Normale ouders kunnen hun kinderen wel eens achter het behang plakken. Dat is voor ouders van gehandicapte kinderen niet anders. Want dat zijn net normale ouders, alleen dan zonder normale kinderen.' En dan vertel ik erbij dat dat in mijn ogen een beetje een verboden emotie is, want gehandicapte kinderen zijn schattig en hulpeloos en kunnen er niets aan doen. Maar ik kan er soms ook niets aan doen dat ik me voel zoals ik me voel. Ik laat het nooit aan Yaël merken. In een ideale wereld zouden we ook onze geliefden en onszelf kunnen sparen. Maar de wereld is vaak niet zo ideaal.

Reageer op artikel:
Dan ga je toch lekker zelf naar die ouderbespreking?
Sluiten