De acceptatie van een voetbalbroekje

redactie 22 jun 2018 Blogs

‘Uhhh Finn… ga jij echt in dat voetbalbroekje naar school vandaag?’
Finn kijkt me ongeïnteresseerd aan, onderwijl nonchalant zijn schouders optrekkend.

‘Maar liefie, dat is toch geen kleding voor school!’
Finn geïrriteerd nu: ‘Maham! Als ík dat toch fijn vind! Wat maakt jóu dat nou uit!?’

Ik maak er maar geen punt van, want ik weet dat lange discussies met mijn 12-jarige zoon over dit soort onderwerpen ons beiden niets opleveren. Toch houdt het me bezig. En wat me met name bezighoudt, is de vraag waarom dit me toch zo bezighoudt. Wat maakt mij het nou uit wat hij aan heeft? Hij loopt ermee! Dat zegt toch niets over mij? Of toch wel…?

Waarom is je kinderen accepteren, precies om wie zij zijn, toch zo moeilijk? We hebben allemaal zo onze opvattingen over hoe onze kinderen zouden moeten zijn. Welk gedrag daarbij hoort, en welk gedrag zeker niet. We zien onze kinderen namelijk als een soort verlengstuk dat iets vertelt over wie wijzelf als ouder zijn. Dat wat onze kinderen dus laten zien, moet wel passen in het beeld dat wij over onszelf in de wereld willen zetten. En dat beeld is gevormd door ons eigen verleden en meer specifiek door onze eigen opvoeding.

Maar kinderen hebben juist het gevoel nodig gewaardeerd te worden om wie zij zijn, niet om wat zij doen. Het veilige gevoel dat zij helemaal niets hoeven doen of presteren om jouw volledige aandacht en liefde te krijgen; onvoorwaardelijke liefde en respect voor wie zij ten diepste zijn, als een soort van onbetwistbaar geboorterecht.

Terwijl ik dit bedenk, geef ik Finn een kus op zijn kruin en zeg ik glimlachend: ‘Je hebt helemaal gelijk, vent!’

En zo vertrekt zoonlief vandaag naar school in het tenue van zijn favoriete voetbalclub.

Reageer op artikel:
De acceptatie van een voetbalbroekje
Sluiten