De druiven zijn nog steeds een beetje zuur

redactie 21 jun 2018 Blogs

Veel menselijk leed zit volgens mij in de vergelijking. Jou overkomt iets wat anderen niet overkomt en dat is oneerlijk. Door Yaël heb ik een zwaarder en ingewikkelder leven dan veel anderen. Ik kan inmiddels behoorlijk goed accepteren dat dat zo is. Maar ik denk dat acceptatie pas volledig is als je je niet meer de hele tijd met anderen vergelijkt.

Ik vergelijk mezelf en mijn situatie wel graag met anderen en vaak tel ik dan mijn zegeningen – mijn kind kan wél lopen, is bijna nooit ziek en meestal blij. Maar ook als ik mezelf vergelijk met een moeder van gezonde kinderen tel ik mijn zegeningen. En dat vind ik zelf een beetje dubieus. Je zou het een gezond mechanisme kunnen noemen, je zou ook kunnen zeggen dat de druiven nog steeds een beetje zuur zijn.

Zo ben ik heel blij dat Yaël geen Kinderen voor Kinderen-r heeft. Je weet wel, die Gooise r van 'een kind onderj de evenaarj wordt laterj vaak een bedelaarj'. Ik heb zelf, als geboren en getogen Noord-Hollandse, een r als een betonboor en als mijn kind 'evenaarj' zou zeggen, zou ik daar serieus werk van maken. Maar mijn kind kan niet praten en ik kan mezelf, op momenten dat ik me stoor aan die r, wijsmaken dat ik daar enorm blij mee ben.

Hetzelfde gevoel heb ik over kinderen die een grote mond hebben tegen hun ouders. Ik voel me altijd eventjes opgelucht als ik op straat een kind 'stom zeikwijf', of erger, tegen zijn moeder hoor roepen. Misschien vindt Yaël mij ook wel een zeikwijf, maar dat zal ze in ieder geval niet zeggen.

Of van die aanstelkinderen met maniertjes. Zo'n kind dat bijvoorbeeld op elke lettergreep de nadruk legt: 'Ik Heb Het Nog Zo Gezegd, Geen Sand Wich Spread.' Waarop dan een dramatisch zuchtend en steunend voorovervallen op tafel volgt. Echt, het zal je kind maar wezen. Yaël heeft gelukkig geen maniertjes omdat ze daar simpelweg het verstand niet voor heeft.

Of dat bijdehante kind dat ik een keer sprak, dat, toen ik per ongeluk twee keer dezelfde vraag stelde, met zijn ogen draaide, zuchtte en zei: 'Zal ik de band nog maar eens terugspoelen?' Geef mij dan Yaël maar. Die heeft het liefst dat ik alles honderd keer tegen haar zeg.

Als ik iets dieper nadenk zou ik waarschijnlijk dolblij zijn met een kind dat 'evenaarj' zei. Ik zou in lachen en vreugdetranen uitbarsten als Yaël op een dag spontaan 'hou eens op, zeikwijf' tegen me zou zeggen. Of als ze gewoon zou zeggen wat ze op haar brood wou. Nu krijgt ze een 'eetblokkade' bij het verkeerde beleg, en als ze een heldere bui heeft maait ze haar hele bord van tafel. Wat zou het makkelijk zijn als ze gewoon zou zeggen 'ik wil salami'.

Maar Yaël zegt dat allemaal niet en dat gaat ze niet doen ook. Dat hoeft ook niet, Yaël is goed zoals ze is. Dat vind ik en dat heb ik altijd gevonden. Maar soms dringt de vergelijking zich nogal sterk op en dan heb ik die zure druiven-redenering nog even nodig.

Reageer op artikel:
De druiven zijn nog steeds een beetje zuur
Sluiten