De echte moeder

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Hoe is het contact met hun echte moeder dan?’ Mensen vragen het altijd. Mijn vriendinnen, maar ook mensen die ik pas net heb verteld dat ik stiefmoeder ben. Blijkbaar spreekt het enorm tot de verbeelding. Het contact is heel goed. In het begin was het wat stroef en bij vlagen zeer ongemakkelijk, maar het is nooit slecht geweest. Contact met elkaar is niet iets waar je altijd zin in hebt en soms zelfs helemaal niet. Maar we hebben de kinderen altijd voor laten gaan.

Ik heb vanaf dag één alle ruimte gekregen en vond dat destijds best normaal. Ik begon gewoon vol goede moed aan mijn stiefmoederrol en stond niet echt stil bij het vertrouwen dat ik kreeg. Ik was zo vol van al het nieuwe in mijn leven dat ik niet echt nadacht over de echte moeder. Mijn moeder wees me er laatst op hoe bijzonder het was dat de echte moeder mij direct accepteerde in het leven van haar kinderen. Grappig dat míjn moeder eraan te pas moest komen om me dat duidelijk te maken, want ik denk dat ze gelijk heeft. Ik denk zelfs dat het succes van ons samengestelde gezin daarop gebaseerd is. Alle lichten stonden op groen. Geen wantrouwen, geen zichtbare jaloezie, geen onduidelijkheden.

Ik kan me herinneren dat mijn stiefzoon, hij was nog 5, mij op straat zag staan en de hele weg over rende om in mijn armen te springen. Ik zag over zijn schouder zijn moeder wat verbaasd staan kijken. Op dat moment knuffelde ik hem natuurlijk, maar ik bracht hem ook weer vrij snel terug naar zijn moeder. Hij deed niets fout, maar het was wat ongemakkelijk.

Het deed me ook altijd pijn om te zien hoe de kinderen afscheid namen van hun moeder, zo intens. Alsof ze haar heel lang niet meer zouden zien. Soms waren ze verdrietig en andere keren heel nonchalant, wat dan voor haar weer rottig was. Sta je daar met z’n allen in de hal. De kinderen pakten altijd vrij snel hun leven weer op daar waar ze het de vorige keer hadden achtergelaten. En dat deden wij dan ook maar. Hup.

Zeker in het begin was het niet altijd prettig om elkaar tegen te komen als je de kinderen had. Het verstoorde dan min of meer het harde timmeren wat we deden aan onze eigen gezinnen. Was je net lekker bezig een gezin te vormen, stuit je op de echte moeder (of erger, zij dus op mij). Wat voor ons ongemakkelijk voelde, moet voor de kinderen mega verwarrend zijn geweest, daar dacht ik dan altijd maar aan.

In het begin hielden we vaak met zijn vieren overleg, met koffie, of ’s middags in het café en dan stuitten we op meningsverschillen, oud zeer, recht van spreken en stroeve communicatie. Alles was raar aan die overlegjes en ik denk dat iedereen na afloop gesloopt was. Maar dan stonden er wel weer wat afspraken op papier, waren er meningen en zorgen gedeeld en konden we weer even verder.

Gaandeweg versoepelde alles een beetje. Dan stonden we samen te glimmen van trots langs de lijn, of bij een goed rapport, gewoon omdat die dingen zo gaan. Of we ontdekten dat we samen iets goed en snel naar tevredenheid konden oplossen. Samen kunnen lachen om een situatie heeft ons ook geholpen. Een positieve en doenerige grondhouding ook, voorwaarts bewegen. Zij heeft me veel ruimte gegeven om een band op te bouwen met de kinderen en ik heb het vertrouwen niet beschaamd. Hulde dus voor de echte moeder.

Reageer op artikel:
De echte moeder
Sluiten