De eerste week

redactie 21 jun 2018 Blogs

We reizen met zijn drieën van Oud-Zuid naar de Bijlmer, per tram en metro. De blanke man en zijn twee zwarte pleegkinderen. De twee vinden het bepaald niet stoer dat ze een pleegvader zonder rijbewijs en zonder auto hebben. De oudste lever ik af bij pleegzorg, vanwaar iemand hem naar zijn speciale school brengt. Met de jongste loop ik naar de basisschool. Daar word ik onmiddellijk aangesproken door zijn juf. Als ik hem kom ophalen, dan moeten we serieus praten.

Dat is al snel, denk ik.

De juffrouw is een even knappe als strenge zwarte vrouw. Ze schetst een beeld van de jongste dat me doet rillen. Hij liegt, hij is gemeen en hij gooit er met de pet naar. Ik krijg het idee dat ik nu al volstrekt gefaald heb als opvoeder en wil eigenlijk heel hard schreeuwen: ˜We hebben hem pas 25 uur!

Ik zeg dat het misschien wel verstandig is dat hij groep 4 overdoet. Nou, dat weet ze niet. Ze denkt dat hij het allemaal heus wel kan, als hij het maar wil. Bij het afscheid zegt ze: ˜Ik heb vertrouwen in u en uw vrouw.

Dat gaat me ook weer wat ver.

Eigenlijk gaan die eerste dagen best goed.

De jongens eten wat de pot schaft, doen dat met mes en vork, blijven netjes aan tafel zitten en de dochter van mijn vrouw valt erg in de smaak. Ze geeft beide kinderen een officieel Feyenoord-tenue, een kadootje van haar goede vriend Serginho Greene. In Amsterdam lopen er nu opeens twee Feyenoorders rond.

Eigenlijk is er zo op het eerste oog maar een probleem. Helaas is dat niet het minste: de twee jongens kunnen niet met elkaar overweg. De oudste houdt de jongste consequent uit de slaap, intimideert en probeert in korte tijd en ten koste van alles de vroegere hierarchie, met hemzelf als de baas, te herstellen. De jongste is soms zichtbaar bang. Ik merk dat als we met zijn drieen op pad zijn. Als de tram of de metro eraan komt pakt de jongste me vast alsof zijn leven ervan afhangt. Hij lijkt echt te denken dat zijn grote broer hem zal duwen. Het jaagt me de stuipen op het lijf.

Ik besluit deze informatie niet met mijn vrouw te delen.

Zij deelt wel de informatie met mij over het bezoek van een klasgenootje van de oudste. Die wilde graag even die megagrote trampoline zien die wij in de tuin hadden staan (we hebben geen tuin, de buren hebben een trampoline). En deden wij echt al onze boodschappen in de PC Hooftstraat?

Op vrijdagochtend is er de eerste echte uitbarsting. De oudste geeft mijn vrouw een ongelooflijk grote mond en stormt met slaande deuren het huis uit. Het rare is dat hij tien minuten later, als we in de tram zitten, het hele voorval lijkt te zijn vergeten.

We doen ons best de donkere wolken boven het paradijs te negeren. En zijn in de verste verte niet voorbereid op de zwarte zaterdag die in het verschiet ligt. Hoe luidt dat spreekwoord alweer? Oh ja, de weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen.

Reageer op artikel:
De eerste week
Sluiten