De gemeente – die betaalt wel

redactie 21 jun 2018 Blogs

Stel dat ik zo naar buiten loop en ontdek dat mijn fiets kapot is. Dan loop ik naar de dichtstbijzijnde fietsenmaker, neem ik voor één keertje de bus naar mijn werk en kan ik morgen mijn fiets weer ophalen.

Stel dat de fietsenmaker zou zeggen: 'Mmm, dit kan wel een maand of drie gaan duren, want ik moet dit eerst terugkoppelen naar de organisatie. Dat gaat over heel veel schijven, mevrouw.' Dan zou ik voortaan naar een andere fietsenmaker gaan. De fietsenmaker zou het niet lang maken, vrees ik.

Voor de reparatie van een aangepaste fiets mag ik echter rustig drie maanden uittrekken. Dat zit zo. Die fiets is een voorziening uit de WMO, de Wet Maatschappelijke Ondersteuning, een pot van de gemeente. De gemeente heeft een contract met een leverancier en die leverancier neemt overal nogal de tijd voor. Want wat dondert het, ik kan toch niet overstappen naar een ander en die gemeente, die betaalt wel.

Sinds januari staat hier een prachtige driewieltandem voor de deur. Maar we hebben hem nog niet kunnen gebruiken. De eerste reparatie, de versteviging van de wat Fyra-achtige rugsteun, kostte twee maanden. Daarna kwamen we erachter dat Yaël met haar voetjes over de grond schraapte bij het fietsen, omdat ze die niet netjes recht houdt. Een speciaal katrolsysteem moest uitkomst bieden. Nu zou je denken: kwestie van een monteur langssturen die dat even fixt. Maar nee, voor zo'n kleine aanpassing moet je een 'traject' in. Eerst kwam er een adviseur langs om nog eens te kijken wat eraan schortte. Dat was begin mei. Die adviseur zou het 'terugkoppelen' naar de organisatie en dan zou er een monteur langskomen.

Hanno sloeg na een paar weken stilte maar eens aan het bellen en wat bleek, er miste een bepaald onderdeel en dat moest besteld worden. Na nog ettelijke belrondes kon Hanno een afspraak met de monteur maken.

Afgelopen donderdag bleef ik braaf de hele middag thuis en om vier uur arriveerde inderdaad de monteur. Ik besprak de situatie met hem en hij concludeerde al snel dat de meneer die de reparatiebakjes vult, vergeten was de goede onderdelen in het bakje te doen. Er is daar blijkbaar een speciale bakjesvuller. Dat moet een lucratief contract zijn met de gemeente.

De meedenkende monteur beloofde dat er maandagmiddag een andere monteur zou langskomen, met de juiste onderdelen. Hij vulde een formulier in en vertrok. Hanno vertrouwde het niet helemaal – dit ging wel heel makkelijk – en belde voor de zekerheid vrijdag de leverancier om de afspraak bevestigd te krijgen. Daar kreeg hij een snibbige mevrouw aan de lijn die bitste dat de monteur 'helemaal geen afspraak met u mág maken. Die moet namelijk eerst zijn formulier inleveren en dan moet het teruggekoppeld worden en pas dan kan er een afspraak gemaakt worden.'

Bent u ook zo benieuwd wat voor rekening de gemeente Amsterdam krijgt voor al dat geterugkoppel?

Goed, maandag belde Hanno weer met de leverancier. Het terugkoppelformulier zat ergens in de interne post en zou pas dinsdagochtend bezorgd worden bij degene die de formulieren verwerkte.

Vandaag gaat Hanno weer bellen. Ik hoop dat dat terugkoppelen niet te lang meer duurt. En dat de bakjesvulmeneer zijn werk volgende keer wat beter doet. We moeten wel eens ergens heen, ziet u. Ik heb geen rijbewijs. En het is ook zulk mooi fietsweer nu. 

Reageer op artikel:
De gemeente – die betaalt wel
Sluiten