De grens bij ADHD en ODD

redactie 22 jun 2018 ADHD

Als iemand mij vraagt om advies in relatie tot ADHD en ODD, is het eerste wat ik roep: 'pick your battles!'. Simpelweg omdat degene met de gedragsstoornis(sen) heel vaak iets anders zal willen dan jij. Een constante strijd is voor niemand goed.

Eerder schreef ik al dat ik heb geleerd een groot aantal principes los te laten; ze bleken uiteindelijk toch niet zo belangrijk in het grotere geheel. Bijkomend voordeel: een moeder die af en toe duidelijk op haar strepen staat, maakt een stuk meer indruk dan één die continue corrigeert.

Goed advies met een grote 'maar'

Goed advies dus, er is alleen één maar: de combinatie met de andere kinderen in huis. Ook over dit onderwerp schreef ik eerder een blog en het blijft een punt van frustratie. Want als er één ding de afgelopen jaren duidelijk is geworden, dan is het dat mijn grens ligt bij waar die van de anderen kinderen begint.

Dat de oudste 's ochtends niet op zijn best is, daar heb ik alle begrip voor. Ik ben zelf ook geen ochtendmens. Dat hij dit bij opstaan direct afreageert op zijn broertje of zusje, gaat er bij mij stukken minder goed in. Zeker wanneer het opmerkingen zijn als 'wat zit je nou naar me te kijken' of 'ga je neus snuiten', terwijl dat arme broertje nog helemaal niets heeft gedaan. Spreek ik hem daarop aan, dan is het vaste antwoord 'ik zei alleen maar…' of 'ja, ja', veelal met zijn blik op zijn mobiel gericht. Het is duidelijk, de toon van de ochtend is gezet.

Ik blijf achter met een onprettig schuldgevoel

Vervolgens komt broertje vragen of hij op de Wii U mag, want zijn broer zit op zijn mobiel. Het antwoord is nee, geen spelletjes in de ochtend, je kijkt maar televisie. Mijn middelste druipt af en laat mij achter met een onprettig schuldgevoel. Voor mijzelf heb ik het allang opgegeven, het feit dat oudste direct als hij beneden komt zijn telefoon pakt. Tenslotte is dat ook iets waar echtgenoot en ikzelf ons schuldig aan maken. Pick your battles. Voor mijn middelste is het evenwel lastig te verteren, zeker op de ochtenden dat zijn broer mag bepalen wat er op televisie gekeken wordt.

Als het aan mijzelf ligt, zou ik het laten gaan

Mijn uitgangspunt is dat ik het zuiver wil houden, duidelijk voor iedereen. Niet voor niets hebben we vaste afspraken wie er in de ochtend de baas is van de afstandsbediening. Middelste zal, als hij straks elf is, ook met een telefoon voor de beeldbuis zitten en zeggen dat hij beide schermpjes volgt. Middelste zal echter wel een televisieprogramma uitzoeken waar zijn zusje ook naar wil kijken, oudste doet dit zeker niet. Als het aan mijzelf ligt, zou ik het laten gaan. Ik heb niet de energie om nu al in een gevecht te belanden. Voor mijn middelste doe ik het toch. “Als jij op je mobiel zit, dan kan je broer het televisieprogramma kiezen.” “Maar daar kijk ik ook naar”,, is het voorspelbare antwoord van oudste. “Dan wil ik dat je nu je mobiel weglegt”, komt echtgenoot tussen ons in. Hij is beduidend minder subtiel in zijn gevechten met onze oudste. Die laatste neemt niet eens de moeite om te reageren, wat natuurlijk olie op het vuur is. Voordat je het weet, gaat het over het belang van een telefoon versus huiswerk dat gemaakt moet worden. En het is nog niet eens acht uur in de ochtend.

Verschillende grenzen

Ik vind het lastig, de eeuwige balans van wel of niet ingrijpen en grenzen stellen binnen de dynamiek van ons gezin. Middelste zit ondertussen braaf televisie te kijken. En zijn broer? Die wijst hem enthousiast op de coole moves van de waaghalzen op het scherm. De grenzen van broertjes onderling liggen duidelijk ook weer anders.

Reageer op artikel:
De grens bij ADHD en ODD
Sluiten