‘De Jostiband is echt waanzinnig goed’

redactie 21 jun 2018 Blogs

Tijdens mijn studie werkte ik een paar dagen per week op een pr-bureau. Daar schreef ik onder meer stukken voor personeelsbladen. Zo ook voor het periodiekje van een grote verzekeringsmaatschappij. Nee, ik zeg niet welke, het hele gezin is er verzekerd en ik wil met dit stukje geen afbreuk doen aan de vergoedingen of wat dan ook.

Voor het personeelsblad moest ik eens een artikel schrijven over de big band van deze verzekeraar. Jawel, het bedrijf had een eigen muziekvereniging, waar personeelsleden veel tijd en energie in staken. Soms waren er ook uitvoeringen. Ter voorbereiding van een telefonisch interview met de bandleider praatte de regelneef van het pr-bureau me bij over deze opdracht.

‘Het moet iets geweldigs zijn, die band,’ zei hij onverwacht enthousiast. ‘Het is een soort Jostiband.’

Ik had nog nooit van de Jostiband gehoord, dus ik vroeg: ‘Wat is de Jostiband?’
Collega, vol ongeloof: ‘Ken je de Jostiband niet? Dat is dus een waanzinnig goeie band. Echt het puikje van de zalm van de Nederlandse big bands.’

Ik pende braaf op: ‘Jostiband’ en sloeg aan het bellen.

Om de bandaanvoerder gunstig te stemmen, zei ik meteen aan het begin van het interview: ‘Mijn collega zegt dat het qua niveau een soort Jostiband is. Vindt u dat ook?’

De collega rende gierend van het lachen de kamer uit en aan de telefoon was het even pijnlijk stil, waarna het droogjes klonk: ‘Nou nee, zo zou ik dat niet willen beschrijven.’

Sinds die tijd hoeft het woord Jostiband maar te vallen of ik schiet in de lach. Vooral bewegende beelden van de Jostiband zijn goed voor een verlate lachstuip. Ik weet het, het is heel erg en het kan niet en het mag niet, maar ik kan er niets aan doen.

Tien jaar na het hilarische interview bleek ik zelf de moeder te zijn van een potentiële kandidaat voor de Jostiband. Maar de lol werd er niet minder om. Integendeel. Ik blijk een groot talent te hebben voor zwarte humor. Gelukkig bevind ik me in goed gezelschap: zet een paar moeders van gehandicapte kinderen bij elkaar en er rollen geheid een paar wrede grappen over tafel. Ik vind dat niet verwonderlijk: waar de verhalen heftig zijn en de emoties rauw en ongepolijst, wordt de humor bruut. Spot als uitvlucht uit zware, met zorgen overladen levens.

Zo verzucht de zachtmoedigste moeder die ik ken af en toe met draaiende ogen over haar meervoudig gehandicapte dochter: ‘Wat is ze toch dóm!’ En toen die dochter een maagsonde kreeg, grapte ze: ‘We kunnen haar ook opblazen.’ Haar nieuwbakken echtgenoot vindt haar grollen maar zo-zo.

De grote broers van een ander meervoudig gehandicapt meisje zeiden, als hun zusje weer eens een zware epileptische aanval had: ‘Kijk, ze is weer aan het electric boogiën.’ Ze zijn allemaal gek op hun zusje, maar vonden dit zelf een hilarische uitspraak.

Of het jongetje dat op het speciale ketogeendieet is om de epilepsie te onderdrukken, met het T-shirt waarop staat: ‘Niet voeren! Ketokid’. Ook gespot: T-shirt met de opdruk: ‘Pas op, ik bijt’.

Nog harder dan om de Jostiband heb ik gelachen om de film Borat. Steeds weet hij de politiek correcte Amerikanen te choqueren door te vertellen over ‘my retard brother Bilo’.

Toen ik met twee vriendinnen fantaseerde over een tijdschrift speciaal voor ouders van gehandicapte kinderen, was de melige werktitel van het project gauw geboren: ‘Bilo’. Onze kinderen heetten voortaan bilo’s en de mogelijkheden voor rubrieksnamen waren eindeloos: ‘bilongings’, oftewel de aangepaste spullen van de bilo, de ‘biloloog’ (bilodeskundige) en ‘bilosofieën’ (gedachten over het hebben van een bilo). Het woord bilo bleek heel makkelijk in het gesprek: downbilo, bilomoeder, autibilo.

De grappen en woordspelingen van mij en mijn kompanen gaan soms ver, ik geef het toe. De reden dat ze wat mij betreft nooit over het randje zijn, is dat er onder de lolligheid en foute bakken een enorme liefde zit voor onze kinderen. En een bezorgdheid die zo groot is dat ze soms schreeuwt om verlichting. Daarom zeggen mijn vriendinnen en ik soms opbeurend tegen elkaar: ‘BILOPOWERRRR!’

Reageer op artikel:
‘De Jostiband is echt waanzinnig goed’
Sluiten