De kritische prikker wist meer dan alle dokters bij elkaar

redactie 22 jun 2018 Blogs

In de vakantie heb ik een mooi en indrukwekkend boek gelezen: Nemesis, van Philip Roth. Het boek speelt in 1944. Een polio-epidemie teistert de Amerikaanse stad Newark. In die tijd was er nog geen vaccin tegen polio en Roth beschrijft hoe de ziekte de stad in haar greep krijgt. Voortdurend klinken sirenes van ambulances en sterven er kinderen. Wie een beetje geld heeft stuurt zijn kinderen naar een zomerkamp ver van de stad of vertrekt naar de kust. Wat mij het meest bijbleef, is de beklemmende angst die de epidemie veroorzaakt.

Ik vond het interessant te lezen hoe dat nu was, een epidemie van een levensbedreigende ziekte. Wij kennen dat niet meer in het Westen, omdat bijna alle kinderen gevaccineerd worden, dus kennen we ook de angst niet meer. Incidenteel is er eens een mazelenuitbraak in de Bible Belt, zoals deze zomer, en dan sterven er altijd een paar kinderen. Dat is vreselijk, maar niet te vergelijken met de honderden kinderen die een echte epidemie kon eisen. Wereldwijd sterven er jaarlijks nog 140.000 kinderen aan de mazelen.

Omdat dit soort epidemieën in ontwikkelde landen niet meer voorkomt, is er volgens mij een voedingsbodem voor 'kritische prikkers', zoals ze zichzelf noemen. De naam kritisch is een beetje misleidend: meestal zijn ze gewoon tegen alle inentingen. Anti-prikkers zou beter zijn. Een bevolking kan een paar kritische prikkers hebben: als het overgrote deel van de mensen wel gevaccineerd is, ontstaat 'groepsimmuniteit' – voor de meeste ziekten ligt het kritische percentage rond de 95%. En dan kunnen de kritische prikkers dus zeggen: zie je wel: ik heb mijn kind niet laten inenten en het is geheel en al gezond. Ja, mevrouw, omdat ik mijn kind wel heb laten inenten. En de rest van de buurt ook.

Door de media-aandacht voor Wonderkind, het boek dat ik schreef, heb ik een paar keer mail gekregen van kritische prikkers. Na het interview in de Volkskrant mailde een mevrouw me dat ze alles aandachtig had gelezen en aantekeningen had gemaakt. Het was haar volkomen duidelijk: mijn dochter was 'normaal geboren, maar verpest door de vaccinaties'.

Ongelofelijk. De knapste dokters hebben Yaëls ziektebeeld bestudeerd. Er is genetisch onderzoek gedaan in het academisch ziekenhuis in Utrecht, waar ze zich hebben toegelegd op epilepsie, voor een MRI zijn we naar Heeze gereden omdat daar een beter apparaat staat dan in Amsterdam, haar hersenvocht is tot in Duitsland toe besproken en steeds was de conclusie: we weten niet waarom Yaël is zoals ze is. Maar deze mevrouw, die mijn dochter nog nooit heeft gezien en nog nooit een dossier heeft bestudeerd, kan, op grond van een artikel in de krant, wel een diagnose stellen. Ik vind het knap.

Bewijs is overal als de diagnose van tevoren vaststaat. Ik zei bijvoorbeeld dat het consultatiebureau, toen Yaël 9 maanden oud was, constateerde dat ze zich nog niet kon omrollen. Bewijs! De DKTP-prik.

Terwijl het logisch is dat ontwikkelingsproblemen pas tegen het eerste levensjaar aan het licht komen. Een baby hoeft nog bijna niets te kunnen. Pas als mijlpalen gemist worden – rollen, zitten, lopen, woordjes zeggen – ga je 'het circuit' in. Maar dat wil niet zeggen dat er daarvoor niets aan de hand was. Het was alleen nog niet zichtbaar. 'Erna' is iets anders dan 'erdoor'.

Ik heb niet gereageerd op de mails, want gelovigen hebben vaak bekeringsdrift en houden dus niet op. Bovendien, mijn kind is niet 'verpest', maar gehandicapt. De wetenschap heeft nog geen antwoord op de oorzaak. Dat antwoord komt er vast, ooit, net zoals er een antwoord kwam op polio. 

WONDERKIND
Sanne Kloosterboer over haar leven met een gehandicapte dochter

€ 14,95 | Bestel

Reageer op artikel:
De kritische prikker wist meer dan alle dokters bij elkaar
Sluiten